Ηλιακό+Σύστημα

media type="youtube" key="d66dsagrTa0" width="560" height="315"


 * __//Ειρήνη Φανουργάκη//__**
 * Πηγή : YouTube**
 * https://youtu.be/d66dsagrTa0 **


 * Το ηλιακό σύστημά μας έχει τώρα οκτώ αξιόπιστους πλανήτες (Ερμής, Αφροδίτη, Γη, Άρης, Δίας, Κρόνος, Ουρανός και Ποσειδώνας) και 'νάνους πλανήτες' (ο Πλούτωνας μαζί με τον Χάροντα, η Δήμητρα, το 2003 UB313 ή γνωστό ως Xena)**


 * __//soph.koutra//__**


 * __//Πηγή = []//__**
 * __**

=**__ ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΓΗ __**=



**Η Γη είναι ο [|πλανήτης] στον οποίο κατοικούν οι [|άνθρωποι], καθώς και εκατομμύρια άλλα [|είδη], και ο μοναδικός πλανήτης στον οποίο γνωρίζουμε ότι υπάρχει [|ζωή]. Είναι ο τρίτος σε απόσταση πλανήτης από τον [|Ήλιο], ο πέμπτος μεγαλύτερος σε μάζα από τους πλανήτες του [|ηλιακού] [|συστήματός] μας και ο μεγαλύτερος μεταξύ των τεσσάρων πλανητών που διαθέτουν στερεό φλοιό. Ο πλανήτης σχηματίστηκε πριν απο 4,5 δισεκατομμύρια (4,5•109) [|έτη], έχει δε έναν [|φυσικό δορυφόρο], την [|Σελήνη].** **Η λέξη Γη προέρχεται από το όνομα της αρχαιοελληνικής [|θεάς] με το όνομα [|Γαία].**

**__ Δομή __** **Το εσωτερικό της Γης είναι διαχωρισμένο σε ένα [|πυριτικό] εξωτερικό [|φλοιό], ο οποίος είναι συμπαγής, έναν ημίρρευστο [|μανδύα], έναν [|ρευστό] εξωτερικό πυρήνα ο οποίος είναι αρκετά πιο ιξώδης από τον μανδύα, καθώς και έναν στερεό εσωτερικό πυρήνα. Ο ρευστός εξωτερικός πυρήνας δημιουργεί ένα ασθενές [|μαγνητικό πεδίο] λόγω της θερμικής μεταφοράς του ηλεκτρικά αγώγιμου υλικού του.** **Νέο υλικό αναβλύζει συνεχώς στην επιφάνεια της Γης από το εσωτερικό, με την βοήθεια των [|ηφαιστείων] και των ρωγμών στις μεσοωκεάνειες ράχες. Το μεγαλύτερο μέρος του γήινου φλοιού δεν είναι γηραιότερο από 100 εκατομμύρια (1•108) έτη· τα αρχαιότερα τμήματα του φλοιού είναι περί τα 4,4 δισεκατομμύρια (4,4•109) έτη [|[1]].** **Συνολικά, η Σύσταση της Γης κατά μάζα είναι:**

**__ Εσωτερικό __** **Οι θερμοκρασίες στο εσωτερικό της Γης φθάνουν ως τους 5.650 ± 600 βαθμούς [|K]. Η εσωτερική θέρμανση του πλανήτη είχε ως έναρξη την διαδικασία της συσσωμάτωσής του, έπειτα συνεχίστηκε μέσω της διάσπασης των [|ραδιενεργών] στοιχείων όπως του [|ουρανίου], [|θορίου] και [|κάλιου]. Η ροή θερμότητας από το εσωτερικό του πλανήτη προς την επιφάνεια είναι μόνο το 1/20.000 (0,005%) της ενέργειας που λαμβάνεται από τον [|Ήλιο].**
 * 1) ** 33,1% [|Σίδηρος] **
 * 2) ** 27,2% [|Οξυγόνο] **
 * 3) ** 17,2% [|Πυρίτιο] **
 * 4) ** 15,9% [|Μαγνήσιο] **
 * 5) ** 1,6% [|Νικέλιο] **
 * 6) ** 1,6% [|Ασβέστιο] **
 * 7) ** 1,5% [|Αργίλιο] **
 * 8) ** 0,7% [|Θείο] **
 * 9) ** 0,25% [|Νάτριο] **
 * 10) ** 0,071% [|Τιτάνιο] **
 * 11) ** 0,019% [|Κάλιο] **
 * 12) ** 0,86% Άλλα στοιχεία **

**__ Ο πυρήνας __** **__ [|Μανδύας] __** **__ [|Φλοιός] __** ** Ο φλοιός κυμαίνεται μεταξύ 5 και 70 km σε βάθος. Τα λεπτά τμήματα του φλοιού είναι κάτω από τους ωκεανούς ([|ωκεάνιος φλοιός]) και αποτελούνται από πυκνά πετρώματα μαγνησίου, σιδήρου και πυριτίου. Τα παχύτερα τμήματα του φλοιού είναι τα ηπειρωτικά τα οποία είναι λιγότερο πυκνά από τα ωκεάνια και αποτελούνται από πετρώματα πλούσια σε [|νάτριο], [|αλουμίνιο] και [|πυρίτιο]. Το όριο μεταξύ του φλοιού και του μανδύα παρουσιάζεται σε δύο διαφορετικές φάσεις: Αρχικά, μέσω μίας ασυνέχειας στην ταχύτητα των σεισμικών κυμάτων γνωστή ως [|ασυνέχεια του Mohorovicic] ή απλά Moho. Η αιτία του Moho φαίνεται να οφείλεται στην αλλαγή της σύστασης των πετρωμάτων. Η δεύτερη φάση είναι μία χημική ασυνέχεια η οποία έχει παρατηρηθεί σε βαθιά τμήματα του ωκεάνιου φλοιού τα οποία έχουν εισχωρήσει στον ηπειρωτικό φλοιό και παρατηρούνται ως [|οφιολιθικές ακολουθίες].** ** __ [|Βιόσφαιρα] __ Η Γη είναι το μόνο μέρος που γνωρίζουμε όπου υπάρχει ζωή. Συχνά λέμε πως η ζωή του πλανήτη, σχηματίζει την «[|Βιόσφαιρα]». Η βιόσφαιρα εκτιμάται πως άρχισε να εξελίσσεται πριν 3,5 δισεκατομμύρια (3,5•109) χρόνια. Η βιόσφαιρα μπορεί να ταξινομηθεί σύμφωνα με ζώνες γεωγραφικού πλάτους που περιέχουν σχετιζόμενη [|χλωρίδα] και [|πανίδα]. Οι πολικές ζώνες είναι αραιές σε ζωή, ενώ αντίθετα, τα περισσότερα γνωστά είδη ζωής βρίσκονται στον [|Ισημερινό]. __ [|Ατμόσφαιρα]  __** ** Η Γη έχει μία σχετικά πυκνή [|ατμόσφαιρα] η οποία αποτελείται από 78% [|άζωτο], 21% [|οξυγόνο] και 1% [|αργό], με ίχνη από άλλα αέρια, συμπεριλαμβανομένων [|διοξείδιο του άνθρακα] και [|υδρατμούς]. Η ατμόσφαιρα δρα ως ένα παρέμβλημα μεταξύ της Γης και του Ηλίου. Η σύσταση της ατμόσφαιρας της γης είναι ασταθής, η δε ισορροπία διατηρείται από την βιόσφαιρα. Τα στρώματα της ατμόσφαιρας, δηλαδή η [|τροπόσφαιρα], η [|στρατόσφαιρα], η [|μεσόσφαιρα], η [|θερμόσφαιρα] και η [|εξώσφαιρα], μεταβάλλονται από τόπο σε τόπο και εξαρτώνται και από τις εποχιακές μεταβολές. __ [|Υδρόσφαιρα] __ **
 * Η μέση πυκνότητα της Γης είναι 5.515 [|kg]/[|m3], κατατάσσοντάς την ως τον πυκνότερο πλανήτη του ηλιακού συστήματος. Αφού η μέση πυκνότητα των επιφανειακών υλικών είναι περί τα 3.000 [|kg]/[|m3], συμπεραίνεται πως η πυκνότητα πρέπει να είναι ιδιαίτερα αυξημένη στον πυρήνα. Στα πρώτα στάδια της δημιουργίας του πλανήτη, πριν 4,5 δισεκατομμύρια (4,5•109) χρόνια, η Γη ήταν ολοσχερώς σε ρευστή κατάσταση, λόγω δε της βαρύτητας, πυκνότερα υλικά έρρευσαν προς το κέντρο κατά τη διάρκεια μίας διαδικασίας που καλείται [|πλανητική διαφοροποίηση], ενώ τα λιγότερο πυκνά υλικά έμειναν στην επιφάνεια. Ως αποτέλεσμα, ο πυρήνας αποτελείται κυρίως από [|σίδηρο] (80%) καθώς και [|νικέλιο] και [|πυρίτιο]· ωστόσο άλλα πυκνά (πυκνότερα μάλιστα) υλικά όπως το [|ουράνιο] και ο [|μόλυβδος], είναι είτε σπάνια για να αποτελούν σημαντικό ποσοστό του πυρήνα, είτε έχουν την ιδιότητα να προσκολλώνται σε ελαφρύτερα υλικά και γι' αυτό απαντώνται κυρίως στον φλοιό. **
 * Ο πυρήνας χωρίζεται σε δύο μέρη, έναν στερεό εσωτερικό πυρήνα με μία ακτίνα γύρω στα 1.250 χλμ. και έναν ρευστό εξωτερικό πυρήνα με μία ακτίνα γύρω στα 3.500 χλμ. Ο εσωτερικός πυρήνας πιστεύεται πως είναι στερεός και πως αποτελείται κυρίως από σίδηρο και νικέλιο. Ορισμένοι συμφωνούν πως ο εσωτερικός πυρήνας είναι στην μορφή του μονοκρυσταλλικού σιδήρου. Ο εξωτερικός πυρήνας που περιβάλλει τον εσωτερικό και εκτιμάται πως αποτελείται από ρευστό σίδηρο αναμεμειγμένο με ρευστό [|νικέλιο] και ίχνη ελαφρύτερων στοιχείων. Είναι γενικά παραδεκτό πως η θερμική μεταφορά στον εξωτερικό πυρήνα σε συνδυασμό με την διέγερση από την περιστροφή της Γης (βλ. [|Δύναμη Coriolis]), προκαλεί το [|γήινο μαγνητικό πεδίο] μέσω μίας διεργασίας γνωστή ως [|Θεωρία του Δυναμό]. Ο στερεός εσωτερικός πυρήνας είναι αρκετά θερμός ώστε να διατηρεί ένα μόνιμο μαγνητικό πεδίο (βλ. [|Θερμοκρασία Curie]), πιθανό είναι όμως να δρα ως σταθεροποιητής προς το μαγνητικό πεδίο που γεννάται από τον εξωτερικό πυρήνα. **
 * Κατά μία άλλη θεωρία, ο γήινος πυρήνας αποτελείται από [|υδρογόνο] και [|ήλιο], τα οποία βρίσκονται στην ίδια κατάσταση με αυτήν του [|Ηλίου]. Στον πυρήνα συμβαίνουν παρόμοιες πυρηνικές αντιδράσεις, όπως στον Ήλιο, γι' αυτό και παραμένει σε ρευστή κατάσταση, χωρίς να έχει ψυχθεί. **
 * Σύμφωνα με πρόσφατες ενδείξεις εικάζεται πως ο εσωτερικός πυρήνας της Γης, ίσως περιστρέφεται ελαφρώς ταχύτερα από τον υπόλοιπο πλανήτη, πιθανώς κατά 2° ανά [|έτος]. **
 * Είναι εμφανές ότι και οι δύο πιο πάνω θεωρίες προσπαθούν να εξηγήσουν τα φαινόμενα που παρατηρούνται στην γήινη επιφάνεια, ωστόσο παραμένουν στο επίπεδο της θεωρίας, χωρίς να έχει υπάρξει απτή απόδειξη για καμία από αυτές. **
 * Ο μανδύας της Γης εκτείνεται σε ένα βάθος 2.890 χλμ.. Η [|πίεση], στην βάση του μανδύα είναι ~ 1,4 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη της ατμοσφαιρικής πίεσης (~140 [|GPa]). Αποτελείται κατά μεγάλο μέρος από υλικά πλούσια σε σίδηρο και μαγνήσιο. Το σημείο τήξεως ενός υλικού εξαρτάται από την πίεση. Εφόσον η πίεση αυξάνει αρκετά κατά βάθος του μανδύα, το χαμηλότερο τμήμα είναι σχεδόν στερεό ενώ το ανώτερο τμήμα είναι πλαστικό (ημιτηγμένο). Το ιξώδες του ανώτερου μανδύα κυμαίνεται μεταξύ 1021 και 1024 Pa·s, ανάλογα με το βάθος [|[2]]. Έτσι ο ανώτερος μανδύας μπορεί να ρεύσει αρκετά αργά.**
 * Η εξήγηση του γεγονότος πως ενώ ο εξωτερικός πυρήνας είναι ρευστός, ο κατώτερος μανδύας είναι στερεός/πλαστικός, βρίσκεται στο ανώτερο σημείο τήξεως των πλούσιων σε σίδηρο κραμάτων του μανδύα από τον σχεδόν καθαρό σίδηρο του πυρήνα. Ο δε εσωτερικός πυρήνας είναι στερεός λόγω της εξαιρετικά μεγάλης πίεσης κοντά στο κέντρο του πλανήτη.**


 * [|Ορθογωνική προβολή του Plate] μίας συνθετικής - δορυφορικής εικόνας της Γης **

**__ Κινήσεις της Γης __**
 * Η Γη είναι ο μόνος πλανήτης του [|Ηλιακού μας Συστήματος] όπου στην επιφάνειά της κυριαρχεί το υγρό στοιχείο. Το νερό καλύπτει το 71% της γήινης επιφάνειας (από το οποίο 97% είναι θαλάσσιο νερό και 3% γλυκό νερό [|[3]] (πιθανολογείται το 1,8%) και την χωρίζει σε πέντε ωκεανούς και επτά [|ηπείρους]. Η τροχιά της Γης σε συνδυασμό με την ηφαιστειακή δραστηριότητα, τη [|βαρύτητα], το [|φαινόμενο του θερμοκηπίου], το μαγνητικό πεδίο και την ατμόσφαιρα πλούσια σε οξυγόνο είναι οι βασικές αιτίες που κάνουν τη Γη τον πλανήτη του νερού. **
 * Αν και η τροχιά της Γης είναι αρκετά απομακρυσμένη ώστε να διατηρεί υγρό νερό, το φαινόμενο του θερμοκηπίου αποτρέπει το νερό από το να παγώσει, διατηρώντας την μέση [|θερμοκρασία] της Γης στους 15 βαθμούς Κελσίου πάνω από το σημείο πήξης. Παλαιοντολογικές ενδείξεις δείχνουν πως κάποια στιγμή μετά την αποίκηση των ωκεανών από τα μπλε-πράσινα βακτήρια, πριν 600 εκατομμύρια χρόνια, το φαινόμενο του θερμοκηπίου κατέρρευσε, με αποτέλεσμα την ολική ψύξη της Γης και την πιθανή πήξη όλων των ωκεανών για μία περίοδο από 10 - 100 εκατομμύρια χρόνια, σε ένα γεγονός που καλείται «Γη - Χιονόμπαλα» («Snowball Earth»). **
 * Σε άλλους πλανήτες, όπως στην [|Αφροδίτη], ο ατμός καταστρέφεται από την ηλιακή [|υπεριώδη ακτινοβολία] και το [|υδρογόνο] ιονίζεται και απομακρύνεται από τον πλανήτη μέσω του ηλιακού ανέμου. Αυτή είναι μία υπόθεση για την έλλειψη νερού στην Αφροδίτη, χωρίς υδρογόνο, το νερό αντιδρά με τα στερεά της επιφάνειας δημιουργώντας οξείδια. **
 * Στην ατμόσφαιρα της Γης, ένα στρώμα [|όζοντος] στην [|στρατόσφαιρα], απορροφά το μεγαλύτερο μέρος της ηλιακής υπεριώδους ακτινοβολίας, αποτρέποντας την αποσύνθεση του νερού. Επιπλέον, η [|μαγνητόσφαιρα], αποτρέπει την αλληλεπίδραση μεταξύ των στοιχείων της ατμόσφαιρας και του ηλιακού ανέμου. **
 * Τέλος, τα [|ηφαίστεια] εκπέμπουν συνεχώς ατμούς από το εσωτερικό. Η [|τεκτονική των πλακών] της Γης ανακυκλώνουν τον άνθρακα και το νερό, καθώς οι ασβεστόλιθοι εισέρχονται στον μανδύα και εξέρχονται μέσω των ηφαιστείων ως ατμός και διοξείδιο του άνθρακα. Εκτιμάται πως τα συστατικά του μανδύα περιέχουν τουλάχιστον 10 φορές την ποσότητα του νερού των ωκεανών, αν και το μεγαλύτερο μέρος είναι παγιδευμένο και ποτέ δεν απελευθερώνεται στην ατμόσφαιρα. **


 * Απεικόνιση της περιστροφής της Γης **


 * Ο Πλανήτης Γη πραγματοποιεί τέσσερις κινήσεις: **
 * 1) ** Την [|Περιστροφή], γύρω από τον άξονά της. **
 * 2) ** Την [|Περιφορά], γύρω από τον Ήλιο, **
 * 3) ** Την [|Ηλιακή μεταβατική περιφορά], που πραγματοποιεί ακολουθώντας την περιστροφή του [|Ηλιακού συστήματος] και **
 * 4) ** Την [|Γαλαξιακή μεταβατική περιφορά], που πραγματοποιεί ακολουθώντας την περιστροφή του [|Γαλαξία]. **
 * Οι δύο πρώτες είναι και οι σημαντικότερες. Οι δύο τελευταίες, μειωμένου ενδιαφέροντος, παρουσιάζουν επιπρόσθετα εκτός των περιστροφών και τροχιακές περιφορές στον αστρικό χώρο που θα μπορούσαν έτσι να συναθροιστούν σε έξι (6). **


