Αφρική

=Σενεγάλη = Η ** Σενεγάλη **, επισήμως ** Δημοκρατία της Σενεγάλης ** , είναι μια χώρα νότια του ποταμού [|Σενεγάλη] στη δυτική [|Αφρική]. Δυτικά βρέχεται από τον [|Ατλαντικό ωκεανό]. Συνορεύει με τη [|Μαυριτανία] βόρεια, το [|Μάλι] ανατολικά και νότια με τη [|Γουινέα] και τη [|Γουινέα-Μπισσάου]. Η [|Γκάμπια] περικλείεται από τη Σενεγάλη, ενώ τα νησιά του [|Πράσινου Ακρωτηρίου] βρίσκονται σε απόσταση 560 χιλιομέτρων από τις ακτές της Σενεγάλης. Η χώρα έχει έκταση 196.190 [|τ.χλμ.] και πληθυσμό, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2017, 15.256.346 [|[1]]  κατοίκους.

 Ιστορία:
Αρχαιολογικά ευρήματα στην περιοχή αποδεικνύουν πως η Σενεγάλη κατοικούνταν από τους προϊστορικούς χρόνους. Ο ισλαμισμός, που αποτελεί την κυρίως θρησκεία στη Σενεγάλη, έφτασε στην περιοχή τον [|11ο αιώνα μ.Χ.] Στις μέρες μας, το 95% των Σενεγαλέζων είναι Μουσουλμάνοι. Πολλές ήταν οι ευρωπαϊκές δυνάμεις που ήρθαν στην περιοχή από τον [|15ο αιώνα] και μετά, μέχρι που η [|Γαλλία] πήρε υπό την κυριαρχία τη Σενεγάλη, που θεωρείτο στρατηγικό λιμάνι για το δουλεμπόριο. Η Σενεγάλη κήρυξε την ανεξαρτησία της από τη [|Γαλλία] στις [|4 Απριλίου] [|1960], που είναι και η εθνική της επέτειος. Την [|1η Φεβρουαρίου] του [|1982], η Σενεγάλη και η Γκάμπια σχηματίζουν μια συνομοσπονδία γνωστή ως ** Σενεγκάμπια ** , η οποία όμως διαλύθηκε το [|1989]. Ο [|Αμπντού Ντιουφ] υπήρξε πρόεδρος της χώρας από το [|1981] μέχρι το [|2000].

 Γεωγραφία:
Η Σενεγάλη βρίσκεται στα δυτικά της [|Αφρικής]. Τα βόρεια σύνορα σχηματίζονται από τον ποταμό [|Σενεγάλη], ενώ η πρωτεύουσα [|Ντακάρ] βρίσκεται στη χερσόνησο του Πράσινου Ακρωτηρίου, του πιο δυτικού σημείου της ηπειρωτικής Αφρικής. Το τοπικό [|κλίμα] είναι τροπικό: συγκεκριμένες εποχές ξηρασίας και υγρασίας, που διαμορφώνονται από τους νοτιοανατολικούς ανέμους το χειμώνα και τους νοτιοδυτικούς ανέμους του καλοκαιριού. Η μέση μεγαλύτερη θερμοκρασία είναι γύρω στους 27 °C, ενώ από το Δεκέμβριο μέχρι το Φεβρουάριο παρατηρείται η χαμηλότερη θερμοκρασία, περίπου 17 °C. Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%B5%CE%BD%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B7