 * Σχηματική παράσταση της "ελλειπτικής", τροχιάς της Γης περί τον Ήλιο **

**__ Η Γη στο [|Ηλιακό Σύστημα] __**

 * Η περίοδος περιστροφής της γης περί τον άξονα της είναι 23 ώρες, 56 λεπτά και 4.09 δευτερόλεπτα (μία αστρική ημέρα). Έτσι παρατηρώντας από την γη τα ουράνια σώματα, η κύρια φαινόμενη κίνησή τους είναι από τα ανατολικά προς τα δυτικά με μία ταχύτητα 15°/ώρα = 15'/λεπτό, λ.χ. μία ηλιακή ή σεληνιακή διάμετρο ανά δύο λεπτά. **
 * Η περιφορά της Γης γύρω από τον [|Ήλιο] διαρκεί 365,2564 μέσες ηλιακές ημέρες (ή ένα αστρικό έτος). Παρατηρώντας από τη Γη, είναι μία φαινόμενη κίνηση του Ήλιου ως προς τα αστέρια ~ 1°/ημέρα ή μία ηλιακή ή σεληνιακή διάμετρο κάθε 12 ώρες, σε αντίθετη διεύθυνση από την κύρια φαινόμενη κίνηση (λόγω περιστροφής). **
 * Η Γη έχει έναν [|Φυσικό Δορυφόρο], την [|Σελήνη], η οποία περιφέρεται γύρω από την γη κάθε 27,3 ημέρες (αστρικός μήνας). Παρατηρώντας από την γη την κίνηση, φαίνεται να κινείται με 12 °/ημέρα (μία σεληνιακή διάμετρο την ώρα), σε αντίθετη διεύθυνση από την κύρια φαινόμενη κίνηση. Λόγω της συνδυασμένης περιφοράς γύρω από τον ήλιο, ο χρόνος που μεσολαβεί μεταξύ δύο ίδιων φάσεων της σελήνης (π.χ. από πανσέληνο σε πανσέληνο) διαρκεί λίγο περισσότερο, για την ακρίβεια 29,54 ημέρες - η περίοδος αυτή ονομάζεται συνοδικός μήνας (χονδρικά 30 ημέρες ή έναν ημερολογιακό μήνα). **
 * Με σημείο αναφοράς τον Βόρειο Πόλο της Γης, η κίνηση της Γης, της Σελήνης και της αξονικής περιστροφής, είναι όλες αντίθετα στην φορά των δεικτών του ρολογιού. **
 * Τα τροχιακά και αξονικά επίπεδα δεν είναι ακριβώς ευθυγραμμισμένα: Το τροχιακό επίπεδο Γης-Ηλίου ή αλλιώς [|Εκλειπτική] (σχεδόν 23,5° και η κλίση αυτή είναι η αιτία των εποχών του έτους) και το τροχιακό επίπεδο Γης-Σελήνης, σχηματίζουν γωνία ~ 5° (αν ήταν απόλυτα ευθυγραμμισμένα, θα είχαμε μία [|έκλειψη] Ηλίου ή Σελήνης κάθε μήνα). **
 * Η [|Σφαίρα του Hill] της γης έχει μία ακτίνα 1,5 Gm, μέσα στην οποία ο μόνος φυσικός δορυφόρος μπορεί και περιφέρεται .**
 * Πηγή [] __ //AlinaSmile// __**

=**Ηλιακό σύστημα**=


 * Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια**
 * Μετάβαση σε: [|πλοήγηση], [|αναζήτηση]**
 * Παρουσίαση του ηλιακού συστήματος (όχι υπό κλίμακα)**
 * Ως Ηλιακό Σύστημα θεωρούμε τον [|Ήλιο] και όλα τα αντικείμενα που συγκρατούνται σε τροχιά γύρω του χάρις στη βαρύτητα, που σχηματίστηκαν όλα πριν 4,6 δις έτη σε ένα γιγάντιο μοριακό νέφος. Τα αντικείμενα με τη μεγαλύτερη μάζα που περιφέρονται γύρω από τον Ήλιο είναι οκτώ [|πλανήτες], των οποίων οι τροχιές είναι σχεδόν ελλειπτικές και βρίσκονται πάνω στο επίπεδο που ορίζει η [|εκλειπτική]. Οι τέσσερις εσώτεροι, ο [|Ερμής], η [|Αφροδίτη], η [|Γη] και ο [|Άρης] αποτελούν τους λεγόμενους γήινους πλανήτες και αποτελούνται κυρίως από πετρώματα και μέταλλα. Οι τέσσερις εξώτεροι πλανήτες ονομάζονται αέριοι γίγαντες. Από αυτούς, οι δύο μεγαλύτεροι, ο [|Δίας] και ο [|Κρόνος] αποτελούνται από υδρογόνο και ήλιο και οι άλλοι δύο, ο [|Ουρανός] και ο [|Ποσειδώνας] αποτελούνται από νερό, αμμωνία και μεθάνιο.**
 * Αν θα θέλαμε να είμαστε ακριβείς όμως, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας και πολλά άλλα [|ουράνια σώματα] που υπάρχουν μέσα στο πεδίο βαρύτητας του Ήλιου. Οι κυριότερες ζώνες που υπάρχουν σε αυτά τα αντικείμενα είναι η [|κύρια Ζώνη Αστεροειδών], μεταξύ Άρη και Δία, και τα [|μεταποσειδώνια αντικείμενα], που βρίσκονται πέρα από τη τροχιά του Ποσειδώνα. Σε αυτές τις περιοχές βρίσκονται πέντε αντικείμενα, γνωστά ως [|πλανήτες νάνοι], η [|Δήμητρα], ο [|Πλούτωνας], η [|Χαουμέια], ο [|Μακεμάκε] και η [|Έρις], και πολλά άλλα μικρότερα σώματα. Επίσης, πέρα από αυτά τα αντικείμενα υπάρχουν οι [|κομήτες], οι [|Κένταυροι], οι [|μετεωρίτες] και διαπλανητική σκόνη, που κινούνται ελεύθερα ανάμεσα στους πλανήτες.**
 * Ο [|ηλιακός άνεμος], μία ροή σωματιδιών από τον Ήλιο, σχηματίζει μια φυσαλίδα στο διαστρικό ενδιάμεσο γνωστή ως [|ηλιόσφαιρα] με διάμετρο από 100 με 200 [|Αστρονομικές Μονάδες] (AU). Επίσης υπάρχει το [|Νέφος του Oort] που θεωρείται πηγή των κομητών, που βρίσκεται σε απόσταση πολύ μεγαλύτερη από την ηλιόπαυση.**
 * Δεν πρέπει να ξεχνάμε τους [|δορυφόρους] που περιφέρονται γύρω από τους 6 από τους 8 πλανήτες και 3 από τους 5 πλανήτες νάνους, που έχουν συνήθως το χαρακτηρισμό φεγγάρια, αν και αυτός ο όρος αναφέρεται μονάχα στη [|Σελήνη], δορυφόρο της Γης. Οι αέριοι γίγαντες διαθέτουν και δακτύλιους, που αποτελούνται από πάγο και σκόνη.**
 * ==**Πίνακας περιεχομένων**==
 * [[|Απόκρυψη]] **
 * ** [|1] [|Σύντομη περιγραφή] [|2] [|Σχηματισμός και εξέλιξη] **
 * [|1.1] [|Ήλιος]
 * [|1.2] [|Ερμής]
 * [|1.3] [|Αφροδίτη]
 * [|1.4] [|Γη]
 * [|1.5] [|Άρης]
 * [|1.6] [|Ζώνη των Αστεροειδών]
 * [|1.7] [|Δίας]
 * [|1.8] [|Κρόνος]
 * [|1.9] [|Ουρανός]
 * [|1.10] [|Ποσειδώνας]
 * [|1.11] [|Ζώνη του Kuiper-Πλούτωνας]
 * [|1.12] [|Κομήτες]
 * [|1.13] [|Ηλιόπαυση]
 * [|1.14] [|Νέφος του Oort]
 * ** [|3] [|Διαστημική έρευνα] [|4] [|Παραπομπές] **
 * [|3.1] [|Μέγιστα μεγέθη]
 * ** [|5] [|Εξωτερικοί σύνδεσμοι] ** ||
 * ** [|5] [|Εξωτερικοί σύνδεσμοι] ** ||
 * ** [|5] [|Εξωτερικοί σύνδεσμοι] ** ||

** Σύντομη περιγραφή **

 * Κάντε κλικ στον κάθε πλανήτη για περισσότερες πληροφορίες.**
 * Το Ηλιακό Σύστημα χοντρικά χωρίζεται σε τέσσερις περιοχές: σ' αυτή των Εσωτερικών (ή Γήινων) Πλανητών, με τέσσερις πλανήτες που έχουν στέρεα επιφάνεια και σύσταση παρόμοια με αυτή της Γης (πυρίτιο και σίδηρο), στη [|Ζώνη των Αστεροειδών], που περιέχει μικρά σώματα, στους Εξωτερικούς Πλανήτες ή [|Γίγαντες Αερίων], με τέσσερις πλανήτες που αποτελούνται κυρίως από αέρια και είναι πολύ μεγαλύτεροι απ' τη Γη και στην εξωτερική περιοχή του Συστήματος, που περιλαμβάνει τον [|Πλούτωνα], τη [|Ζώνη του Kuiper] και το [|Νέφος του Oort].**

** Ήλιος **

 * Στο κέντρο του Ηλιακού Συστήματος βρίσκεται ο [|Ήλιος], ένα κίτρινο αστέρι της [|κύριας ακολουθίας] ηλικίας σχεδόν 5 δισεκατομμυρίων χρόνων.**

** Ερμής **

 * Αρχίζοντας ένα ταξίδι απ' τον Ήλιο προς τα έξω για να γνωρίσουμε το Ηλιακό Σύστημα, σε απόσταση 0,39 [|Αστρονομικών Μονάδων] (AU) θα συναντήσουμε τον [|Ερμή], τον μικρότερο πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος. Ο Ερμής είναι γεμάτος κρατήρες, δεν έχει ατμόσφαιρα και, καθώς είναι πολύ κοντά στον Ήλιο, έχει στην επιφάνειά του θερμοκρασίες που αγγίζουν τους 400 °C.Ο Ερμής κινείται πολύ γρήγορα στο διάστημα (37-56 χλμ. το δευτερόλεπτο). Εξαιτίας της μεγάλης ταχύτητας και της μικρής απόστασης από τον Ήλιο, ο πλανήτης αυτός έχει το μικρότερο σε διάρκεια έτος από όλους τους άλλους.**

** Αφροδίτη **

 * Επόμενος πλανήτης, στις 0,72 [|AU], είναι η [|Αφροδίτη]. Έχει σχεδόν το ίδιο μέγεθος με τον δικό μας, γι' αυτό παλιά λεγόταν και «αδελφός πλανήτης» της Γης. Εκτός απ' το μέγεθος όμως, ως περιβάλλον δεν έχει σχεδόν κανένα κοινό με τον πλανήτη μας. Καλύπτεται από μια πυκνή ατμόσφαιρα [|θειικού οξέος] και [|διοξειδίου του άνθρακα], με αποτέλεσμα η επιφάνειά της να μην είναι ποτέ ορατή. Περιστρέφεται αργά γύρω από τον άξονά της και η πυκνή της ατμόσφαιρα δημιουργεί ένα ακραίο [|φαινόμενο θερμοκηπίου], το οποίο κρατά την μέση θερμοκρασία του πλανήτη σε πολύ υψηλά επίπεδα ακόμα και στις περιοχές που, λόγω της αργής περιστροφής γύρω από τον άξονα της (243 γήινες μέρες), δεν φωτίζονται από τον [|ήλιο] για μεγάλο χρονικό διάστημα.**

** Γη **

 * Ο τρίτος πλανήτης είναι η [|Γη]. Είναι ο μοναδικός πλανήτης στο σύστημα που έχει θάλασσες (κάτι που υποστηριζόταν παλιότερα για την Αφροδίτη και μέχρι πρόσφατα για το δορυφόρο του Κρόνου Τιτάνα), ο μόνος με έντονη γεωλογική δραστηριότητα και ο μοναδικός (απ' όσο ξέρουμε μέχρι σήμερα) που φιλοξενεί ζωή. Η ατμόσφαιρά του αποτελείται από [|άζωτο] και [|οξυγόνο], και είναι ο μεγαλύτερος απ' τους εσωτερικούς πλανήτες. Είναι ο πρώτος, από τον Ήλιο, πλανήτης ο οποίος έχει φυσικό δορυφόρο, την [|Σελήνη]. Ο αστρονομικός συμβολισμός της γης αποτελείται από έναν περικυκλωμένο σταυρό, αναπαριστώντας έναν μεσημβρινό και έναν παράλληλο· μία παραλλαγή, τοποθετεί τον σταυρό πάνω από τον κύκλο (Unicode: ⊕ ή ♁).**

** Άρης **

 * Στις 1,52 [|AU] βρίσκεται ο [|Άρης]. Έχει την μισή διάμετρο από τη [|Γη] και έχει μια αραιή ατμόσφαιρα από [|διοξείδιο του άνθρακα]. Στην επιφάνειά του έχουν παρατηρηθεί γεωλογικοί σχηματισμοί όπως φαράγγια και κοιλάδες, που σημαίνουν ότι ο πλανήτης ήταν γεωλογικά ενεργός κι ότι κάποτε ήταν θερμότερος και στην επιφάνειά του υπήρχε νερό σε υγρή μορφή (κάτι που επιβεβαιώθηκε τον Μάρτιο του [|2007] από τον Ευρωπαϊκό δορυφόρο Mars Express). Θεωρείται ο πλανήτης που μοιάζει πιο πολύ με τη Γη και υπάρχει η περίπτωση να βρεθεί κάποτε ζωή εκεί, ή τουλάχιστον απολιθώματα. Ο Άρης έχει [|δύο μικρούς φυσικούς δορυφόρους], τον [|Φόβο] και τον [|Δείμο].**

** Ζώνη των Αστεροειδών **

 * Το «σύνορο» που χωρίζει τους εσωτερικούς απ' τους εξωτερικούς πλανήτες είναι η [|Κύρια Ζώνη Αστεροειδών]. Πρόκειται για εκατοντάδες χιλιάδες μικρά σώματα, διαμέτρου από μερικά μέτρα έως εκατοντάδες χιλιόμετρα, που όμως όλα μαζί έχουν μάζα μόλις όσο το ένα χιλιοστό της Γης. Οι αστεροειδείς είναι το υλικό για έναν πλανήτη που τελικά δεν σχηματίστηκε, λόγω της μεγάλης έλξης του Δία.**

** Δίας **

 * Ο [|Δίας], στις 5,2 [|AU], είναι ο μεγαλύτερος απ' τους πλανήτες (έχει το διπλάσιο μέγεθος από ολους τους άλλους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος μαζί). Ο Δίας περιστρέφεται τόσο γρήγορα, ώστε η μέρα και η νύχτα του διαρκούν λιγότερο από 10 γήινες ώρες. Η διάμετρός του είναι 12 φορές αυτή της Γης. Αποτελείται από τεράστιες ποσότητες αερίων -κυρίως [|Υδρογόνο] και [|Ήλιο]- που περιστρέφονται γύρω από ένα μικρό στερεό πυρήνα. Μερικές φορές χαρακτηρίζεται και ως «αποτυχημένο άστρο», λόγω ακριβώς της μεγάλης περιεκτικότητας στα δύο αυτά στοιχεία. Είναι τόσο θερμός που θα μπορούσε να λάμπει σαν άστρο, αν ήταν 10 φορές μεγαλύτερος. Είναι γνωστός για την περίφημη Μεγάλη Κόκκινη Κηλίδα, μια καταιγίδα στην ατμόσφαιρά του, που υπάρχει τουλάχιστον από τότε που παρατηρούμε το Δία (και πιθανόν από πολύ πιο πριν). Έχει [|63 δορυφόρους], δυο από τους οποίους (η [|Ευρώπη] κι ο [|Γανυμήδης]) είναι πιθανό να έχουν ωκεανούς κάτω απ' την παγωμένη επιφάνειά τους.**

** Κρόνος **

 * Ο [|Κρόνος] (9,5 [|AU]) είναι λίγο πιο μικρός (και πολύ πιο ελαφρύς) απ' τον Δία και του μοιάζει σε αρκετά χαρακτηριστικά. Αποτελείται και αυτός κυρίως από αέρια -με λιγότερο [|υδρογόνο] και περισσότερη [|αμμωνία] όμως- έχει και αυτός πολλούς δορυφόρους και είναι γνωστός για τους Δακτύλιούς του. Ο Δίας μαζί με τον Κρόνο αποτελούν το 93% της μάζας όλων των πλανητών. Είναι ίσως ο πιο εντυπωσιακός απ' τους πλανήτες αλλά κι ο ελαφρύτερος, με μέση [|πυκνότητα] μικρότερη απ' αυτή του [|νερού]. Ο δορυφόρος του [|Τιτάνας], που είναι μεγαλύτερος απ' τους πλανήτες [|Ερμή] και [|Πλούτωνα], έχει ατμόσφαιρα από [|άζωτο] και υδρογονάνθρακες και, αν και είναι πολύ ψυχρός, πιθανολογείται ότι μπορεί να φιλοξενεί ζωή. Το σύστημα του Κρόνου θα μελετηθεί τα επόμενα χρόνια απ' τη διαστημοσυσκευή [|Κασσίνι - Χόιχενς], που βρίσκεται εκεί από το καλοκαίρι του [|2004]. Μέχρι σήμερα, έχουν επιβεβαιωθεί οι τροχιές [|62 δορυφόρων] του πλανήτη, από τους οποίους οι 22 έχουν λάβει κάποιο όνομα.**

** Ουρανός **

 * Επόμενος σταθμός ο [|Ουρανός] στις 19,2 [|AU]. Αποτελείται κυρίως από αμμωνία και μεθάνιο, έχει και αυτός δακτύλιους και [|27 δορυφόρους]. Έχει την ιδιαιτερότητα ότι, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους πλανήτες, περιστρέφεται σαν να "κυλάει" πάνω στην τροχιά του, δηλαδή με τον ένα του πόλο πάντα στραμμένο προς τον [|Ήλιο]. Πιθανολογείται ότι αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας κατακλυσμιαίας σύγκρουσης με κάποιο άλλο σώμα, κάτι που επιβεβαιώνεται μερικά και από την απουσία διαταραχών στην ατμόσφαιρά του. Ο Ουίλιαμ Χέρσελ ανακοίνωσε την ανακάλυψή του τις 13 Μαρτίου [|1781], επεκτείνοντας για πρώτη φορά στην ιστορία τα όρια του ηλιακού συστήματος. Ο Ουρανός ήταν ο πρώτος πλανήτης που ανακαλύφθηκε με τηλεσκόπιο.**

** Ποσειδώνας **

 * Τελευταίος μεγάλος πλανήτης είναι ο [|Ποσειδώνας], σε απόσταση 30 [|AU] από τον Ήλιο. Είναι ο πρώτος πλανήτης που ανακαλύφθηκε βάσει μαθηματικών προβλέψεων για τη θέση του (από τη μελέτη διαταραχών στην τροχιά του [|Ουρανού]). Αποτελείται κυρίως από αέριο [|μεθάνιου], [|νερού] και [|αμμωνίας] και, σε αντίθεση με τον Ουρανό, η ατμόσφαιρά του παρουσιάζει έντονη δραστηριότητα, κάτι απρόσμενο, μιας και βρίσκεται πολύ μακριά από τον Ήλιο και η θερμότητα που λαμβάνει απ' αυτόν είναι ελάχιστη. Σαν τον Δία, έχει κι αυτός μια χαρακτηριστική κηλίδα στην ατμόσφαιρα, μόνο που η δική του είναι σκούρα μπλε. Για αρκετά χρόνια ήταν ο πιο μακρυνός πλανήτης του Συστήματος, καθώς η τροχιά του Πλούτωνα μπαίνει μέσα στη δική του. Ο Ποσειδώνας έχει [|13 γνωστούς δορυφόρους].**

** Ζώνη του Kuiper-Πλούτωνας [[|Επεξεργασία]] **

 * Η [|Ζώνη Kuiper] βρίσκεται σε απόσταση 30-50 [|AU] και αποτελείται από μικρά, παγωμένα σώματα. Τα σώματα της ζώνης που, λόγω έλξης απ' τους μεγάλους πλανήτες, μπαίνουν στο Ηλιακό Σύστημα (και συχνά γίνονται κομήτες) λέγονται [|Κένταυροι]. Η Ζώνη Kuiper τερματίζεται απότομα στις 49 [|AU], πράγμα που ίσως σημαίνει ότι ένα μεγάλο σώμα βρίσκεται σε αυτή την απόσταση.**
 * Ο [|Πλούτωνας], που βρίσκεται στις 39,5 [|AU], ήταν ο μικρότερος απ' τους πλανήτες (με διάμετρο μικρότερη από την [|Σελήνη]) μέχρι τον αποχαρακτηρισμό του, και αυτός για τον οποίο έχουμε τα λιγότερα στοιχεία. Αποτελεί διπλό σύστημα με το δορυφόρο του [|Χάροντα] (συνολικά ο Πλούτωνας έχει [|3 δορυφόρους]). Ο Πλούτωνας θεωρείται πλέον [|πλανήτης νάνος], μιας και στη Ζώνη Kuiper έχουν ανακαλυφθεί σώματα του ίδιου ή και μεγαλύτερου μεγέθους απ' αυτόν και αφού το ελάχιστο όριο μεγέθους για πλήρη πλανήτη τέθηκε μεγαλύτερο από αυτόν.**

** Κομήτες **

 * Οι [|κομήτες] είναι [|ουράνια σώματα] που σε αντίθεση με τους απλανείς [|αστέρες] και τους [|πλανήτες] παρουσιάζουν όψη νεφελώδη, ενώ η [|ύλη] από την οποία συνίστανται επιμηκύνεται υπό μορφή μακριάς κόμης (= μακριά μαλλιά) όταν διέρχονται κοντά από τον Ήλιο. Κάθε κομήτης αποτελείται από τρία μέρη, τον πυρήνα, την κόμη και την ουρά. Οι [|τροχιές] των κομητών διαγράφουν κατά κανόνα ή λίαν επιμήκεις [|ελλείψεις] με [|εκκεντρότητα] που τείνει προς τη μονάδα (1), ή η εκκεντρότητά τους είναι μεγαλύτερη της μονάδα**


 * Μαρία Τσαγκάρη Α'3**

Σύμπαν!Τα θαύματα του.....


 * Πηγή:Εικόνες Google**
 * ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΓΕΩΡΓΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΡΙΑ-ΕΛΛΗ Α3 2016-2017 **

**Πλανήτης Εννιά: έχει έναν άγνωστο πλανήτη το Ηλιακό σύστημα;**

**__Ερμής, Αφροδίτη, Γη, Άρης, Δίας, Κρόνος, Ουρανός, Ποσειδώνας. Αυτοί είναι οι 8 πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος. Ή μήπως όχι;__**

Ένας προηγουμένως άγνωστος, ένατος πλανήτης, βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο, στα όρια του ηλιακού μας συστήματος, σύμφωνα με νέα στοιχεία, τα οποία εντόπισαν αστρονόμοι του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνια, οι οποίοι δημοσίευσαν σχετική μελέτη, στο επιστημονικό περιοδικό The Astronomical Journal.

Ειδικότερα, στη μελέτη τους, η οποία τιτλοφορείται “Στοιχεία για έναν νέο πλανήτη στο ηλιακό μας σύστημα”, οι αστρονόμοι Michael Ε. Brown και Konstantin Batygin επιχειρηματολογούν υπέρ της παρουσίας ενός γιγαντιαίου, παγωμένου πλανήτη, ο οποίος κινείται σε περιοχή πολύ πιο μακριά ακόμα και από τον πλανήτη νάνο Πλούτωνα.

Οι δύο επιστήμονες, ωστόσο, δεν έχουν καταφέρει να παρατηρήσουν αυτόν τον πλανήτη, τον οποίο αποκαλούν “Πλανήτη Εννιά”. Αντιθέτως, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι είναι πολύ πιθανόν να υπάρχει, παρακολουθώντας και αναλύοντας την κίνηση άλλων ουράνιων αντικειμένων, μεταξύ αυτών και ορισμένοι πλανήτες νάνοι, στην εξωτερική περιοχή του ηλιακού συστήματος.

__**Η ταυτότητα του "Πλανήτη Εννιά"**__

Σύμφωνα με τη δημοσιευμένη μελέτη τους, η οποία στηρίζεται εν πολλοίς σε ανάλυση στοιχείων που συγκέντρωσαν συνάδελφοί τους τα τελευταία χρόνια, οι Brown και Batygin θεωρούν ότι οι τροχιές των εν λόγω αντικειμένων είναι τέτοιες ώστε να μπορεί να υποστηρίξει κανείς ότι επηρεάζονται από τη βαρύτητα ενός “κρυμμένου” πλανήτη.

“Μέχρι σήμερα”, αναφέρει η μελέτη, “η ευδιάκριτη τροχιακή ευθυγράμμιση που παρατηρείται εντός του πληθυσμού της Ζώνης του Κάιπερ, παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανεξήγητη. [....] Προτείνουμε ότι η διαδικασία συντονισμού σε συνδυασμό με έναν μακρινό πλανήτη συνοδό μπορεί να εξηγήσει τα διαθέσιμα στοιχεία”.

__**Πηγές:**__http://www.pathfinder.gr/stories/4528493/planht...o-systhma/

**Αλέξανδρος Ρούσμαν Α3**

**Ηλιακό σύστημα**

Το Ηλιακό Σύστημα [α] είναι η βαρυτικά συνδεδεμένο σύστημα που περιλαμβάνει τον Ήλιο και τα αντικείμενα που περιστρέφονται γύρω από αυτό, είτε άμεσα είτε έμμεσα. [B] Από αυτά τα αντικείμενα που βρίσκονται σε τροχιά γύρω απ 'ευθείας από τον Ήλιο, οι οκτώ μεγαλύτερες είναι οι πλανήτες, [c] με το υπόλοιπο να είναι σημαντικά μικρότερα αντικείμενα, όπως οι νάνοι πλανήτες και μικρά Ηλιακό Σύστημα φορείς. Των αντικειμένων που βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο έμμεσα, τα φεγγάρια, τα δύο είναι μεγαλύτερο από το μικρότερο πλανήτη, ο Ερμής. [ΡΕ]

Το Ηλιακό Σύστημα σχηματίστηκε πριν 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια από τη βαρυτική κατάρρευση ενός γίγαντα διαστρικό μοριακό νέφος. Η συντριπτική πλειοψηφία της μάζας του συστήματος είναι στον ήλιο, με τα περισσότερα από τα υπόλοιπα μάζας που περιέχεται στο Δία. Οι τέσσερις μικρότερους εσωτερικούς πλανήτες, Ερμής, Αφροδίτη, Γη και τον Άρη, είναι γήινοι πλανήτες, που αποτελείται κυρίως από rock και metal. Οι τέσσερις εξωτερικοί πλανήτες είναι γίγαντες πλανήτες, είναι αισθητά μεγαλύτερη μάζα από τα εξωγήινοι. Οι δύο μεγαλύτερες, ο Δίας και ο Κρόνος, είναι γίγαντες αερίων, που αποτελείται κυρίως από υδρογόνο και ήλιο? οι δύο εξόχως απόκεντρες πλανήτες, ο Ουρανός και ο Ποσειδώνας, είναι γίγαντες πάγου, που αποτελείται κυρίως από ουσίες με σχετικά υψηλά σημεία τήξης σε σύγκριση με το υδρογόνο και το ήλιο, που ονομάζεται πτητικές ουσίες, όπως το νερό, αμμωνία και μεθάνιο. Όλοι οι πλανήτες έχουν σχεδόν κυκλικές τροχιές που βρίσκονται μέσα σε ένα σχεδόν επίπεδο δίσκο που ονομάζεται εκλειπτική.

Το Ηλιακό Σύστημα περιλαμβάνει επίσης μικρότερα αντικείμενα. [Ε] Η ζώνη των αστεροειδών, η οποία βρίσκεται ανάμεσα στις τροχιές του Άρη και του Δία, ως επί το πλείστον περιέχει αντικείμενα που αποτελούνται, όπως οι πλανήτες, της rock και metal. Πέρα από την τροχιά του Ποσειδώνα βρίσκεται η ζώνη Kuiper και διάσπαρτα δίσκο, που είναι οι πληθυσμοί των trans-Neptunian αντικείμενα που αποτελούνται κυρίως από πάγους, και πέρα ​​από αυτά ένα πρόσφατα ανακαλύφθηκε πληθυσμό sednoids. Μέσα σε αυτούς τους πληθυσμούς είναι αρκετές δεκάδες έως πιθανώς δεκάδες χιλιάδες αντικείμενα είναι αρκετά μεγάλη ώστε να έχουν στρογγυλοποιηθεί από τη δική τους βαρύτητα. Οι [10] Τέτοια αντικείμενα κατηγοριοποιούνται ως πλανήτες νάνοι. Προσδιορίζονται νάνοι πλανήτες περιλαμβάνονται ο αστεροειδής Δήμητρα και η trans-Neptunian αντικείμενα Πλούτωνα και Έριδα. [Ε] Εκτός από αυτές τις δύο περιοχές, διάφορες άλλες πληθυσμούς μικρών σώματος, συμπεριλαμβανομένων των κομητών, κένταυροι και διαπλανητικά νέφη σκόνης, ταξιδεύουν ελεύθερα μεταξύ των περιφερειών. Έξι από τους πλανήτες, τουλάχιστον τέσσερις από τις νάνων πλανητών, και πολλά από τα μικρότερα σώματα σε τροχιά γύρω από φυσικούς δορυφόρους, [f] συνήθως ονομάζεται «φεγγάρια» μετά τη Σελήνη. Κάθε ένα από τα εξωτερικών πλανητών είναι περικυκλωμένη από πλανητικό δακτυλίους από σκόνη και άλλα μικρά αντικείμενα.

Το ηλιακό άνεμο, ένα ρεύμα φορτισμένων σωματιδίων που ρέουν προς τα έξω από τον Ήλιο, δημιουργεί μια φυσαλίδα που μοιάζει με την περιοχή στο διαστρικό μέσο γνωστή ως ηλιόσφαιρα. Η ηλιόπαυση είναι το σημείο στο οποίο πίεση από τον ηλιακό άνεμο είναι ίση με την αντίπαλη πίεση του διαστρικού μέσου? εκτείνεται έξω προς την άκρη του σκεδαζόμενου δίσκου. Το Νέφος του Oort, που πιστεύεται ότι είναι η πηγή για κομήτες μακράς περιόδου, μπορεί επίσης να υπάρχουν σε απόσταση περίπου χίλιες φορές περισσότερο από την ηλιόσφαιρα. Το Ηλιακό Σύστημα βρίσκεται στο Orion Arm, 26.000 έτη φωτός από το κέντρο του Γαλαξία μας

media type="youtube" key="Kj4524AAZdE" width="560" height="315"

Πηγή:https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%97%CE%BB%CE%B...E%BC%CE%B1 Βασιλάκης Νίκος Α1

** Απάντηση για το πιο τρομακτικό και μυστηριώδες φαινόμενο του διαστήματος, τις μαύρες τρύπες, δίνει με θεωρία του ο Στίβεν Χόκινγκ **

Ο διάσημος αστροφυσικός και καθηγητής Στίβεν Χόκινγκ προχώρησε στην επέκταση της θεωρίας του για τις μαύρες τρύπες του διαστήματος, υποστηρίζοντας ότι οι μαύρες τρύπες είναι πύλες σε ένα άλλο σύμπαν
 * Συγκεκριμένα, ο Χόκινγκ προχώρησε σε περαιτέρω ανάλυση της προηγούμενης θεωρίας του, επισημαίνοντας ότι οι τρύπες αυτές δεν είναι αυτό που νομίζαμε, δεν αποτελούν δηλαδή παγίδες και φυλακές για τα αντικείμενα που χάνονται στο σκοτάδι. **
 * Σύμφωνα με τους νέους ισχυρισμούς του, κάποιος που ταξιδεύει μέσα από μια μαύρη τρύπα θα μπορούσε να επιβιώσει και να βγει από την άλλη πλευρά σε ένα διαφορετικό σύμπαν. **




 * Η νέα επανατοποθέτηση στην θεωρία του, σε συνδυασμό με τις έρευνες των θεωρητικών συναδέλφων του Andrew Strominger του Χάρβαρντ και Malcolm Perry του Πανεπιστημίου του Cambridge, αναφέρει πως κάτι τέτοιο είναι πολύ πιθανό. Οι επιστήμονες τονίζουν πως η απάντηση βρίσκεται στα σωματίδια μηδενικής ενέργειας, τα οποία ονομάζονται και διαφορετικά "soft hair" και ρόλος τους είναι να αποθηκεύουν πληροφορίες σχετικά με τον ορίζοντα της μαύρης τρύπας, δηλαδή το αόρατο όριο που είναι το σημείο χωρίς επιστροφή.**
 * Μάλιστα, σε ένα άρθρο τους στο επιστημονικό περιοδικό Physical Review Letters οι αστροφυσικοί - ερευνητές αναλύουν έναν μηχανισμό διατήρησης των πληροφοριών, που κατά τους ίδιους λειτουργεί ως "έξοδος διαφυγής" στο σύμπαν με τον "θάνατο" της μαύρης τρύπας**




 * Έτσι, οι επιστήμονες πιστεύουν πως τα σωματίδια "soft hair" θα μπορούσαν να δημιουργήσουν αντίγραφα ασφαλείας των βασικών νόμων του σύμπαντος που δηλώνουν ότι κάτι που έχει κάποτε υπάρξει διατηρείται μέσω των πληροφοριών αυτών.**
 * Η κβαντική μηχανική θεωρεί ότι οι πληροφορίες αυτές χάνονται γιατί οι μαύρες τρύπες δεν έχουν "τρίχες", ωστόσο ο Χόκινγκ στη νέα θεωρία του αναφέρει ότι αυτά τα "soft hair" υπάρχουν, επομένως υπάρχει ενδεχομένως και ο μηχανισμός που αποθηκεύει τις πληροφορίες και αυτές συνεχίζουν να υπάρχουν.**
 * Παράλληλα, η ομάδα των επιστημόνων αναφέρουν πως με το θάνατο της μαύρης τρύπας εκπέμπεται ακτινοβολία, που έχει πάρει και το όνομα του αστροφυσικού και λέγεται ακτινοβολία Χόκινγκ, με την οποία δημιουργούνται αντίγραφα των πληροφοριών και μεταφέρονται και στο σύμπαν.**
 * Τέλος, επισημαίνεται πως οι "τρίχες" δεν αποκαλύπτουν που ακριβώς καταλήγει η ύλη που χάνεται στις μαύρες τρύπες. **

Πηγες: http://news247.gr/eidiseis/epistimi/stiven-xoki...09321.html

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΟΥΣΜΑΝ Α3

__ Ο ΓΑΛΑΞΙΑΣ ΜΑΣ: ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΕ ΤΟ ΗΛΙΑΚΟ ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΜΑ;;;; __

Ο [|Ήλιος] και η [|Γη] βρίσκονται στις παρυφές του Γαλαξία, και έτσι αυτός, καθώς τον κοιτάμε κατά μήκος, φαίνεται να σχηματίζει μία γαλακτόχρωμη, φωτεινή λωρίδα από πάρα πολλά αστέρια, που διασχίζει τον ορατό από τη Γη [|ουρανό] από την μία πλευρά του ορίζοντα μέχρι την άλλη. Λόγω της εμφάνισης αυτής, ονομάστηκε στα ελληνικά «Γαλαξίας κύκλος» ή και «γάλακτος κύκλος» ή και σκέτο «γάλα». Ο [|Αριστοτέλης] γράφει στα Μετεωρολογικά: «οἱ δὲ [φιλόσοφοι] περὶ Ἀναξαγόραν καὶ Δημόκριτον φῶς εἶναι τὸ γάλα λέγουσιν ἄστρων τινῶν», δηλαδή «οι φιλόσοφοι που ακολουθούν τον Αναξαγόρα και τον Δημόκριτο δέχονται ότι ο Γαλαξίας είναι κάποια άστρα»[|[1]]. Στα [|αγγλικά] είναι γνωστός και ως «Milky Way», που είναι μετάφραση του [|λατινικού] Via Lactea («Γαλακτική Οδός»).

Πρόκειται για έναν [|σπειροειδή γαλαξία] που αποτελεί μέρος της [|Τοπικής Ομάδας] γαλαξιών. Αποτελείται από τουλάχιστον 200 δισεκατομμύρια [|αστέρες] και ενδεχομένως έως και 400 δισεκατομμύρια αστέρες. Ανάμεσα στα τουλάχιστον 35 μέλη της Τοπικής Ομάδας, έρχεται δεύτερος σε αριθμό αστέρων και μάζα, πίσω μόνο από τον [|Γαλαξία της Ανδρομέδας], ο οποίος αποτελείται από ένα τρισεκατομμύριο αστέρες, όπως ανακαλύφθηκε το [|2006].

Αν και ο Γαλαξίας μας είναι ένας από τα δισεκατομμύρια [|γαλαξίες] που υπάρχουν στο [|Σύμπαν], έχει ιδιαίτερη σημασία για τον [|άνθρωπο], καθώς είναι το «σπίτι» του Ηλιακού Συστήματος. Ο [|Δημόκριτος] (460 - 370 π.Χ.) ήταν ο πρώτος άνθρωπος που χωρίς όργανα ισχυρίσθηκε ότι ο Γαλαξίας αποτελείται από απομακρυσμένα [|άστρα]:«Γαλαξίας εστί πολλών και μικρών και συνεχών αστέρων, συμφωτιζομένων αλλήλοις, συναυγασμός δια την πύκνωσιν» ό,τι δηλαδή λέγει και η σύγχρονη Αστρονομία ως προς τη σύσταση του Γαλαξία.