**Ζιμπάμπουε**
Η **Ζιμπάμπουε** (παλαιά Ροδεσία) είναι [|περίκλειστη] χώρα στα νότια της [|Ανατολικής Αφρικής] με έκταση 390.580 [|τ.χλμ.] και πληθυσμό ([|κατατάσσεται 73η] ) 14.542.235, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2017.[|[1]] Συνορεύει με τη [|Νότια Αφρική] νότια, τη [|Μποτσουάνα] δυτικά, τη [|Ζάμπια] βορειοδυτικά και τη [|Μοζαμβίκη] ανατολικά. Πρωτεύουσά της είναι η [|Χαράρε]. [|Επίσημη γλώσσα] είναι η [|αγγλική]. Η ονομασία //Ζιμπάμπουε// προήλθε από την έκταση με τέτοια πέτρινα οικοδομήματα Την εποχή της [|αποικιοκρατίας] ήταν βρετανική αποικία και ονομαζόταν [|Νότια Ροδεσία]. Έγινε ανεξάρτητη το [|1965] ως [|Ροδεσία] και μετονομάστηκε σε Ζιμπάμπουε το [|1980]. Το όνομα //Ζιμπάμπουε// σημαίνει «πέτρινο σπίτι» και προέρχεται από τα τεράστια πέτρινα οικοδομήματα, ερείπια της αρχαίας πόλης της [|Μεγάλης Ζιμπάμπουε], που βρίσκονται διάσπαρτα σε μια έκταση 7.200 στρεμμάτων, νότια της περιοχής Μασβίγκο. Τα οικονομικά προβλήματα της χώρας είναι εντονότατα, με κυριότερο τον καλπάζοντα πληθωρισμό, ο οποίος είναι και ο υψηλότερος στον κόσμο (2.200.000%). ΙΣΤΟΡΙΑ: Στις [|11 Νοεμβρίου] του [|1965], παγκόσμια Ημέρα Μνήμης για τα θύματα των δύο παγκοσμίων πολέμων, ο πρωθυπουργός της Ροδεσίας Ίαν Σμιθ υπέγραψε τη Μονομερή Διακήρυξη Ανεξαρτησίας της τελευταίας [|βρετανικής] αποικίας στην [|Αφρική]. Με τη συμβολική του αυτή κίνηση ο Σμιθ, πιλότος της βρετανικής αποικίας στο [|Β' Παγκόσμιο Πόλεμο], ήθελε να υπενθυμίσει τις υπηρεσίες που προσέφερε η λευκή μειοψηφία, η οποία αριθμούσε μόλις 220.000 αποίκους, στο [|αγγλικό] στέμμα σε όλες τις κρίσιμες στιγμές της πρόσφατης Ιστορίας. Ήλπιζε έτσι να μετριάσει τις αντιδράσεις του [|Λονδίνου], που τον είχε προειδοποιήσει με βαρύτατες κυρώσεις, επιμένοντας στην αρχή της πλειοψηφίας, πράγμα που σήμαινε μεταβίβαση της εξουσίας στα 4.000.000 των μαύρων. Για να ενισχύσει τη θέση του, ο Σμιθ ισχυρίστηκε ότι η βασίλισσα [|Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου] συμβούλευσε τον πρωθυπουργό [|Χάρολντ Ουίλσον] "να μην πουλήσει τους λευκούς", προς επίρρωση δε των ισχυρισμών του έδωσε στη δημοσιότητα ιδιόχειρη επιστολή της βασίλισσας, που ευχόταν αίσιο διακανονισμό της διαμάχης Λονδίνου-Σαλίσμπουρι. Οι ελιγμοί αυτοί δεν έσωσαν τον Ίαν Σμιθ ούτε από τις βαριές κυρώσεις της Αγγλίας, ούτε από την κατακραυγή της διεθνούς κοινότητας, ούτε από τη μοιραία εξέγερση της μαύρης πλειοψηφίας[|[4]]. Η [|Βρετανική Κοινοπολιτεία] αλλά και η ίδια η [|Μεγάλη Βρετανία] δεν αναγνώρισαν την ανεξαρτησία. Το καθεστώς του Σμιθ διατήρησε διπλωματικές επαφές με τη [|Νότια Αφρική] και την [|πορτογαλική] κτήση της [|Μοζαμβίκης]. Το [|1975] η διεθνής θέση της Ροδεσίας επιδεινώθηκε μετά και την ανεξαρτησία της Μοζαμβίκης, ενώ καταγγελόταν από τα πιο πολλά μέλη της [|Βρετανικής Κοινοπολιτείας] για το ρατσιστικό καθεστώς της. Άλλα εσωτερικά προβλήματα (ανταρτοπόλεμος) που αντιμετώπιζε, αλλά και συγκρούσεις με γειτονικά κράτη της, δυσχέραιναν τη θέση της. Ο Ίαν Σμιθ προώθησε έναν μετριοπαθή εκδημοκρατισμό του καθεστώτος με ταυτόχρονη διατήρηση των προνομίων της λευκής μειονότητας. Τελικά το [|1979] σε διάσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο [|Λονδίνο], επήλθε συμβιβασμός ανάμεσα στον Σμιθ και τους μαύρους Ροδεσιανούς ηγέτες για τη σύσταση πλειοψηφικής κυβέρνησης και με ένα πολυφυλετικό κοινοβούλιο. Τον [|Απρίλιο] του [|1980] κατέληξαν σε συμφωνία που οδήγησε στη δημιουργία νέου καθεστώτος και τη σύσταση του κράτους της Ζιμπάμπουε[|[5]]. Πηγές: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%96%CE%B9%CE%BC%CF%80%CE%AC%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%B5 Σοφια Ντειρμεντζιάν