ΠΗΓΕΣ: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B1%CE%B...E%B1%CF%82

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

__// ΣΕΛΗΝΗ //__ Η Σελήνη είναι ο μοναδικός φυσικός δορυφόρος της [|Γης] και ο πέμπτος μεγαλύτερος [|φυσικός δορυφόρος] του [|ηλιακού συστήματος]. Πήρε το όνομά του από την Σελήνη, αρχαιοελληνική θεά του δορυφόρου αυτού. Λέγεται επίσης και «Φεγγάρι» στη [|δημοτική γλώσσα], λιγότερο επίσημα ή ποιητικά. Είναι το φωτεινότερο σώμα στην [|ουράνια σφαίρα] μετά τον [|Ήλιο], επειδή είναι και το κοντινότερο στη Γη [|ουράνιο σώμα]. Εξαιτίας αυτής της εγγύτητας, η Σελήνη ασκεί ισχυρή βαρυτική επίδραση στη [|Γη] ([|παλιρροϊκή αλληλεπίδραση]), προκαλώντας φαινόμενα όπως οι [|παλίρροιες], αλλά και επηρεάζοντας τον άξονα περιστροφής της. Η μέση απόσταση Γης - Σελήνης είναι 384.403 χιλιόμετρα (παρατηρείται ότι αυτή η απόσταση αυξάνεται κατά περίπου 0,32[|[1]] εκατοστά το μήνα και αυτό συμβαίνει λόγω των [|παλιρροϊκών δυνάμεων]). Η διάμετρος της σελήνης είναι 3.476 χιλιόμετρα (περίπου το 1/4 της γήινης). Η βαρύτητα στην επιφάνεια της Σελήνης είναι σε ένταση το 1/6 περίπου αυτής της Γης. Περιστρέφεται στον ελαφρώς κεκλιμένο άξονά της σε 27 ημέρες 7 ώρες και 43 λεπτά, ακριβώς στον ίδιο χρόνο που διαρκεί η τροχιακή περιφορά της γύρω από τη Γη. Αυτός ο συντονισμός είναι και ο λόγος που από τη Γη είναι ορατή μόνο η μια πλευρά της Σελήνης, η οποία χαρακτηρίζεται από σκοτεινές ηφαιστειακές θάλασσες οι οποίες βρίσκονται ανάμεσα στα λαμπρά υψίπεδα και τους κρατήρες. Αν και φαίνεται λαμπρή, στην πραγματικότητα, η επιφάνεια της Σελήνης είναι αρκετά σκοτεινή, με ανακλαστικότητα παρόμοια με αυτή της [|ασφάλτου]. Ανάλογα με τη θέση του Ήλιου, της Γης και της Σελήνης, διαφορετικό τμήμα της Σελήνης φαίνεται να φωτίζεται, δημιουργώντας τις [|φάσεις της Σελήνης]. Οι [|εκλείψεις Ηλίου] προκαλούνται από τη Σελήνη, όταν αυτή περνά φαινομενικά μπροστά από το [|Ήλιο], σκιάζοντας μέρος της Γης, αντίθετα με τις [|εκλείψεις Σελήνης] που προκαλούνται ομοίως από τον πλανήτη Γη. Λόγω της λαμπρότητας και των τακτικών της φάσεων, η Σελήνη έχει σημαντικό πολιτιστικό ρόλο από την αρχαιότητα. Το [|πρόγραμμα Λούνα] της [|Σοβιετικής Ένωσης] ήταν το πρώτο το οποίο έφτασε στη Σελήνη με μη επανδρωμένη διαστημοσυσκευή το 1959. Το αμερικανικό [|πρόγραμμα Απόλλο], της [|ΝΑΣΑ], είναι μέχρι σήμερα το μόνο το οποίο έχει στείλει επανδρωμένες αποστολές στη Σελήνη, αρχίζοντας με το Απόλλο 8 το 1968, το οποίο τέθηκε σε τροχιά γύρω από το φεγγάρι, ενώ έξι αποστολές προσεληνώθηκαν την περίοδο 1969 - 1972, αρχίζοντας με τον [|Απόλλων 11]. Μετά το [|Απόλλων 17] το φεγγάρι έχουν επισκεφτεί μόνο μη επανδρωμένες αποστολέ



__//**ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ**//__ __//**ΠΗΓΕΣ:**//__ https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%B5%CE%B...E%BD%CE%B7

media type="youtube" key="GIW6XFisDmY" width="560" height="315" marikaiti tzika a4

πηγη youtube

ΗΛΙΟΣ Ο Ήλιος είναι ο [|αστέρας] του [|ηλιακού μας συστήματος] και το λαμπρότερο σώμα του ουρανού. Είναι σχεδόν μια τέλεια σφαίρα με διάμετρο 1,4 εκατομμύρια χιλιόμετρα (109 φορές περισσότερο από τη Γη), και η μάζα του (2×1030 κιλά) αποτελεί το 99.86% της μάζας του ηλιακού συστήματος. Η φωτεινότητά του είναι τέτοια, ώστε κατά την διάρκεια της ημέρας να μην επιτρέπει, λόγω της έντονης διάχυσης του φωτός, σε άλλα ουράνια σώματα να εμφανίζονται (με εξαίρεση τη [|Σελήνη] και σπανιότερα την [|Αφροδίτη]). Ο Ήλιος είναι το κοντινότερο στη [|Γη] [|άστρο], σε απόσταση 149,6 εκατομμυρίων χιλιομέτρων (1 [|ΑΜ]). Ο Ήλιος είναι ένας κίτρινος αστέρας νάνος που βρίσκεται στην [|κύρια ακολουθία], με φασματικό τύπο G2V. Ο [|φασματικός τύπος G]2 υποδεικνύει ότι η επιφανειακή του θερμοκρασία είναι περίπου 5.800 βαθμοί Κέλβιν. Ο Ήλιος ακολουθεί μία τροχιά μέσα στον [|Γαλαξία] σε μία απόσταση 25.000 με 28.000 έτη φωτός από το κέντρο του, ολοκληρώνοντας μία περιφορά σε περίπου 226 εκατομμύρια έτη ([|Κοσμικό έτος]). Η σημασία του Ήλιου στην εξέλιξη και την διατήρηση της ζωής στη Γη είναι καίρια, καθώς με τη θεμελιώδη διαδικασία της [|φωτοσύνθεσης] προσφέρει την απαραίτητη ενέργεια για την ανάπτυξη των ζωντανών οργανισμών, και διατηρεί την επιφανειακή [|θερμοκρασία] της Γης σε ανεκτά για τη ζωή επίπεδα, καθώς επίσης και προκαλεί τα μετεωρολογικά φαινόμενα. Η σημασία του ήταν γνωστή από τα προϊστορικά χρόνια, με αποτέλεσμα ο Ήλιος να λατρεύεται ως θεότητα. Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, ατά τον [|Όμηρο] και τον [|Ησίοδο], ήταν γιος του [|Τιτάνα] [|Υπερίωνα]. Φοίβος, φωτοβόλος δηλαδή, ήταν η προσωνυμία του Ηλίου, η ίδια με του θεού Απόλλωνα. Κατά την εξέλιξη του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, οι ηλιακές ιδιότητες αποδόθηκαν στον θεό [|Απόλλωνα].



ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ Α3 ΠΗΓΗ https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%89%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%82

ΟΛΟΙ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΝ ΑΡΗ ΑΛΛΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ...

Η SpaceX ανακοίνωσε ότι η πρώτη εκτόξευση επανδρωμένης αποστολής με στόχο τον αποικισμό του Άρη θα πραγματοποιηθεί σε μόλις 10 χρόνια από σήμερα, ενώ το σχέδιο της NASA για επανδρωμένη αποστολή στον Άρη μέσα στη δεκαετία του 2030 είναι καλά γνωστό εδώ και χρόνια. Πρέπει να το παραδεχτούμε. Ζούμε την αυγή της εποχής που η ανθρωπότητα θα επιχειρήσει να αποκτήσει νέα "σπίτια", πέραν της Γης. Και είναι συναρπαστικό. Αλλά είμαστε πράγματι τόσο κοντά στον αποικισμό άλλων πλανητών όσο πιστεύουν τα πιο φιλόδοξα μυαλά αυτού του πλανήτη; Η πραγματικότητα είναι πως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, καθώς ανάμεσα στα σχέδια αποστολής ανθρώπων στον Άρη και στην επιτυχημένη ολοκλήρωσή τους υπάρχει ένα σοβαρό εμπόδιο: το ίδιο το διάστημα και συγκεκριμένα, η διαστημική ακτινοβολία στην οποία θα πρέπει να εκτεθούν όσοι επιχειρήσουν το διαπλανητικό ταξίδι. Στη Γη, το μαγνητικό πεδίο του πλανήτη, μας προστατεύει σημαντικά από τις συνέπειες της έκθεσής μας στην ακτινοβολία του διαστήματος. Ωστόσο, τα τοιχώματα ενός διαστημόπλοιου δεν μπορούν να προσφέρουν το ίδιο επίπεδο προστασίας, για μεγάλο χρονικό διάστημα. Είναι για αυτό άλλωστε, που ο μέγιστος χρόνος που μπορεί να περάσει ένας αστροναύτης της NASA στο διάστημα είναι από 275 μέχρι 500 μέρες, ανάλογα με την ηλιακή δραστηριότητα. Διάστημα πέραν αυτού, μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου περισσότερο από 3%



ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣΑ3 ΠΗΓΕΣ http://www.pathfinder.gr/stories/4605361/oloi-etoimazoyn-taxidi-ston-arh-alla-yparhei-ena-problhma/

=Τρύπα του όζοντος =

 Εικόνα της μεγαλύτερης τρύπας του όζοντος που έχει καταγραφεί ποτέ στην Ανταρκτική (Σεπτέμβριος 2006) **Τρύπα του όζοντος** ονομάζεται το φαινόμενο κατά το οποίο το στρώμα του [|όζοντος] που βρίσκεται στα ανώτερα στρώματα της [|ατμόσφαιρας της Γης] (στρατόσφαιρα) μειώνεται σε πάχος πάνω από την Ανταρκτική. Παρατηρήθηκε για πρώτη φορά το 1985. Επειδή το λεπτότερο σημείο του είναι πάνω από το [|Νότιο Πόλο], η μείωση του πάχους του στρώματος έχει ως αποτέλεσμα την ονομαζόμενη "τρύπα" στο στρώμα του όζοντος. Λόγω του ότι το όζον (αλλοτροπική μορφή του [|οξυγόνου], τριατομικό οξυγόνο, Ο3) προστατεύει από την ηλιακή ακτινοβολία, απορροφώντας σημαντικό τμήμα της [|υπεριώδους ακτινοβολίας] , η δημιουργία της τρύπας του όζοντος έχει αρνητικά αποτελέσματα στην ανθρώπινη υγεία. Επίσης αυξάνει την θερμοκρασία στον πλανήτη και συμβάλει αρνητικά στο λιώσιμο των πάγων. Το φαινόμενο αυτό θεωρείται πως δημιουργήθηκε από υπερβολική χρήση [|χλωροφθορανθράκων] (CFC) που χρησιμοποιούνταν ευρέως ως προωθητικά αέρια και σε ψυκτικές συσκευές όπως τα κλιματιστικά. Στην επέκτασή του επίσης συμβάλλουν τόσο τα καυσαέρια (από την κυκλοφορία των οχημάτων) όσο και τα αέρια απόβλητα των εργοστασίων. == Πίνακας περιεχομένων == [Απόκρυψη] == Αίτια του προβλήματος [ [|Επεξεργασία]   |  [|επεξεργασία κώδικα]  ]  == Βασικότερη αιτία του φαινομένου είναι αποδεδειγμένα η εκπομπή χλωροφθορανθράκων στην ατμόσφαιρα. [|[1]] Οι [|χλωροφθοράνθρακες] (CFC), όπως δείχνει και το όνομά τους, περιέχουν [|χλώριο], το οποίο είναι ιδιαίτερα καταστροφικό για το [|όζον]. Ενδεικτικά, 1 μόριο χλωρίου καταστρέφει μέχρι και 1.000.000 μόρια όζοντος πριν την αδρανοποίησή του. Μια ερευνητική ομάδα του Εργαστηρίου Φωτοχημείας και Χημικής Κινητικής του Πανεπιστημίου της [|Κρήτης] το [|2009] σε συνεργασία με άλλα 61 ευρωπαϊκά ιδρύματα, εξηγεί τη διαδικασία με την οποία οι χλωροφθοράνθρακες καταστρέφουν το όζον: Οι χλωροφθοράνθρακες συναντώνται σε ψυκτικές συσκευές (ψυγεία, κλιματιστικά) και ως προωθητικά στα σπρέι. Η εκπομπή τους, για προφανείς λόγους, είναι μεγαλύτερη σε πυκνοκατοικημένες και βιομηχανικές περιοχές. Από το [|1987], χρονιά που ανακηρύχτηκαν ως η βασικότερη αιτία της τρύπας του όζοντος, γίνονται προσπάθειες για την αντικατάστασή τους από άλλες ουσίες, (οι οποίες όμως φαίνεται να επιδεινώνουν το [|φαινόμενο του θερμοκηπίου] , για παράδειγμα, οι υδροφθοράνθρακες HFC διαθέτουν δυναμικό [|πλανητικής υπερθέρμανσης] ως και 14.800 φορές περισσότερο από το [|διοξείδιο του άνθρακα] (CO2), μέσω του πρωτοκόλλου του [|Μόντρεαλ]. == Τρύπα του όζοντος και Ανταρκτική <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">[ [|Επεξεργασία]  <span class="mw-editsection-divider" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;"> |  [|επεξεργασία κώδικα]  <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">]  == Το γεγονός ότι η τρύπα του όζοντος πρωτοεμφανίστηκε στην [|Ανταρκτική], όπου το πρόβλημα είναι εντονότερο μέχρι και σήμερα, προβλημάτιζε τους επιστήμονες για χρόνια. Αρχικά, μάλιστα, το κατά πόσο οι χλωροφθοράνθρακες προκαλούσαν το φαινόμενο αμφισβητούταν, καθώς στην Ανταρκτική δεν υπάρχουν εκπομπές χλωροφθορανθράκων, ώστε να ανέρχονται απευθείας στη [|στρατόσφαιρα] σε εκείνο το σημείο. Σύντομα όμως διευκρινίστηκε ότι οι ουσίες αυτές μεταφέρονται από άλλα σημεία του πλανήτη στην Ανταρκτική: Συνεπώς, οι πολύ χαμηλές θερμοκρασίες και άλλα γεωμορφολογικά στοιχεία αποτελούν τα αίτια της όξυνσης του φαινομένου στην Ανταρκτική. ==<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Συνέπειες του φαινομένου <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">[ [|Επεξεργασία]  <span class="mw-editsection-divider" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;"> |  [|επεξεργασία κώδικα]  <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">]  == Το όζον στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας είναι ιδιαίτερα χρήσιμο, καθώς απορροφάει τις υπεριώδεις ηλιακές ακτινοβολίες. Οι υπεριώδεις ηλιακές ακτινοβολίες αποτελούν το 10% της συνολικής ηλιακής ακτινοβολίας που φτάνει στη [|Γη]. Χωρίζεται σε τρία είδη, τη UV-A, τη UV-B και την πιο επικίνδυνη, την UV-C. Η τελευταία είναι αυτή που απορροφάται από το όζον στη στρατόσφαιρα. Η UV-C, λοιπόν, είναι η πιο επικίνδυνη υπεριώδης ακτινοβολία, καθώς: Συνεπώς, η τρύπα του όζοντος επιτρέπει την είσοδο των υπεριωδών ακτινοβολιών στην ατμόσφαιρα της Γης, προκαλώντας όλα αυτά τα προβλήματα στους ζωντανούς οργανισμούς. Ωστόσο, επιπτώσεις του φαινομένου αφορούν και το περιβάλλον. Η επικρατέστερη άποψη είναι πως εφόσον το όζον, που απορροφά μέρος της ηλιακής ακτινοβολίας, μειώνεται, θα εισέρχεται περισσότερη θερμότητα στη Γη, η οποία σε συνδυασμό με το επίσης σοβαρό φαινόμενο του θερμοκηπίου, θα συντελεί στην υπερθέρμανση του πλανήτη. Ωστόσο, στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας άρχισε να σχηματίζεται η αντίληψη πως η τρύπα του όζοντος ψύχει αντί να θερμαίνει τη Γη. Πιο συγκεκριμένα, ο [|Ντέιβιντ Τόμσον], καθηγητής του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του [|Κολοράντο] , και ο [|Σούσαν Σόλομον] , ανώτερος επιστήμονας ατμοσφαιρικής επιστήμης, διαπίστωσαν πως ενώ ο μέσος όρος θερμοκρασίας στον υπόλοιπο κόσμο τον προηγούμενο αιώνα αυξήθηκε, στην Ανταρκτική μειώθηκε, θέση την οποία υποστήριξε και ο [|Τζον Ι. Γουόλς] , καθηγητής ατμοσφαιρικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του [|Ιλλινόις]. Ερεύνησαν έτσι τη σχέση της παρατήρησης αυτής με την όξυνση του φαινομένου της τρύπας του όζοντος στην περιοχή. Οι λόγοι για τους οποίους η αντίληψη πως η τρύπα του όζοντος αποτελεί αιτία ψύξης κι όχι θέρμανσης της Γης δεν εξαπλώθηκε, καθώς: Έτσι οι επιστήμονες συμφώνησαν πως το κλίμα της Ανταρκτικής δεν οφείλεται κατ’ αποκλειστικότητα στην τρύπα του όζοντος, δεν αποκλείουν όμως το ενδεχόμενο να αποτελεί απλώς μια απ’ τις αιτίες του. [|[3]] ==<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Τρόποι Αντιμετώπισης <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">[ [|Επεξεργασία]  <span class="mw-editsection-divider" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;"> |  [|επεξεργασία κώδικα]  <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">]  == Στις [|16 Σεπτεμβρίου] του [|1987] (από τότε η 16η Σεπτεμβρίου έχει ανακηρυχτεί από τον ΟΗΕ Παγκόσμια Ημέρα κατά της Τρύπας του Όζοντος) υπεγράφη από 46 χώρες το πρωτόκολλο του [|Μόντρεαλ], η σημαντικότερη και αποτελεσματικότερη πράξη αντιμετώπισης του φαινομένου της τρύπας του όζοντος μέχρι σήμερα. Στόχος του Πρωτόκολλου ήταν η σταδιακή εξάλειψη των CFC άλλων ODS (Ozone Depleting Substances ή Ουσίες που Φθείρουν το Όζον) όπως οι υδροχλωροφθοράνθρακες (HCFC) ή το μεθυλοβρωμίδιο (CH3Br) για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της καταστροφής του όζοντος, που είχε ανακαλυφθεί πριν από δύο χρόνια. Ορίστηκε επίσης χρονοδιάγραμμα για την αποκατάσταση του όζοντος που είχε ήδη καταστραφεί. Όποια χώρα υπογράφει το πρωτόκολλο, υποχρεούται αυτόματα τη διακοπή παραγωγής και κατανάλωσης CFC. Με τη συνεργασία της [|Ευρωπαϊκής Ένωσης], καταργήθηκε σταδιακά το 99% των χλωροφθορανθράκων οικιακής χρήσης, ενώ παράλληλα στοχεύει με νομοθεσίες (όπως αυτή του 2006) να ρυθμίσει τη χρήση φθοριούχων αερίων από βιομηχανίες, που επίσης καταστρέφουν τη στοιβάδα του όζοντος. Το καλοκαίρι του 2009 η εφαρμογή του Πρωτοκόλλου του Μόντρεαλ έγινε οικουμενική, καθώς υπέγραψε και η τελευταία από τις 196 χώρες-μέλη του [|Ο.Η.Ε.]. Πρόσφατα ο Ο.Η.Ε. παρουσίασε έκθεση με τίτλο «Επιστημονική Εκτίμηση της Εξάντλησης του Όζοντος [|2010] » για την κατάσταση της τρύπας του όζοντος, σύμφωνα με την οποία τα νέα είναι εξαιρετικά ευχάριστα. [|[4]] Η τρύπα του όζοντος έχει πλέον σταματήσει να μεγαλώνει, αλλαγή η οποία συνέβαλε και στη μείωση της υπερθέρμανσης του πλανήτη, εφόσον αυτή αποτελεί συνέπεια του φαινομένου. Αν και τα αποτελέσματα της έκθεσης είναι ενθαρρυντικά, ακόμα δεν έχει ξεκινήσει η αποκατάσταση της τρύπας του όζοντος σε ικανοποιητικούς ρυθμούς. Σύμφωνα με υπολογισμούς, τα επίπεδα του όζοντος θα έχουν φτάσει εκείνα του [|1980] μεταξύ των ετών διάστημα 2045-2060.
 * [|1Αίτια του προβλήματος]
 * [|2Τρύπα του όζοντος και Ανταρκτική]
 * [|3Συνέπειες του φαινομένου]
 * [|4Τρόποι Αντιμετώπισης]
 * [|5Παραπομπές]
 * Οι CFC έχουν μεγάλη διάρκεια ζωής, έτσι μεταφέρονται αυτούσιοι από την [|τροπόσφαιρα] στην στρατόσφαιρα ( [|ατμόσφαιρα] )
 * Εκεί, με την υπεριώδη ηλιακής ακτινοβολία διασπώνται ελευθερώνοντας άτομα χλωρίου.
 * Τα άτομα χλωρίου λειτουργούν ως [|καταλύτες], επιταχύνοντας την καταστροφή της στοιβάδας του όζοντος.
 * Οι αέριες μάζες που μετακινούνται προς την Ανταρκτική μεταφέρουν μαζί τους χλωροφθοράνθρακες, οι οποίοι δεν διασπώνται, αλλά μοιάζουν με αποθήκες χλωρίου στην ατμόσφαιρα.
 * Κατά τη διάρκεια της πολικής νύχτας (6 μήνες το χρόνο), σωματίδια πάγου με προσμίξεις θειικού (H2SO4) και νιτρικού (HNO3) οξέων συγκεντρώνουν όλες τις ενώσεις χλωρίου που είναι αποθηκευμένες στην ατμόσφαιρα της Ανταρκτικής.
 * Μετά το πέρας της πολικής νύχτας, στην αρχή της εξάμηνης μέρας, το φως του ήλιου διασπάει τις ενώσεις αυτές και τα δραστικά άτομα χλωρίου απελευθερώνονται στη στρατόσφαιρα, όπου καταστρέφουν το όζον.
 * Αποτελεί τη βασικότερη αιτία για το μελάνωμα, μια μορφή θανατηφόρου καρκίνου του δέρματος. Στην [|Αυστραλία], όπου η υπεριώδης ακτινοβολία είναι 15% περισσότερη από την [|Ευρώπη] , εκτιμάται πως το 2011 οι περιπτώσεις μελανώματος θα είναι αυξημένες κατά 23% για τις γυναίκες και 28% για τους άντρες σε σχέση με το 2002. [|[2]]
 * Επίσης, η ακτινοβολία UV-C αποτελεί αιτία του καταρράκτη, καθώς είναι αρκετά ισχυρή ώστε να περάσει μέσα από τον αμφιβληστροειδή του ματιού.
 * Τελευταία, και ενδεχομένως η κυριότερη επίδραση της UV-C στους ζωντανούς οργανισμούς είναι η μετάλλαξη του DNA τους. Μάλιστα, είναι τόσο ισχυρή που οι επιστήμονες τη χρησιμοποιούν σε εργαστήρια και υπό κατάλληλες συνθήκες για να επιτύχουν μεταλλάξεις γονιδίων. Πιο συγκεκριμένα, η UV-C αλλοιώνει το DNA σε τέτοιο βαθμό ώστε αυτό σταδιακά να χάνει την ιδιότητά του να διαιρείται και να πολλαπλασιάζεται.
 * Η έρευνα έδειξε πως η ελάχιστη θερμοκρασία στην Ανταρκτική παρουσιάζεται έξι μήνες μετά την περίοδο έξαρσης του φαινομένου της τρύπας του όζοντος κάθε χρόνο.
 * Θα έπρεπε να ληφθούν υπόψιν και άλλοι παράγοντες, όπως τα υποθαλάσσια ρεύματα.

media type="youtube" key="gT5soyk1mw4" width="560" height="315"

Σπύρος Σταμούλης Α΄4 πηγή:wikipaidia

<span style="display: block; font-family: Verdana,Geneva,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 12px; text-align: center;"><span style="color: #6600cc; font-family: 'Times New Roman',serif; font-size: 12pt;">Η Αρμονική Σύγκλιση



<span style="font-family: Verdana,Geneva,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 12px;">Η μεγάλη αλλαγή άρχισε στις αρχές του 1987, και πιο ακριβέστερα στις 16 και 17 Αυγούστου του 1987, όταν έγινε η Αρμονική Σύγκλιση. Κάποιοι ονόμασαν αυτές τις μέρες « οι μέρες της Παγκόσμιας Αρμονίας». Η Αρμονική Σύγκλιση ήταν ένα από τα σπουδαιότερα πράγματα που συνέβησαν στον πλανήτη. Κατά τον εσωτερισμό, το 1987 σημαδεύει κατά βάθος την αρχή στο πέρασμα της Νέας Εποχής.

<span style="font-family: Verdana,Geneva,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 12px;">Από τότε ο πλανήτης μας εφοδιάστηκε με μια καινούργια ενεργειακή δομή, τόσο καινούργια που είναι σαν να ζούσαμε σε έναν καινούργιο πλανήτη. Δεν υπάρχει πλέον τίποτα που παρέμεινε το ίδιο.

<span style="font-family: Verdana,Geneva,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 12px;">Κλείσιμο των κύκλων και καινούργιο Μαγνητικό Πλέγμα

<span style="font-family: Verdana,Geneva,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 12px;">

<span style="font-family: Verdana,Geneva,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 12px;">Δύο πράγματα χαρακτηρίζουν την Αρμονική Σύγκλιση.

<span style="font-family: Verdana,Geneva,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 12px;">1.Η ταύτιση – σύγκλιση πολυαρίθμων ουρανών προκάλεσε ένα ενεργειακό πέρασμα - άνοιγμα διαμέσου του οποίου – από το αχανές διάστημα – έφτασε στην Γη μια ηλεκτρική ακτινοβολία που παρόμοιά της δεν υπήρξε ποτέ. Αυτά τα ενεργειακά ανοίγματα γεννιόνται όταν δονητικά μοντέλα αλληλο- ακυρώνονται προκαλώντας ένα κενό ( ενεργειακό), αυτό συνέβη το 1987 σε αρκετούς αλληλοσχετιζόμενους κύκλους.

<span style="font-family: Verdana,Geneva,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 12px;">2. Δεχτήκαμε ένα καινούργιο μαγνητικό πλανητικό πλέγμα. Όσο παράξενο και εάν φαίνεται : αξίζαμε αυτό το καινούργιο μαγνητικό πλέγμα. Παρακάτω θα δώσουμε περαιτέρω πληροφορίες.

<span style="font-family: Verdana,Geneva,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 12px;">Οι ακτίνες γάμμα

<span style="font-family: Verdana,Geneva,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 12px;">οι κύκλοι που συμπίπτουν αυτά τα χρόνια είναι 2.000, 6.000,12.000,24.000,36.000 χρόνια, συνεχίζοντας με αυτή την πρόοδο μέχρι ένα κύκλο 6 εκατομμυρίων ετών, και που αποτελεί ένα γαλαξιακό κύκλο και που είναι μεγάλης σπουδαιότητας.

<span style="font-family: Verdana,Geneva,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 12px;"> Εξ αιτίας αυτής της Αρμονικής Σύγκλισης, από τις κοσμικές σφαίρες φτάνουν τώρα πάνω στην Γη ηλεκτρικά σωματίδια που δεν υπήρχαν ποτέ πριν. Αυτά προέρχονται από το μακρινό άκρο του μαγνητικού πεδίου. Βρισκόμαστε τώρα ακόμη πιο κοντά στην φωτιά, στο πνευματικό μέρος της ηλεκτρομαγνητικής σκάλας.

<span style="font-family: Verdana,Geneva,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 12px;">Αυτά τα ηλεκτρικά σωματίδια είναι απειροελάχιστα ραδιενεργά στοιχεία της φυσικής ζωής που πρέπει τώρα να ενσωματώσουμε στο σώμα μας, με αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι πάσχουν από διάφορες διαταραχές και σωματικά συμπτώματα. Για παράδειγμα, όποιος πάσχει από θυρεοειδή αισθάνεται περισσότερο αυτή την ραδιενέργεια.

<span style="font-family: Verdana,Geneva,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 12px;"> Αυτή η νέα ραδιενέργεια δεν ξέφυγε στους επιστήμονες που τα προηγούμενα χρόνια κατέγραψαν την παρουσία, για αυτούς ανεξήγητη, <span style="font-family: Verdana,Geneva,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 12px;">ακτινών γάμμα πολύ ισχυρές.

<span style="font-family: Verdana,Geneva,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 12px;">Σπύρος Σταμούλης Α΄4 πηγή: https://www.iathiein.gr/enimerosi.php?subaction=showfull&id=1295452289&start_from=&ucat=29&

=<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.8em;">Αστέρας =

Στην [|Αστρονομία] γενικά **αστέρας** ή απλανής (σε αντιδιαστολή με τον [|πλανήτη] ), ονομάζεται το κάθε [|ουράνιο σώμα] που διατηρεί όλες εκείνες τις ιδιότητες του δικού μας [|Ηλίου] πέριξ του οποίου περιστρέφεται η [|Γη]. Συνεπώς όλοι οι **αστέρες** είναι Ήλιοι εκ των οποίων και παρατηρείται κατάστικτος ο [|ουράνιος θόλος]. Κατά την [|Αστροφυσική] ο κάθε αστέρας είναι ένα λαμπερό αέριο ουράνιο σώμα που παράγει ενέργεια από πυρηνικές αντιδράσεις σύντηξης που συμβαίνουν στον [|πυρήνα] του. Όταν η [|μάζα] του σώματός του είναι μικρότερη από 0.08 φορές της μάζας του [|ήλιου] οι πιέσεις και οι θερμοκρασίες που αναπτύσσονται στο κέντρο του, δεν επαρκούν προκειμένου να αρχίσουν οι πυρηνικές συντήξεις. Επομένως η μάζα όλων των αστέρων είναι μεγαλύτερη από την ανωτέρω ποσότητα. Οι αστέρες γεννιούνται σε [|νεφελώματα], όταν μία περιοχή καταρρεύσει από το βάρος της. Όταν το νεφέλωμα είναι αρκετά πυκνό, αρχίζουν οι πυρηνικές αντιδράσεις, καθώς το υδρογόνο μετατρέπεται σε ήλιο μέσω της [|πυρηνικής σύντηξης]. Όσο το άστρο εκτελεί αυτή τη διαδικασία, βρίσκεται στην [|κύρια ακολουθία]. Η εσωτερική πίεση αποτρέπει το άστρο από την κατάρρευση. Όταν τελειώσει αυτή η φάση, αστέρες με μάζα τουλάχιστον 0,4 φορές όσο η ηλιακή μετατρέπονται σε [|ερυθρούς γίγαντες] και συντήκουν βαρύτερα στοιχεία. Στη συνέχεια αστέρες σαν τον ήλιο απομακρύνουν την ατμόσφαιρά τους και μετατρέπονται σε [|λευκούς νάνους]. Αστέρια δέκα ή περισσότερες φορές από τον ήλιο συντήκουν όλο και βαρύτερα στοιχεία, μέχρι σχηματιστεί [|σίδηρος]. Τότε εκρήγνυνται ως [|υπερκαινοφανείς αστέρες] και το αντικείμενο που μένει είναι απίστευτα συμπυκνωμένο. Αυτά τα αντικείμενα είναι οι αστέρες νετρονίων και οι μαύρες τρύπες. Παρατηρώντας κυρίως τη νύκτα, στον Ουράνιο θόλο, τους αστέρες διαπιστώνεται ότι αυτοί δεν κατανέμονται ομοιόμορφα σ΄ αυτόν, ενώ παρουσιάζουν κάποια ευδιάκριτα συμπλέγματα τα οποία και ονομάζονται [|αστερισμοί]. Οι αστέρες βρίσκονται καταχωρημένοι σε καταλόγους. Από τη [|παρατήρηση] των αστέρων αυτοί διακρίνονται σε τρεις κατηγορίες:
 * 1) ** [|Αειφανείς αστέρες] **, που παρατηρούνται όλο το 24ωρο, πάνω από τον [|ορίζοντα].
 * 2) ** [|Αφανείς αστέρες] **, που παραμένουν όλο το 24ωρο υπό τον ορίζοντα και η παρατήρησή τους δεν είναι εφικτή.
 * 3) ** [|Αμφιφανείς αστέρες] **, που άλλοτε παρατηρούνται υπέρ τον ορίζοντα και άλλοτε όχι.
 * Η διάκριση αυτή είναι πολύ σημαντική για την [|Αστρονομική ναυτιλία].

Από τους αστέρες μόνο οι 30 λαμπρότεροι φέρουν ο καθένας ιδιαίτερο όνομα, συνήθως ελληνικής προέλευσης όπως ο //Αρκτούρος// ή αραβικής όπως ο //Αλτάιρ// (= //αετός ιπτάμενος//). Τόσο όμως αυτοί οι 30 αστέρες, όσο και όλοι οι άλλοι οι ορατοί χωρίς [|τηλεσκόπιο], σε κάθε αστερισμό, έχουν καθορισθεί διεθνώς (ο καθένας) με ένα γράμμα (μικρό) του ελληνικού αλφαβήτου. Το γράμμα [|α] έχει συνήθως ο λαμπρότερος αστέρας του αστερισμού, το [|β] ο αμέσως αμυδρότερος κ.ο.κ. Έτσι λοιπόν ο //Βέγας//, ο λαμπρότερος αστέρας του βορείου ουράνιου ημισφαιρίου, στον [|αστερισμό της Λύρας], λέγεται και //α Lyr// (ή //α της Λύρας//). Εάν κάποιος αστερισμός έχει περισσότερους από 24 αστέρες (αρκετά σύνηθες) τότε αμέσως μετά τον **ω** (του ελληνικού αλφαβήτου) χρησιμοποιούνται τα γράμματα του λατινικού αλφαβήτου. Μετά το τέλος του λατινικού αλφαβήτου χρησιμοποιούνται οι αραβικοί αριθμοί. Προκειμένου δε περί των υπολοίπων αστέρων που είναι ορατοί μόνο με τηλεσκόπια, αντί ονόματος χρησιμοποιείται ο αριθμός με τον οποίο και έχουν καταχωρηθεί στους [|αστρικούς καταλόγους]. ==<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Αστρική εξέλιξη <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">[ [|Επεξεργασία]  <span class="mw-editsection-divider" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;"> |  [|επεξεργασία κώδικα]  <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">]  ==

Κύριο λήμμα: [|Αστρική εξέλιξη]

Οι αστέρες σχηματίζονται μέσα εκτεταμένες περιοχές με μεγαλύτερη πυκνότητα στο διαστρικό μέσο, αν και η πυκνότητα είναι ακόμη χαμηλότερη από το εσωτερικό ενός επίγειου θαλάμου κενού. Αυτές οι περιοχές ονομάζονται [|μοριακά νέφη] και αποτελούνται κυρίως από [|υδρογόνο], με περίπου 23-28% ήλιο και ένα μικρό ποσοστό βαρύτερα στοιχεία. Ένα παράδειγμα μίας τέτοιας περιοχής σχηματισμού άστρων είναι το [|νεφέλωμα του Ωρίωνα]. [|[1]] Δεδομένου ότι τα μεγάλα αστέρια σχηματίζονται στα μοριακά νέφη, φωτίζουν έντονα αυτά τα σύννεφα. Μπορούν επίσης να [|ιονίσουν] το υδρογόνο, δημιουργώντας μία περιοχή H II. === Σχηματισμός πρωτοαστέρα [  [|Επεξεργασία]  |  [|επεξεργασία κώδικα]  ]  ===

Κύριο λήμμα: [|σχηματισμός αστέρων]

Η δημιουργία ενός αστεριού ξεκινά με μια βαρυτική αστάθεια στο εσωτερικό ενός μοριακού νέφους, που συχνά προκαλείται από τα κρουστικά κύματα ενός [|υπερκαινοφανή] (μαζική αστρική έκρηξη) ή τη σύγκρουση δύο [|γαλαξιών] (όπως σε έναν αστρογόνο γαλαξία). Μόλις μια περιοχή έχει φθάσει σε επαρκή πυκνότητα ύλης για να ικανοποιήσει τα κριτήρια για τη δημιουργία της αστάθειας Τζιν αρχίζει να καταρρέει κάτω από τη δύναμη της δικής του βαρύτητας. [|[2]] Καθώς το νέφος καταρρέει, μεμονωμένες συγκεντρώσεις της πυκνής σκόνης και του αερίου αποτελούν αυτό που είναι γνωστό ως σφαιρίδιο του Bok. Καθώς ένα σφαιρίδιο καταρρέει και η πυκνότητα αυξάνει, η βαρυτική ενέργεια μετατρέπεται σε θερμότητα και η θερμοκρασία ανεβαίνει. Όταν το πρωταστρικό νέφος έχει φτάσει περίπου σε υδροστατική ισορροπία, ένας [|πρωτοαστέρας] σχηματίζεται στον πυρήνα [|[3]]. Αυτοί οι προ Κύριας Ακολουθίας αστέρες συχνά περιβάλλονται από ένα [|πρωτοπλανητικό δίσκο]. Η περίοδος της βαρυτικής συστολής διαρκεί περίπου 10-15 εκατομμύρια χρόνια. Οι πρωτοαστέρες που είναι μικρότεροι από 2 ηλιακές μάζες ονομάζονται [|αστέρες τύπου T Ταύρου], ενώ αυτοί με μεγαλύτερη μάζα είναι [|αστέρες Herbig AE/Be]. Αυτά τα νεογέννητα αστέρια εκπέμπουν πίδακες αερίου κατά μήκος του άξονα περιστροφής τους, γεγονός που μπορεί να μειώσει τη [|στροφορμή] του καταρρέοντος αστέρα και να δημιουργήσει μικρές περιοχές νέφωσης γνωστές ως [|αντικείμενα Herbig-Haro]. [|[4]][|[5]] Αυτοί οι πίδακες, σε συνδυασμό με την ακτινοβολία από κοντινά μεγάλα άστρα, μπορεί να βοηθήσει για να απομακρυνθεί το νέφος μέσα στο οποίο σχηματίστηκε το άστρο. [|[6]] === Κύρια ακολουθία [  [|Επεξεργασία]  |  [|επεξεργασία κώδικα]  ]  ===

Κύριο λήμμα: [|Κύρια ακολουθία]