**Η ΑΦΡΙΚΗ:**

**Η Αφρική είναι η τρίτη μεγαλύτερη ήπειρος του κόσμου σε έκταση[σημ 1] και η δεύτερη σε πληθυσμό. Έχει έκταση περίπου 30,2 εκατομμύρια τ.χλμ. μαζί με τα τριγύρω νησιά και καταλαμβάνει το 6% της συνολικής επιφάνειας της Γης και το 20,4 τοις εκατό της συνολικής έκτασης της στεριάς.[1] Σύμφωνα με την μέση εκτίμηση πληθυσμού των Ηνωμένων Εθνών για το 2017 ο πληθυσμός της εκτιμάται σε 1.246.500.000 κατοίκους[2] περίπου το 16% του παγκόσμιου πληθυσμού και είναι ο νεότερος από όλες τις ηπείρους, με το 50% των αφρικανών να είναι 19 ετών ή νεότεροι.[3] Η ήπειρος περιβάλλεται από τη Μεσόγειο Θάλασσα στα βόρεια, από τη Διώρυγα του Σουέζ και την Ερυθρά Θάλασσα κατά μήκος της Χερσονήσου του Σινά στα βορειοανατολικά, τον Ινδικό ωκεανό στα νοτιοανατολικά, και τον Ατλαντικό ωκεανό στα δυτικά. Η Αφρική περιλαμβάνει τη Μαδαγασκάρη και διάφορα αρχιπελάγη. Έχει 54 πλήρως αναγνωρισμένα κυρίαρχα κράτη, εννιά περιοχές και δύο de facto ανεξάρτητα κράτη με περιορισμένη αναγνώριση.,**

**Η μεγαλύτερη χώρα της Αφρικής σε έκταση είναι η Αλγερία και σε πληθυσμό η Νιγηρία. Η Αφρική, και ειδικά η Ανατολική Αφρική, είναι κατά γενική αποδοχή ο τόπος καταγωγής των ανθρώπων και του κλάδου των ανθρωπιδών, όπως προκύπτει από την ανακάλυψη των παλαιότερων εξ αυτών και των προγόνων τους, καθώς και μεταγενέστερων που έχουν χρονολογηθεί στα επτά εκατομμύρια χρόνια πριν, όπως ο Sahelanthropus tchadensis, ο Australopithecus africanus, ο A. afarensis, ο Homo erectus, ο H. habilis και ο H. ergaster. Ο παλαιότερος Homo sapiens (σύγχρονος άνθρωπος) βρέθηκε στην Αιθιοπία και χρονολογείται στα 200.000 χρόνια πριν.[4] Η Αφρική βρίσκεται εκατέροθεν του ισημερινού και περιλαμβάνει πληθώρα κλιματικών περιοχών με εύρος που κυμαίνεται από τη βόρεια εύκρατη ζώνη έως τη νότια.**