Οι αστέρες δαπανούν περίπου το 90% της διάρκειας της ζωής στη [|σύντηξη υδρογόνου] που μετατρέπεται σε ήλιο σε υψηλή θερμοκρασία και υψηλή πίεση κοντά στον πυρήνα. Τέτοια αστέρια λέγεται ότι είναι στην [|κύρια ακολουθία] και ονομάζονται αστέρια νάνοι. Ξεκινώντας από την μηδέν-ηλικία στην κύρια ακολουθία, η αναλογία του ηλίου στον πυρήνα ενός αστέρα θα αυξάνεται σταθερά. Κατά συνέπεια, προκειμένου να διατηρηθεί το απαιτούμενο ρυθμό πυρηνικής σύντηξης στον πυρήνα, το αστέρι θα αυξήσει αργά τη θερμοκρασία και τη φωτεινότητά του. [|[7]] Στον Ήλιο, για παράδειγμα, εκτιμάται ότι έχει αυξηθεί σε φωτεινότητα κατά 40%, δεδομένου ότι έφτασε η κύρια ακολουθία από 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια. [|[8]] Κάθε αστέρι δημιουργεί ένα [|αστρικό άνεμο] σωματιδίων που προκαλεί μια συνεχή εκροή αερίου προς το διάστημα. Για τα περισσότερα αστέρια, το ποσό της μάζας χάνεται είναι αμελητέα. Ο Ήλιος χάνει 10−14 ηλιακές μάζες κάθε χρόνο, [|[9]] ή περίπου το 0,01% της συνολικής μάζας του για όλη τη διάρκεια της ζωής του. Ωστόσο πολύ ογκώδη αστέρια μπορούν να χάσουν 10−7 έως 10−5 ηλιακές μάζες κάθε χρόνο, γεγονός που επηρεάζει σημαντικά την εξέλιξη τους. [|[10]] Τα αστέρια που αρχίζουν με πάνω από 50 ηλιακές μάζες μπορεί να χάσει πάνω από το ήμισυ συνολικής μάζας τους κατά την παραμονή τους στην κύρια ακολουθία. [|[11]] Η χρονική διάρκεια που ένα αστέρι δαπανά στην κύρια ακολουθία εξαρτάται πρωτίστως από την ποσότητα καυσίμου που έχει να συντήξει και το ρυθμό με τον οποίο συντήκει αυτό το καύσιμο, δηλαδή από την αρχική του μάζα και φωτεινότητα. Για τον Ήλιο, αυτό το διάστημα εκτιμάται ότι είναι περίπου 1010 χρόνια (10 δισεκατομμύρια χρόνια). Τα μεγάλα αστέρια καταναλώνουν τα καύσιμά τους πολύ γρήγορα και είναι βραχύβια. Τα μικρά αστέρια (που ονομάζεται [|κόκκινο νάνοι] ) καταναλώνουν τα καύσιμά τους με πολύ αργό ρυθμό και διαρκούν δεκάδες έως εκατοντάδες δισεκατομμύρια χρόνια. Στο τέλος της ζωής τους, θα γίνουν απλά αχνότερα και αχνότερα. Ωστόσο, δεδομένου ότι η διάρκεια ζωής αυτών των αστέρων είναι μεγαλύτερη από την τρέχουσα ηλικία του σύμπαντος (13,7 δισ. χρόνια), δεν αναμένεται ερυθροί νάνοι να έχουν φτάσει ακόμα σε αυτό το στάδιο. Εκτός από τη μάζα, το ποσοστό των στοιχείων που είναι βαρύτερα από το ήλιο μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη των άστρων. Στην αστρονομία όλα τα στοιχεία βαρύτερα από το ήλιο θεωρούνται «μέταλλα», και η συγκέντρωση αυτών των χημικών στοιχείων ονομάζεται [|μεταλλικότητα]. Η μεταλλικότητα μπορεί να επηρεάσει τη διάρκεια που ένα αστέρι θα κάψει τα καύσιμά του, ελέγχει το σχηματισμό των [|μαγνητικών πεδίων][|[12]] και να τροποποιήσει τη δύναμη του αστρικού ανέμου. [|[13]] Παλαιότερα, ο πληθυσμός αστέρων ΙΙ έχουν σημαντικά μικρότερη μεταλλικότητα από ό,τι οι νεότεροι, οι αστέρες πληθυσμού I, λόγω της σύνθεσης των μοριακών νεφών από τα οποία σχηματίζονται. (Με την πάροδο του χρόνου γίνονται αυτά τα σύννεφα εμπλουτίζονται όλο και περισσότερο με βαρύτερα στοιχεία, καθώς τα μεγαλύτερα αστέρια πεθαίνουν και απομακρύνουν τμήματα της ατμόσφαιράς τους.)

Μετά την κύρια ακολουθία
Καθώς αστέρια με μάζα τουλάχιστον 0,4 ηλιακές μάζες εξαντλούν το υδρογόνο στον πυρήνα τους, τα εξωτερικά στρώματά τους επεκτείνονται σε μεγάλο βαθμό και γίνονται πιο δροσερά για να σχηματίσουν ένα [|κόκκινο γίγαντα]. Για παράδειγμα, σε περίπου 5 δισεκατομμύρια χρόνια, όταν ο [|Ήλιος] θα είναι ένας ερυθρός γίγαντας, θα αναπτυχθεί σε μέγιστη ακτίνα περίπου 1 [|αστρονομική μονάδα] (150 εκατομμύρια χιλιόμετρα), 250 φορές το σημερινό του μέγεθός του. Ως γίγαντας, ο Ήλιος θα χάσει περίπου το 30% της τρέχουσας μάζας του. [|[8]] [|[14]] Σε ένα ερυθρό γίγαντα με μάζα μέχρι 2,25 ηλιακές μάζες, η σύντηξη υδρογόνου προχωρά σε ένα κέλυφος-στρώμα που περιβάλλει τον πυρήνα. [|[15]] Τελικά, ο πυρήνας συμπιέζεται αρκετά για να ξεκινήσει σύντηξη ηλίου, και το αστέρι τώρα σταδιακά συρρικνώνεται σε ακτίνα και αυξάνει τη θερμοκρασία της επιφάνειάς του. Για τα μεγαλύτερα αστέρια, η περιοχή πυρήνα μεταβαίνει απευθείας από τη σύντηξη υδρογόνο στη σύντηξη ηλίου. Αφού το άστρο έχει καταναλώσει το ήλιο στον πυρήνα, η σύντηξη συνεχίζεται σε ένα κέλυφος γύρω από ένα καυτό πυρήνα άνθρακα και οξυγόνου. Το αστέρι στη συνέχεια ακολουθεί μια εξελικτική πορεία που είναι παράλληλη με την αρχική φάση του ερυθρού γίγαντα, αλλά σε υψηλότερη θερμοκρασία της επιφάνειας. ==== Ογκώδη άστρα [  [|Επεξεργασία]  |  [|επεξεργασία κώδικα]  ]  ====

Κύριο λήμμα: [|Υπεργίγαντας]

Κατά τη διάρκεια της φάσης καύσης του ηλίου, τα αστέρια με πολύ υψηλή, δηλαδή με μάζα μεγαλύτερη από εννέα ηλιακές μάζες θα επεκταθούν για να σχηματίσουν ερυθρούς [|υπεργίγαντες]. Μόλις αυτό το καύσιμο έχει εξαντληθεί στον πυρήνα, μπορούν να συνεχίσουν να συντήκουν στοιχεία βαρύτερα από το ήλιο. Ο πυρήνας συστέλλεται έως ότου η θερμοκρασία και η πίεση να είναι επαρκείς για να συντήξουν άνθρακα. Η διαδικασία αυτή συνεχίζεται, με τα διαδοχικά στάδιά της να τροφοδοτούνται από [|νέον], [|οξυγόνο] και [|πυρίτιο]. Κοντά στο τέλος της ζωής του αστεριού, η σύντηξη μπορεί να συμβεί κατά μήκος μιας σειράς κελυφών εντός του αστέρα, προσδίδοντάς του μια μορφή κρεμμυδιού. Κάθε κέλυφος συντήκει ένα διαφορετικό στοιχείο, με τις εξώτερες περιοχές να συντήκουν υδρογόνο, το επόμενο ήλιο, και ούτω καθ 'εξής. [|[16]] Το τελικό στάδιο επιτυγχάνεται όταν το αστέρι αρχίζει την παραγωγή [|σιδήρου]. Επειδή οι πυρήνες σιδήρου είναι πιο στενά συνδεδεμένοι από κάθε βαρύτερους πυρήνες, αν συντήκονταν δεν θα απελευθερωνόταν ενέργεια-η διαδικασία θα ήταν, αντίθετα, να καταναλωθεί ενέργεια. Ομοίως, δεδομένου ότι είναι πιο στενά συνδεδεμένοι από όλους τους ελαφρύτερους πυρήνες, η ενέργεια δεν μπορεί να απελευθερωθεί από την [|σχάση]. [|[15]] Σε σχετικά παλιά, πολύ ογκώδη αστέρια, ένας μεγάλος πυρήνας αδρανούς σιδήρου θα συγκεντρωθεί στο κέντρο του αστεριού. Τα βαρύτερα στοιχεία σε αυτά τα αστέρια μπορούν να συνεχίσουν την πορεία τους προς την επιφάνεια, σχηματίζοντας αντικείμενα γνωστά ως [|αστέρες Wolf-Rayet] που έχουν ένα ισχυρό αστρικό άνεμο που απομακρύνει την εξωτερική ατμόσφαιρα. === Κατάρρευση [  [|Επεξεργασία]  |  [|επεξεργασία κώδικα]  ]  === Ένα εξελιγμένο, μέσου μεγέθους αστέρι θα απομακρύνει πλέον τα εξωτερικά στρώματά του ως ένα [|πλανητικό νεφέλωμα]. Αν αυτό που μένει μετά την απομάκρυνση της εξωτερικής ατμόσφαιρας έχει μάζα λιγότερη από 1,4 ηλιακές μάζες, συρρικνώνεται σε ένα σχετικά μικρό αντικείμενο (περίπου το μέγεθος της Γης) που δεν είναι αρκετά ογκώδες για να λάβει χώρα περαιτέρω συμπίεση. Αυτό το αντικείμενο είναι γνωστό ως [|λευκός νάνος]. [|[17]] Η [|ύλη εκφυλισμένων ηλεκτρονίων] μέσα σε ένα λευκό νάνο δεν είναι πλέον [|πλάσμα], ακόμα κι αν αστέρια γενικά αναφέρονται ως σφαίρες πλάσματος. Οι λευκοί νάνοι τελικά θα εξασθενίσουν σε μαύρους νάνους σε ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. <span style="background-color: #ffffff; color: #222222; display: block; font-family: sans-serif; font-size: 14px;">

Το [|νεφέλωμα του Καρκίνου], υπόλειμμα ενός υπερκαινοφανή που πρωτοπαρατηρήθηκε περίπου το 1050 μ.Χ. Στα μεγαλύτερα αστέρια, η σύντηξη συνεχίζεται μέχρι ο πυρήνας σιδήρου να έχει αυξηθεί σε μάζα τόσο πού (πάνω από 1,4 ηλιακές μάζες), που δεν μπορεί πλέον να στηρίξει τη δική του μάζα. Αυτός ο πυρήνας θα καταρρεύσει ξαφνικά, καθώς τα ηλεκτρόνιά του οδηγούνται στα πρωτόνιά του, σχηματίζοντας [|νετρόνια] και [|νετρίνα] μέσα σε μια έκρηξη αντίστροφη της διάσπασης βήτα, ή της σύλληψης ηλεκτρονίων. Το κρουστικό κύμα που σχηματίζεται από αυτήν την ξαφνική κατάρρευση προκαλεί το υπόλοιπο άστρο να εκραγεί ως [|υπερκαινοφανής αστέρας]. Οι υπερκαινοφανείς είναι τόσο φωτεινοί ώστε να μπορούν να επισκιάσουν για λίγο ολόκληρο το γαλαξία που βρίσκεται ο αστέρας. Όταν εκδηλώνονται εντός του Γαλαξία μας, οι υπερκαινοφανείς έχουν ιστορικά παρατηρηθεί με γυμνό μάτι από τους παρατηρητές ως «νέα αστέρια», όπου δεν υπήρχαν καθόλου πριν. [|[18]] Η περισσότερη από την ύλη του αστέρα απομακρύνεται από την έκρηξη (και σχηματίζει [|νεφελώματα], όπως το [|Νεφέλωμα του Καρκίνου] ) [|[18]] και αυτό που μένει θα είναι ένας [|αστέρας νετρονίων] (ο οποίος εκδηλώνεται ενίοτε ως [|πάλσαρ] ή με εκρήξεις ακτίνων Χ) ή, στην περίπτωση των μεγαλύτερων αστέρων (αρκετά μεγάλα για να αφήσει ένα αστρικό υπόλειμμα μεγαλύτερο από περίπου 4 ηλιακές μάζες), μια [|μαύρη τρύπα]. [|[19]] Σε έναν αστέρα νετρονίων, η ύλη είναι σε μια κατάσταση γνωστή ως [|ύλη εκφυλισμένων νετρονίων], με μια πιο εξωτική μορφή του εκφυλισμένη ύλη, την ύλη QCD, που ενδεχομένως υπάρχει μέσα στον πυρήνα. Μέσα σε μια μαύρη τρύπα η ύλη είναι σε μια κατάσταση που δεν είναι σήμερα κατανοητή. Τα εκτιναγμένα εξωτερικά στρώματα του αστέρα που πεθαίνει περιλαμβάνουν βαρέα στοιχεία που μπορούν να ανακυκλωθούν κατά τη διάρκεια της δημιουργίας νέων αστέρων. Αυτά τα βαριά στοιχεία είναι που επιτρέπουν το σχηματισμό βραχωδών πλανητών. Τα υπολείμματα υπερκαινοφανών και ο αστρικός άνεμος από μεγάλα αστέρια παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του διαστρικό ενδιάμεσου. [|[18]] ==<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Παραγωγή ενέργειας <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">[ [|Επεξεργασία]  <span class="mw-editsection-divider" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;"> |  [|επεξεργασία κώδικα]  <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">]  ==

Κύριο λήμμα: [|πυρηνική σύντηξη]

<span style="background-color: #ffffff; color: #222222; display: block; font-family: sans-serif; font-size: 14px;">

Διαγραμματική απεικόνιση σύντηξης [|δευτερίου] με [|τρίτιο]. Οι αστέρες παράγουν ενέργεια με ένα μηχανισμό γνωστό ως [|πυρηνική σύντηξη]. Η ενέργεια που απελευθερώνεται, οφείλεται στο ότι η [|ενέργεια σύνδεσης] ανά [|νουκλεόνιο] στα προϊόντα της σύντηξης, είναι μικρότερη από το άθροισμα των ενεργειών σύνδεσης που χαρακτηρίζει κάθε αντιδρών συστατικό της σύντηξης (μέχρι του σχηματισμό του [|σιδήρου] . Κατά την παραγωγή βαρύτερων πυρήνων υπάρχει ενεργειακό έλλειμμα). Οπότε με τη δημιουργία των προϊόντων στη διαδικασία της σύντηξης, υπάρχει ένα "περίσσευμα" ενέργειας, που οφείλεται στη διαφορά των ενεργειών σύνδεσης και αυτή απελευθερώνεται στο περιβάλλον με μορφή κινητικής ενέργειας στα παραπροϊόντα (πχ [|σωματίδια β] ή [|νετρίνα ηλεκτρονίου] ) και με τη μορφή [|ακτινοβολίας γάμμα]. Πυρηνική σύντηξη μπορούν να δημιουργήσουν μόνον ελαφρά στοιχεία, όπως τα [|ισότοπα] του [|υδρογόνου]. Με την θέρμανση [|αερίου] [|υδρογόνου] σε υψηλές θερμοκρασίες, προκαλούνται συγκρούσεις των πυρήνων των ατόμων του [|υδρογόνου], τόσο ορμητικές και βίαιες που τελικά αυτοί συνενώνονται δημιουργώντας σταδιακά, πυρήνες ενός άλλου στοιχείου ( [|μεταστοιχείωση] ), του [|ηλίου] , εκλύοντας ταυτόχρονα [|θερμική ενέργεια]. Οι [|πυρηνικές αντιδράσεις] που περιγράφουν την εξώθερμη σύντηξη [|υδρογόνου], αρχικά σε [|δευτέριο] και τελικά σε [|ήλιο] είναι οι ακόλουθες: {\displaystyle {}_{1}^{1}H+{}_{1}^{1}H\longrightarrow {}_{1}^{2}H+\beta ^{+}+\nu _{e}} {\displaystyle {}_{1}^{2}H+{}_{1}^{1}H\longrightarrow {}_{2}^{3}He+\gamma }  {\displaystyle {}_{2}^{3}He+{}_{2}^{3}He\longrightarrow {}_{2}^{4}He+{}_{1}^{1}H+{}_{1}^{1}H} Όπου, {\displaystyle {}_{1}^{1}H} ο πυρήνας του [|υδρογόνου], {\displaystyle {}_{1}^{2}H}  ο πυρήνας του [|δευτερίου] , {\displaystyle {}_{2}^{3}He}  το ελαφρύ ισότοπο 3 2 του [|ηλίου] και {\displaystyle {}_{2}^{4}He}  το ισότοπο 4 2 του ηλίου που συναντάμε και πιο συχνά στο περιβάλλον. Το β+ είναι ένα [|σωματίδιο β] (εν προκειμένω [|ποζιτρόνιο] ), το //ν//e είναι το [|νετρίνο ηλεκτρονίου] και //γ// η [|ακτινοβολία γάμμα].

Ηλικία
Τα περισσότερα αστέρια έχουν ηλικία μεταξύ 1 δισ. και 10 δισεκατομμύρια χρόνια. Μερικά αστέρια μπορεί ακόμη και να έχουν ηλικία κοντά στα 13,7 δισεκατομμυρίων έτη - τη παρατηρούμενη ηλικία του σύμπαντος. Ο παλαιότερος αστέρας που έχει ανακαλυφθεί, ο HE 1523-0901, είναι περίπου 13.200 εκατομμυρίων ετών. Όσο πιο ογκώδες το αστέρι, τόσο μικρότερος ο χρόνος ζωής του, κυρίως επειδή τα ογκώδη αστέρια έχουν μεγαλύτερη πίεση στους πυρήνες τους, αναγκάζοντάς τους να καίνε υδρογόνο πιο γρήγορα. Τα πιο μεγάλα αστέρια διακούν κατά μέσο όρο περίπου ένα εκατομμύριο χρόνια, ενώ αστέρια της ελάχιστης μάζας ( [|κόκκινο νάνοι] ) καίνε τα καύσιμά τους πολύ αργά και ζουν δεκάδες έως εκατοντάδες δισεκατομμύρια χρόνια.

Διαστάσεις
<span style="background-color: #ffffff; color: #222222; display: block; font-family: sans-serif; font-size: 14px;">

Τα σχετικά μεγέθη των [|πλανητών] του [|ηλιακού συστήματος] και αρκετών γνωστών αστέρων. 1. [|Ερμής] < [|Άρης] < [|Αφροδίτη] < [|Γη] 2. [|Γη] < [|Ποσειδώνας] < [|Ουρανός] < [|Κρόνος] < [|Δίας] 3. [|Δίας] < [|Wolf 359] < [|Ήλιος] < [|Σείριος] 4. [|Σείριος] < [|Πολυδεύκης] < [|Αρκτούρος] < [|Αλντεμπαράν] 5. [|Αλντεμπαράν] < [|Ρίγκελ] < [|Αντάρης] < [|Μπετελγκέζ] 6. [|Μπετελγκέζ] < [|Εράκης] < [|VV Κηφέως] < [|VY Μεγάλου Κυνός]. Όλοι οι αστέρες λόγω της μεγάλης απόστασής των δεν παρουσιάζονται ως μικροί δίσκοι (με εξαίρεση τον Ήλιο), αλλά φαίνονται ως φωτεινά σημεία. Παρά ταύτα με τη βοήθεια της συμβολής τους φωτός των κατορθώθηκε να μετρηθούν οι [|φαινόμενοι διάμετροι] αρκετών εξ αυτών, οι οποίοι και βρίσκονται πάντοτε μικρότεροι των 0",06. Την μεγαλύτερη ακτινική διάμετρο από τους αστέρες εκτός του Ήλιο την έχει ο υπεργίγαντας αστέρας R Δόρατος και ακολουθεί ο [|Μπετελγκέζ] . [|[24]] Εξ αυτών μετρήθηκαν και οι πραγματικοί διάμετροι. Είναι όμως δυνατόν να βρεθούν οι διαστάσεις των αστέρων και από το [|απόλυτο μέγεθος] αυτών εφόσον αυτό εξαρτάται από την επιφανειακή [|θερμοκρασία] τους, αλλά και από την έκταση της επιφανείας τους. Επομένως από το απόλυτο μέγεθος, όταν είναι γνωστή η θερμοκρασία της επιφανείας ενός αστέρος, βρίσκεται και η πραγματική του ακτίνα. Γενικά οι αστέρες διακρίνονται ανάλογα του μεγέθους τους όπως διαφάνηκε από τις φασματοσκοπικές έρευνες σε ** [|αστέρες γίγαντες] **, ** [|υπεργίγαντες] ** αλλά και ** [|αστέρες νάνοι] ** όπου των τελευταίων οι διαστάσεις είναι ανάλογοι του δικού μας Ηλίου ή και μικρότερες ανάλογες με των μεγάλων πλανητών. Από τους μεγαλύτερους γνωστούς αστέρες είναι ο [|Μπετελγκέζ] και ο [|Αντάρης], των οποίων η διάμετρος είναι περίπου 800 φορές μεγαλύτερη από την ηλιακή. === Κινηματική [  [|Επεξεργασία]  |  [|επεξεργασία κώδικα]  ]  === Η κίνηση ενός άστρου σε σχέση με τον Ήλιο μπορεί να παρέχει χρήσιμες πληροφορίες για την προέλευση και την ηλικία του, καθώς και τη δομή και την εξέλιξη του γύρω γαλαξία. Οι συνιστώσες της κίνησης ενός αστέρα αποτελείται από το [|ακτινική ταχύτητα] προς ή μακριά από τον Ήλιο, και η τραβέρσα γωνιακή κίνηση, η οποία ονομάζεται [|ιδία κίνηση]. Ακτινική ταχύτητα μετριέται με τη [|μετατόπιση Doppler] των φασματικών γραμμών του άστρου, και δίνεται σε μονάδες km / s. Η ίδια κίνηση ενός άστρου καθορίζεται από ακριβείς μετρήσεις αστρομετρικές σε μονάδες χιλιοστά του δευτερολέπτου τόξου (mas) ανά έτος. Με τον προσδιορισμό της παράλλαξης ενός άστρου, η ίδια κίνηση μπορεί στη συνέχεια να μετατραπεί σε μονάδες της ταχύτητας. Οι αστέρες με υψηλούς συντελεστές ιδίας κίνησης είναι πιθανό να είναι σχετικά κοντά στον Ήλιο, που τους καθιστά καλούς υποψήφιους για την μέτρηση της [|παράλλαξης]. [|[25]] Αφού είναι γνωστοί και οι δύο συντελεστές της κίνησης, την διαστημική ταχύτητα του αστεριού μπορεί να υπολογιστεί σε σχέση με τον Ήλιο ή το γαλαξία. Μεταξύ κοντινών αστέρων, διαπιστώθηκε ότι αστέρες πληθυσμού Ι έχουν γενικά χαμηλότερες ταχύτητες από ό, τι τα παλαιότερα, πληθυσμού ΙΙ αστέρια. Τα τελευταία έχουν ελλειπτικές τροχιές που έχουν [|Κλίση] προς το επίπεδο του Γαλαξία. [|[26]] Η σύγκριση των κινηματικών κοντινών αστέρων οδήγησε επίσης στην αναγνώριση τών αστρικής συγκεντρώσεων. Αυτά είναι πιθανότατα ομάδες αστεριών που μοιράζονται ένα κοινό σημείο αφετηρίας σε ένα γιγαντιαίο μοριακό νέφος. [|[27]] === Μάζα [  [|Επεξεργασία]  |  [|επεξεργασία κώδικα]  ]  === Ένα από τα πιο γνωστά ογκώδη αστέρια είναι το [|Ήτα Τρόπιδος], [|[28]] με 100-150 φορές μεγαλύτερη μάζα από τον Ήλιο. Η διάρκεια ζωής του είναι πολύ σύντομη - μόνο μερικά εκατομμύρια χρόνια το πολύ. Μια μελέτη του σμήνους Arches δείχνει ότι οι 150 ηλιακές μάζες είναι το ανώτατο όριο για τα αστέρια στη σημερινή εποχή του σύμπαντος. [|[29]] Ο λόγος γι 'αυτό το όριο δεν είναι επακριβώς γνωστός, αλλά αυτό οφείλεται εν μέρει στην [|φωτεινότητα Eddington], η οποία καθορίζει το μέγιστο ποσό λαμπρότητας που μπορεί να περάσει μέσα από την ατμόσφαιρα ενός άστρου, χωρίς να απομακρύνει αέρια στο διάστημα. Ωστόσο, ένα αστέρι που ονομάζεται R136a1 στο RMC 136α σμήνος αστέρων στο [|μικρό νέφος του Μαγγελάνου] έχει μετρηθεί στις 265 ηλιακές μάζες, βάζοντας το όριο αυτό υπό αμφισβήτηση. [|[30]] Τα πρώτα αστέρια που σχηματίστηκαν μετά τη [|Μεγάλη Έκρηξη] μπορεί να ήταν μεγαλύτερα, μέχρι και 300 ηλιακές μάζες ή περισσότερο, λόγω της πλήρους απουσίας στοιχείων βαρύτερων από το [|λίθιο] στη σύνθεσή τους. Αυτή η γενιά των υπερβαρέων, πληθυσμού ΙΙΙ αστέρων έχει προ πολλού εξαφανιστεί, όμως, και προς το παρόν είναι μόνο θεωρητική. [|[31]] Από την άλλη, με μάζα μόνο 93 φορές μεγαλύτερη από του [|Δία], AB Doradus C, ένας σύντροφος του AB Doradus Α, είναι το μικρότερο γνωστό αστέρι που συμβαίνει πυρηνική σύντηξη στον πυρήνα του. [|[32]] ==<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Λάμψη των αστέρων <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">[ [|Επεξεργασία]  <span class="mw-editsection-divider" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;"> |  [|επεξεργασία κώδικα]  <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">]  == Όλα τα αστέρια είναι αυτόφωτα. Ακριβώς όπως ο δικός μας Ήλιος ακτινοβολούν φως και θερμότητα, είναι δηλαδή Ήλιοι. Συνεπώς ότι βλέπουμε στον ουρανό είναι Ήλιοι, άλλοι μικρότεροι και άλλοι χιλιάδες φορές μεγαλύτεροι από τον δικό μας Ήλιο. Ο μόνος λόγος που φαίνονται τόσο μικρά είναι οι ασύλληπτα τεράστιες αποστάσεις που μας χωρίζουν από τη γη, η οποία δεν είναι αστέρι αλλά πλανήτης και ετερόφωτη, δηλαδή δεν παράγει δικό της φως αλλά φωτίζεται από τον Ήλιο όπως και όλοι οι πλανήτες και δορυφόροι τους ( φεγγάρια) κάποιοι από τους οποίους φαίνονται με γυμνό μάτι, και πολλοί τα ονομάζουν και αυτά, λανθασμένα, αστέρια. Οι μόνοι γνωστοί [|πλανήτες] που έχουμε εξερευνήσει μέχρι σήμερα είναι αυτοί του δικού μας ηλιακού συστήματος. Πρέπει να αναφερθεί ότι έχουν εντοπιστεί μέχρι σήμερα τουλάχιστον 200 πλανήτες που περιφέρονται γύρω από άλλα άστρα. Με ελάχιστες εξαιρέσεις βλέπουμε στον ουρανό τους αστέρες που επί χιλιάδες χρόνια παραμένουν σταθεροί στις θέσεις τους αν και αυτό είναι φαινομενικό αφού και αυτοί γεννιούνται, μεγαλώνουν και …χάνονται. Οι αρχαίοι πίστευαν πως οι αστέρες ήταν μικροσκοπικές πηγές φωτός ή κάποιες τρύπες στο πέπλο της νύκτας.

Σήμερα όμως με θαυμασμό και φυσική ταπεινότητα αντιλαμβανόμαστε τη πραγματική απίστευτη εικόνα που παρουσιάζει το αστρικό [|Σύμπαν] όπως μας έχουν αποκαλύψει οι επιστημονικές έρευνες και μελέτες των τελευταίων δεκαετιών. Η πραγματική σύνθεση, φύση και δομή των αστέρων, χάρη στις πολλές και επίμονες παρατηρήσεις του πλησιέστερου εξ αυτών, του Ήλιου, σήμερα πλέον είναι γνωστή.

[|Φαινόμενο μέγεθος]
Όπως διαπιστώνει ο κάθε παρατηρητής του ουράνιου θόλου, όλοι οι αστέρες δεν παρουσιάζουν την ίδια [|λαμπρότητα]. Μερικοί είναι εξόχως λαμπροί, άλλοι φαίνονται αμυδρότεροι με κατάληξη εκείνων που μόλις διακρίνονται. Με τα [|τηλεσκόπια] διακρίνονται αστέρες κατά πολύ ακόμα αμυδρότεροι. Οι διαφορές αυτές οφείλονται σε τρεις λόγους: στην απόσταση, στο [|μέγεθός] τους και στη [|θερμοκρασία] τους.Συνεπώς το «μέγεθος» ή το [|φαινόμενο μέγεθος], όπως αποκαλείται, ενός αστέρα δεν εκφράζει τις πραγματικές του διαστάσεις, αλλά μόνο τη λαμπρότητά του σε σχέση μ΄ εκείνη των άλλων αστέρων. Από τους [|αρχαίους Έλληνες αστρονόμους] και προ παντός τον [|Ίππαρχο] ( [|Ελληνιστική περίοδος] ), αλλά και τον [|Κλαύδιο Πτολεμαίο] ( [|Ρωμαϊκή περίοδος] ) οι αστέρες ταξινομήθηκαν ανάλογα της λαμπρότητάς τους, βάσει της οποίας και προσδιορίστηκαν σε μεγέθη. Όλοι οι ορατοί, με γυμνό οφθαλμό, αστέρες κατετάγησαν σε έξι μεγέθη. Στο πρώτο μέγεθος περιλήφθηκαν οι λαμπρότεροι, στο δεύτερο οι αμέσως αμυδρότεροι κ.ο.κ. έτσι ώστε οι αστέρες του επόμενου μεγέθους να είναι αμυδρότεροι του προηγουμένου και στον έκτο να αντιστοιχούν οι μόλις ορατοί. Και ενώ αυτά ξεκίνησαν στην αρχαιότητα πρώτος ο Γερμανός αστρονόμος [|Τζων Χέρσελ] (J. Herschel) απέδειξε το [|1830] ότι οι αστέρες του α' μεγέθους είναι 100 φορές λαμπρότεροι εκείνων του στ' μεγέθους. Η απόδειξη αυτή υπήρξε πολύ σημαντική διότι με ένα απλούστατο υπολογισμό προσδιορίσθηκε πως: «οι αστέρες ενός μεγέθους είναι κατά **2,512 φορές** λαμπρότεροι από εκείνους του επόμενου μεγέθους». [|[33]] Την διαφορά λαμπρότητας 2,512 μεταξύ των μεγεθών επεσήμανε ο Άγγλος αστρονόμος Νόρμαν Πόγκσον (Norman Robert Pogson) το [|1856]. Τα σημερινά τηλεσκόπια, ανάλογα με τον αντικειμενικό [|φακό] τους ή το [|κάτοπτρό] τους, αλλά και με τη βοήθεια σήμερα της "αστρικής φωτομετρίας" που αποτελεί τη βασική μέθοδο μέτρησης της φωτεινότητας των αστέρων, φθάνουν σήμερα να διακρίνουν αστέρες μέχρι και 24ου μεγέθους. H μετάβαση (κλιμάκωση) από μέγεθος σε μέγεθος δεν παρατηρείται απότομα, αλλά με τη βοήθεια [|φωτομέτρων] καθορίζονται ασφαλέστερα και τα δέκατα του μεγέθους. Έτσι ο αστέρας ** [|Λαμπαδίας] ** (ο **α** του [|αστερισμού του Ταύρου] ) έχει μέγεθος 1,1, ενώ ο ** [|Πολυδεύκης] ** (o **β** των [|Διδύμων] ) είναι 1,2 μεγέθους και ο ** [|Βασιλίσκος] ** (o **α** του [|Λέοντος] ) είναι 1,3. Διαπιστώθηκε όμως ότι, στους 20 λαμπρότερους αστέρες που χαρακτηρίζονται γενικά ως αστέρες α' μεγέθους, οι πρώτοι 12 είναι πολύ λαμπρότεροι των υπολοίπων του ίδιου α' μεγέθους. Γι΄ αυτό στην ακριβέστερη σύγχρονη κλίμακα αστρικών μεγεθών χρησιμοποιείται και μέγεθος μεγαλύτερο του α', (κατά μαθηματικό περίεργο ή ανατροπή), το «μηδενικό μέγεθος». Έτσι ο προαναφερθείς ** [|Βέγας] ** (α της Λύρας) έχει μέγεθος 0,1 ενώ η ** [|Αιξ] ** (α Ηνιόχου) και ο ** [|Αρκτούρος] ** (α Βοώτου) 0,2 μεγέθους.

Αλλά υπάρχουν και δύο αστέρες που είναι ακόμη λαμπρότεροι και του «μηδενικού μεγέθους». Σ΄ αυτούς χρησιμοποιούνται «αρνητικά μεγέθη», ο ένας είναι ο ** [|Κάνωπος] ** (α της Τρόπιδας της Αργούς) που έχει μέγεθος -0,9 και ο δεύτερος ο γνωστός ** [|Σείριος] ** (α του Μεγάλου Κυνός), ο λαμπρότερος όλων των αστέρων στην [|Ουράνια σφαίρα], που είναι -1,46 μεγέθους. Εύλογα καθίσταται πλέον αντιληπτό ότι τα άλλα λαμπρότερα των αστέρων ουράνια σώματα λαμβάνουν τιμές μεγέθους αρνητικές και μεγαλύτερες σε [|απόλυτη τιμή], π.χ. (συγκριτικά) ο πλανήτης [|Αφροδίτη] (ο λαμπρότερος των πλανητών) έχει μέγεθος -4,3, η δε [|Σελήνη] (λαμπρότερος των δορυφόρων και των πλανητών) ως Πανσέληνος έχει μέγεθος -12,6 ενώ ο [|Ήλιος] -26,8. ===  [|Απόλυτο μέγεθος]  [  [|Επεξεργασία]  |  [|επεξεργασία κώδικα]  ]  === Επειδή η απόσταση ενός άστρου επηρεάζει το φαινόμενο μέγεθός του οι αστρονόμοι χρησιμοποιούν σήμερα ένα άλλο σύστημα "απολύτων μεγεθών". Τοποθετούν θεωρητικά τα άστρα σε μια δεδομένη απόσταση 32,6 ετών φωτός από τη Γη (ή 10 [|παρσέκ], [όταν 1 παρσέκ (pc) = 3,26 ε.φ. (l.y.)]) και σ΄ αυτή την απόσταση συγκρίνουν την λαμπρότητα των αστέρων μεταξύ τους. Έτσι ο όρος "**απόλυτο μέγεθος**" αναφέρεται στο πόσο λαμπρός θα ήταν ένας δεδομένος αστέρας αν βρισκόταν σε απόσταση από τη Γη 32,6 εφ.

Με χρήση τέτοιας κλίμακας το απόλυτο μέγεθος του Ήλιου είναι 4,8, του Σείριου (**α** του Μεγάλου Κυνός) 1,4, ενώ το απόλυτο μέγεθος του Πολικού αστέρα (Polaris) -4,6. Τα απόλυτα αυτά παραπάνω μεγέθη, μας καταδεικνύουν πως ο Πολικός είναι λαμπρότερος, ακολουθεί ο Σείριος και αυτόν ο Ήλιος. Ο Σείριος δηλαδή είναι 23 φορές λαμπρότερος από τον Ήλιο. ==<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Ταξινόμηση <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">[ [|Επεξεργασία]  <span class="mw-editsection-divider" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;"> |  [|επεξεργασία κώδικα]  <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">]  == //Οι επιφανειακές θερμοκρασίες για//
 * Σ΄ αυτήν όμως τη ταξινόμηση απαραίτητο στοιχείο είναι η γνώση της πραγματικής απόστασης ενός αστέρος, διαφορετικά είναι αδύνατος ο υπολογισμός του απολύτου μεγέθους του.

//διαφορετικές τάξεις αστέρων// [|[34]] ||~ Τάξη Εκτός της λαμπρότητας οι αστέρες παρουσιάζουν και ένα άλλο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, εύκολα ορατό, το χρώμα τους, που βεβαίως σχετίζεται άμεσα με τη θερμοκρασία που επικρατεί στην επιφάνειά τους. Έτσι παρατηρούνται αστέρες με σχεδόν όλα τα χρώματα της ίριδας: γαλάζια, λευκά, κίτρινα, κόκκινα κλπ. Οι κόκκινοι είναι οι λιγότερο θερμοί, ενώ οι γαλάζιοι οι περισσότερο θερμοί. Ακριβώς όπως μια σιδερόβεργα σε αναμμένο τζάκι, στην αρχή αρχίζει να κοκκινίζει (ερυθροπύρωση) και διαδοχικά θερμαινόμενη αλλάζει χρωματισμούς σε πορτοκαλί, κίτρινο, λευκό και όταν θερμανθεί πολύ σε γαλάζιο (λευκοπύρωση).
 * ~ Θερμοκρασία ||~ Αστέρας Δείγμα ||
 * O || 33,000 K ή περισσότερο || [|Ζήτα Οφιούχου] ||
 * B || 10,500–30,000 K || [|Ρίγκελ] ||
 * A || 7,500–10,000 K || [|Αλτάιρ] ||
 * F || 6,000–7,200 K || [|Προκύων] Α ||
 * G || 5,500–6,000 K || [|Ήλιος] ||
 * K || 4,000–5,250 K || [|Έψιλον Ινδού] ||
 * M || 2,600–3,850 K || [|Εγγύτατος Κενταύρου] ||

Με βάση λοιπόν το χρώμα των αστέρων δηλαδή του ορατού φάσματος που λάμπουν αυτοί, οι αστρονόμοι προχωρούν σε κατάταξή τους σε διαφορετικούς τύπους αστέρων που ονομάζονται "** [|φασματικοί τύποι] **". Σύμφωνα μ΄ αυτή τη ταξινόμηση οι αστέρες που παρουσιάζουν στο φάσμα τους έντονες γραμμές υδρογόνου ταξινομήθηκαν ως αστέρες τύπου **Α** ενώ σ΄ εκείνους που στο φάσμα τους οι γραμμές υδρογόνου δεν είναι ορατές ως τύπου **Q**. [|[35]] Έτσι οι ενδιάμεσες κατηγορίες έλαβαν ως όνομα τα ενδιάμεσα γράμματα του λατινικού αλφαβήτου. Οι γραμμές υδρογόνου κορυφώνονται σε θερμοκρασία περίπου 9.000 βαθμών Κ, ενώ γίνονται λιγότερο έντονες για θερμοκρασίες μεγαλύτερες ή μικρότερες. Γι'αυτό το λόγο και πλέον η ταξινόμηση γίνεται με βάση τη θερμοκρασία του άστρου και όχι με τις γραμμές υδρογόνου. [|[36]] Με το καιρό επικράτησαν επτά μόνο κύριοι φασματικοί τύποι αστέρων και αυτοί σήμερα είναι **O**, ** [|B] **, ** [|A] **, ** [|F] **, ** [|G] **, ** [|K] ** και ** [|M] **. Καθένας από αυτούς τους τύπους διακρίνεται σε 10 αριθμητικές επιμέρους υποκατηγορίες, όπως αστέρες Α0, Β3, Ο6, G9, Κ4 κλπ. Έξαιρεση αποτελούν οι τμές Ο0 και Ο1, οι οποίες δεν υπάρχουν. [|[37]] Τον τρόπο αυτό ταξινόμησης των αστέρων σε φασματικούς τύπους διατύπωσε για πρώτη φορά στα τέλη του περασμένου αιώνα ο [|Έντουαρντ Πίκερινγκ] ( [|1846] - [|1919] ) και οι συνεργάτες του στο [|αστεροσκοπείο του Χάρβαρντ]. <span style="background-color: #ffffff; color: #222222; display: block; font-family: sans-serif; font-size: 14px;">

[|διάγραμμα Χέρτζσπρουνγκ-Ράσελ] : [|άξονας τετμημένων] : [|φασματικός τύπος] [|άξονας τεταγμένων] : Λαμπερότητα 0, Ia, Ib: Υπεργίγαντες, II: Φωτεινοί γίγαντες, IV: Υπογίγαντες, V: Νάνοι, VI: Υπονάνοι, VII: Λευκοί νάνοι Επιπλέον, τα αστέρια μπορούν να κατατάσσονται βάσει των αποτελεσμάτων της φωτεινότητα στις φασματικές γραμμές τους, οι οποίες αντιστοιχούν στο διαστημικό μέγεθός τους και καθορίζεται από την επιφανειακή βαρύτητα. Ποικίλουν από τύπου 0 ( [|υπεργίγαντες] ) σε **ΙΙΙ** (ερυθροί γίγαντες) μέχρι V (αστέρας στην [|Κύρια Ακολουθία] ). Τα περισσότερα αστέρια βρίσκονται στην Κύρια Ακολουθία, δηλαδή εκπέμπουν ενέργεια μετατρέποντας το [|υδρογόνο] σε [|ήλιο]. Αυτοί οι αστέρες αποτελούν μία στενή, διαγώνια γραμμή στο διάγραμμα φωτεινότητας - θερμοκρασίας. [|[37]] ==<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Μεταβλητοί αστέρες <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">[ [|Επεξεργασία]  <span class="mw-editsection-divider" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;"> |  [|επεξεργασία κώδικα]  <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">]  ==
 * III: Γίγαντες**,

Κύριο λήμμα: [|μεταβλητοί αστέρες]

Στην ουράνια σφαίρα υπάρχουν αστέρες των οποίων το φαινόμενο μέγεθος δεν μένει σταθερό, αλλά μεταβάλλεται με την πάροδο του χρόνου. Αυτοί οι αστέρες ονομάζονται **μεταβλητοί αστέρες**. Οι μεταβολές αυτές οφείλονται σε διάφορους λόγους, αλλά πάντα έχουν να κάνουν με τον ίδιο τον αστέρα, και όχι π.χ. με τις ατμοσφαιρικές συνθήκες στη Γη, σε σφάλματα των παρατηρήσεων, κλπ. Ο κλάδος της Αστρονομίας που ασχολείται με τους μεταβλητούς αστέρες είναι κυρίως η [|Φωτομετρία]. Οι **φωτομετρικές** παρατηρήσεις μας δίνουν τις λεγόμενες [|καμπύλες φωτός], δηλαδή τις γραφικές παραστάσεις της λαμπρότητας του μεταβλητού ως συνάρτηση του χρόνου. Από αυτές μπορεί να εξακριβωθεί το είδος του μεταβλητού αστέρα και τα ειδικότερα χαρακτηριστικά του, αλλά και να εξαχθούν συμπεράσματα με γενικότερη αξία για την [|Αστροφυσική]. Στους περισσότερους μεταβλητούς αστέρες η μεταβολή της λαμπρότητας είναι [|περιοδική], με περίοδο που μπορεί να είναι από λίγες ώρες μέχρι και πολλά χρόνια. Υπάρχουν πάντως και αρκετοί **ημιπεριοδικοί** ή και **ανώμαλοι** (μη περιοδικοί) μεταβλητοί αστέρες, που συνήθως είναι υπερμεγέθεις [|ερυθροί γίγαντες], αλλά και «εκρηκτικοί» μεταβλητοί, όπως οι [|καινοφανείς αστέρες] («νόβα»), οι [|υπερκαινοφανείς αστέρες] («σουπερνόβα») και οι [|κατακλυσμικοί μεταβλητοί αστέρες]. Οι τρεις βασικές κατηγορίες μεταβλητών αστέρων είναι: ==<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Πλήθος και κατανομή αστέρων <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">[ [|Επεξεργασία]  <span class="mw-editsection-divider" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;"> |  [|επεξεργασία κώδικα]  <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">]  == Γενική είναι η εντύπωση ότι οι αστέρες που είναι ορατοί με γυμνό μάτι είναι άπειροι και ότι θα είναι μάταιη κάθε προσπάθεια καταμέτρησής τους. Και όμως, η εντύπωση αυτή είναι εσφαλμένη διότι όλοι οι αστέρες που φαίνονται με γυμνό οφθαλμό είναι 7.107 που κατανέμονται στα μεγέθη 1ο έως 6ο ως εξής: 1ο 20, 2ο 69, 3ο 205, 4ο 473, 5ο 1291 και 6ο 5.049, σύνολο 7.107 αστέρες. Ο δε λόγος αύξησης από μέγεθος σε μέγεθος είναι περίπου 3, ενώ για εκείνους που τα φαινόμενα μεγέθη είναι περίπου 20 και 21 ο λόγος είναι μικρότερος του 2.[ [|//εκκρεμεί παραπομπή//] ] Έτσι ενώ το πλήθος των αστέρων που μπορούν να παρατηρηθούν με γυμνό μάτι συνήθως μέχρι 6ου μεγέθους (χωρίς αυτό να είναι και απόλυτο*) είναι 7.000 περίπου, μέχρι 12ου μεγέθους είναι 4Χ106 και μέχρι 21ου μεγέθους είναι 5Χ109[ [|//εκκρεμεί παραπομπή//] ] (*)__Σημείωση__:Το 6ο μέγεθος θεωρείται γενικά το όριο της ανθρώπινης όρασης σε πολύ καλές συνθήκες παρατήρησης. Κοντά σε μια πόλη όμως το όριο είναι περίπου το 3ο μέγεθος μόνο. Σε πολύ εξαιρετικές συνθήκες (Λατινική Αμερική) κάποιοι ίσως καταφέρουν να δουν και λίγο περισσότερα αστέρια. Εκτός από μεμονωμένα αστέρια, ένα σύστημα πολλαπλών αστέρων μπορεί να αποτελείται από δύο ή περισσότερα βαρυτικά συνδεδεμένα αστέρια που περιφέρονται το ένα γύρω από το άλλο. Τα πιο κοινά σύστημα πολλών αστέρων είναι ένα [|διπλό άστρο], αλλά τα συστήματα από τρία ή περισσότερα αστέρια έχουν επίσης βρεθεί. Για λόγους τροχιακής σταθερότητας, οι εν λόγω πολλαπλοί αστέρες συχνά οργανώνονται σε ιεραρχικές συντροχιακές ομάδες διπλών αστέρων. [|[38]] Οι μεγαλύτερες ομάδες, που καλούνται [|σμήνη αστέρων], υπάρχουν επίσης. Αυτές κυμαίνονται από χαλαρές αστρικές ενώσεις με μόνο μερικά αστέρια, μέχρι τεράστια [|σφαιρωτά] σμήνη με εκατοντάδες χιλιάδες αστέρια. Ήταν μια μακροχρόνια υπόθεση ότι η πλειονότητα των άστρων σχηματίζουν βαρυτικά συνδεδεμένα ζευγάρια, τα συστήματα πολλαπλών αστέρων. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τις πολύ ογκώδεις κατηγορίας [|αστέρων τύπου O] και [|Β], όπου το 80% των συστημάτων που πιστεύεται ότι είναι πολλαπλά. Ωστόσο, το ποσοστό των μοναχικών αστέρων αυξάνεται για τα μικρότερα αστέρια, έτσι ώστε μόνο το 25% των [|κόκκινων νάνων] είναι γνωστό ότι έχουν αστρικούς συνοδούς. Δεδομένου ότι το 85% όλων των άστρων είναι κόκκινοι νάνοι, τα περισσότερα αστέρια στο Γαλαξία μας είναι πιθανό να είναι μόνα από τη γέννησή τους. [|[39]] Τα αστέρια δεν κατανέμονται ομοιόμορφα σε όλο το σύμπαν, αλλά είναι συνήθως ομαδοποιημένα σε [|γαλαξίες], μαζί με το διαστρικό αέριο και σκόνη. Ένας τυπικός γαλαξίας περιέχει εκατοντάδες δισεκατομμύρια αστέρια, και υπάρχουν περισσότεροι από 100 δισεκατομμύρια γαλαξίες στο [|σύμπαν]. [|[40]] Αν και είναι συχνά πιστεύεται ότι οι αστέρες υπάρχουν μόνο μέσα στους γαλαξίες, υπάρχουν διαγαλαξιακά αστέρια που έχουν ήδη ανακαλυφθεί. [|[41]] Μια εκτίμηση του 2010 καταμέτρησε ότι τα αστέρια ήταν 300 εξάκις εκατομμύρια (3 × 1023) στο παρατηρήσιμο σύμπαν. [|[42]] Το κοντινότερο αστέρι στη Γη, εκτός από τον Ήλιο, είναι ο [|εγγύτατος Κενταύρου], το οποίο είναι 39.900 δισεκατομμύρια [|χιλιόμετρα] , ή 4,2 [|έτη φωτός] μακριά (Επειδή οι αριθμοί αυτοί είναι τεράστιοι και χάνουν την σημασία αυτού τούτου του μέτρου τους, καθιερώθηκε η συσχέτιση χρόνου στη μονάδα μέτρησης που είναι το [|έτος φωτός] και που είναι ίσο με 9,5 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα). Το φως από τον Εγγύτατος Κενταύρου χρειάζεται 4,2 χρόνια για να φθάσει στη Γη. Ταξιδεύοντας στην τροχιακή ταχύτητα του [|διαστημικού λεωφορείου] (8 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο, περίπου 30.000 χιλιόμετρα την ώρα), θα χρειαστούν περίπου 150.000 χρόνια για να φτάσουμε εκεί. Οι αποστάσεις όπως αυτό είναι τυπικές στους γαλαξιακούς δίσκους, συμπεριλαμβανομένων την περιοχή του [|ηλιακού συστήματος]. [|[43]] Τα αστέρια μπορεί να είναι πολύ πιο κοντά το ένα στο άλλο στα κέντρα των γαλαξιών και στα σφαιρωτά σμήνη, ή σε πολύ μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ τους στη [|γαλαξιακή άλω]. Ο πλέον απόμακρος αστέρας που έχει παρατηρηθεί υπολογίζεται πως το φως του (τρέχοντας βεβαίως με την ταχύτητα του φωτός) κάνει περισσότερο από 13 δισεκατομμύρια χρόνια για να φθάσει στη Γη! Λόγω των σχετικά μεγάλων αποστάσεων μεταξύ των άστρων έξω από το γαλαξιακό πυρήνα, οι συγκρούσεις μεταξύ των άστρων πιστεύεται ότι είναι σπάνιες. Σε πυκνότερες περιοχές, όπως στον πυρήνα των σφαιρωτών σμηνών ή στο γαλαξιακό κέντρο, οι συγκρούσεις μπορούν να είναι πιο συχνές. [80] Οι συγκρούσεις μπορούν να παράγουν άστρα που είναι γνωστό ως κυανοί αποκομμένοι (blue stragglers). [|[44]] Αυτοί οι ανώμαλοι αστέρες έχουν υψηλότερη θερμοκρασία στην επιφάνεια από τα άλλος αστέρες της κύριας ακολουθία με την ίδια φωτεινότητα. [|[45]] ==<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Κατάλογοι και χάρτες αστέρων <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">[ [|Επεξεργασία]  <span class="mw-editsection-divider" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;"> |  [|επεξεργασία κώδικα]  <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">]  == Από την αρχαιότητα οι παρατηρούμενοι στον Ουράνιο θόλο αστέρες καταγράφονται σε ειδικούς σχετικούς καταλόγους υπό το όνομα [|Ουρανομετρία]. Η δε καταγραφή αυτή συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Το πρώτο κατάλογο αστέρων συνέταξε ο μέγας Έλληνας αστρονόμος της αρχαιότητας [|Ίππαρχος ο Ρόδιος], ο κατάλογος του οποίου περιελάμβανε 1022 αστέρες από τους λαμπρότερους του [|Ουρανού]. Οι κατάλογοι αυτοί σήμερα περιέχουν τα ακριβή στοιχεία της θέσης των αστέρων στην [|Ουράνια σφαίρα], του μεγέθους των, του δείκτου του χρώματός των, του φασματικού τύπου των, καθώς και άλλα ακόμη στοιχεία και χαρακτηριστικά όπως [|απόσταση] , διαστάσεις κλπ. Βάσει των καταλόγων των αστέρων αλλά και με τη βοήθεια της φωτογραφίας, συντάσσονται ακριβείς χάρτες και [|άτλαντες ουρανού] στους οποίους σημειώνονται οι θέσεις των αστέρων ως προς αλλήλους, καθώς και το οπτικό μέγεθός τους. Οι απλούστεροι χάρτες βεβαίως περιλαμβάνουν μόνο τους λαμπρότερους αστέρες των αστερισμών καθώς και τα γράμματα με τα οποία ονομάζονται. Στους χάρτες δε αυτούς οι λαμπρότεροι αστέρες με τη μέθοδο της « [|Γραμμοδαισίας] » συνδέονται με συνήθως ευθύγραμμα τμήματα, το σύνολο των οποίων και παρουσιάζει το περίγραμμα του αντικειμένου ή ζώου που απεικονίζει ο [|αστερισμός]. Οι θέσεις των ιχνών των αστέρων στην [|ουράνια σφαίρα] προσδιορίζονται από τις [|ισημερινές συντεταγμένες]. Και αυτές είναι η [|απόκλιση αστέρος] και η [|αστρική ωρική γωνία]. Αν όμως ληφθεί ως βάση ο [|μαθηματικός ορίζοντας] τότε οι θέσεις των αστέρων προσδιορίζονται από τις [|οριζόντιες συντεταγμένες] που είναι το [|αληθές ύψος] και το [|αληθές αζιμούθ]. ==<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Παράλλαξη αστέρων <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">[ [|Επεξεργασία]  <span class="mw-editsection-divider" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;"> |  [|επεξεργασία κώδικα]  <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">]  == **α).** Έστω το σημείο **Η** ο [|Ήλιος] και **Γ**, **Γ1**, τα σημεία της Γης επί της τροχιάς της, στην ετήσια περιφορά της γύρω από τον Ήλιο, έστω ακόμη **Α** το σημείο του Αστέρα που παρατηρούμε στο χώρο. Παρατηρώντας τον Αστέρα από το σημείο **Γ** (θέση της Γης) φαίνεται να προβάλλεται αυτός στο σημείο **Σ** (στο σχέδιο είναι το κάτω σημείο προβολής του αστέρα στην Ουράνια Σφαίρα). Κινούμενη η Γη (έξι μήνες μετά) στο σημείο **Γ1** ο παρατηρούμενος Αστέρας φαίνεται να κινείται και αυτός και να διαγράφει τόξο **Σ** **Σ1** (στο σχέδιο το πάνω σημείο προβολής του αστέρα στην Ουράνια Σφαίρα).  Έτσι όταν η Γη εκτελεί την ετήσια κίνησή της (περιστροφή) γύρω από τον Ήλιο **Γ****Γ1****Γ** ο Αστέρας **Α** φαίνεται να διαγράφει τη τροχιά **Σ****Σ1****Σ** επί του Ουράνιου θόλου.
 * Οι ** [|παλλόμενοι μεταβλητοί αστέρες] **
 * Οι ** [|μεταβλητοί δι' εκλείψεων αστέρες] **
 * Οι ** [|εκρηκτικοί μεταβλητοί αστέρες] **

Αυτή η ετήσια φαινομενική τροχιά του αστέρα καλείται **παραλλακτική τροχιά του αστέρα Α**. <span style="background-color: #ffffff; color: #222222; display: block; font-family: sans-serif; font-size: 14px;">
 * Ευνόητο ότι: οι παραλλακτικές τροχιές των αστέρων αποδεικνύουν ότι η Γη περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο.

Η ετήσια **παράλλαξη** ενός αστέρα και ο προσδιορισμός της απόστασης σε [|παρσέκ] . **β).** Αν το τρίγωνο ΓΗΑ (στο σχέδιο) είναι ορθογώνιο, τότε η γωνία **θ**, που σχηματίζουν η ΑΓ (απόσταση αστέρος από τη Γη) και η ΑΗ (απόσταση αστέρος από τον Ήλιο), καλείται **ετήσια παράλλαξη αστέρος**.  Επειδή δε ΓΓ1, η διάμετρος της γήινης τροχιάς, είναι κάθετος στην ΗΑ, για αυτό η ΣΣ1 -σημεία προβολών του αστέρα στην Ουράνια Σφαίρα-, διάμετρος της παραλλακτικής τροχιάς του αστέρος Α, θα είναι παράλληλη προς τη ΓΓ1. Συνεπώς αν μετρηθεί η γωνία ΣΑΣ1 και λάβουμε το ήμισυ αυτής, τότε αυτό θα είναι ίσο προς τη γωνία **θ** δηλαδή ίσο προς την ετήσια παράλλαξη του αστέρα.  **γ)**. Η παράλλαξη **θ** είναι πάντοτε πολύ μικρή, μικρότερη και του 1΄΄ τόξου. Είναι δε προφανές ότι όσο μακρύτερα της Γης βρίσκεται ένας Αστέρας τόσο μικρότερη θα είναι και η παράλλαξή του. Επομένως για τους πολύ μακρινούς αστέρες καθίσταται αδύνατον να μετρηθεί, αφού η διάμετρος **Σ****Σ1** της «παραλλακτικής τροχιάς του αστέρα» περιορίζεται τόσο ώστε να καταντά απλό σημείο.

Εκ των παραπάνω λόγων, μόνο 100 περίπου αστέρες παρουσιάζουν αισθητή οπτικά παράλλαξη, ενώ μόλις 6.000, περίπου, είναι το σύνολο εκείνων που μπορεί να διαπιστωθεί η παράλλαξή τους με τη βοήθεια και μόνο πολύ ευαίσθητων φωτογραφικών μετρήσεων. Η ιδέα τής μέτρησης τής απόστασης των αστέρων μέσω τής παράλλαξης υπήρχε ήδη από τον [|Αρίσταρχο] όπως διασώζει ο [|Αρχιμήδης] στον [|Ψαμμίτη]. Καθώς ο Αρίσταρχος δεν κατάφερε να την μετρήσει υπέθεσε ότι οι αστέρες βρίσκονται σε άπειρη απόσταση συγκριτικά με την απόσταση Γης-Ηλίου. Η απουσία παράλλαξης υπήρξε από τα βασικά επιχειρήματα των γεωκεντριστών απέναντι στον [|ηλιοκεντρισμό].

Μαργαρίτα Σταμούλη Α'1 πηγή:Βικιπαίδεια











=**Κωνσταντίνα Τσαλίκη Α'4**= =**Πηγή Εικόνες του Google**=


 * Το ηλιακό σύστημα**

https://youtu.be/d66dsagrTa0

YouTube Mπερίκου Γλυκερία Α2