__**Πηγες:**__ https://el.m.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%86%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE

**ΑΛΈΞΑΝΔΡΟΣ ΡΟΎΣΜΑΝ Α3**


 * Νείλος **
 * **//Ο Νείλος έχει δύο μεγάλους παραποτάμους από τους οποίους σχηματίζεται: τον Λευκό Νείλο από την Ισημερινή Ανατολική Αφρική και τον Γαλάζιο Νείλο από την [|Αιθιοπία] . Χύνεται στη [|Μεσόγειο θάλασσα] σχηματίζοντας το γνωστό [|Δέλτα του Νείλου] .//**
 * //Ο Νείλος είναι ο μεγαλύτερος σε μήκος ποταμός της [|Αφρικής], αλλά και του κόσμου. Πηγάζει νότια του [|Ισημερινού] και ρέοντας προς Βορρά δια μέσου της βορειοανατολικής Αφρικής εκβάλλει στη Μεσόγειο Θάλασσα. Έχει μήκος 6.669 χιλιόμετρα και αποστραγγίζει έκταση που υπολογίζεται σε 3.349.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και μέση παροχή νερού 2.830 κυβικών μ// // έτρων //// το δευτερόλεπτο. Ο Νείλος είνα //// ι ένας "διεθνής" ποταμός, καθώς τους υδάτινους πόρους του, τους μοιράζονται 11 χώρες, η [|Τανζανία] , το [|Μπουρούντι] , η [|Ρουάντα] , το Κονγκό-Κινσάσα πρώην [|Ζαΐρ] , η [|Κένυα] , η [|Ουγκάντα] , η [|Αιθιοπία] , η [|Ερυθραία] , το [|Νότιο Σουδάν] , το [|Σουδάν] και η [|Αίγυπτος] . Συγκεκριμένα, ο Νείλος είναι η κύρια πηγή νερού της Αιγύπτου και του Σουδάν. Ο Νείλος σχηματίζεται από τρία κύρια υδάτινα ρεύματα, τον Κυανού Νείλου (Αμπάι) και τον Άτμπαρα, που ρέουν από τα υψίπεδα της [|Αιθιοπίας] , και τον Λευκό Νείλο, που πηγάζει στις λίμνες Βικτωρίας και Αλβέρτου. //**
 * //Οι χώρες τις οποίες διαρρέει ο Νείλος είναι : 1.__Ουγκάντα__ 2. __Σουδάν__ 3__.Αιθιοπία__ __4.Αίγυπτος__//**
 * //Τα πλεονεκτήματα που μπορεί να προσφέρει ένας ποταμός όπως ο Νείλος στους κατοίκους των κοντινών περιοχών είναι πολύ σημαντικά. Αρχικά καθώς όπως γνωρίζουμε ο Νείλος είναι πλωτός ποταμός και αυτό βοηθά στην ανάπτυξη του εμπορίου. Επίσης σε κάτι άλλο που ωφελεί ο Νείλος είναι το νερό που προσφέρει στους ανθρώπους καθώς και το έφορο έδαφος που αφήνει πίσω του κάθε φορά που ξεχειλίζει.//**
 * //Τα πλεονεκτήματα που μπορεί να προσφέρει ένας ποταμός όπως ο Νείλος στους κατοίκους των κοντινών περιοχών είναι πολύ σημαντικά. Αρχικά καθώς όπως γνωρίζουμε ο Νείλος είναι πλωτός ποταμός και αυτό βοηθά στην ανάπτυξη του εμπορίου. Επίσης σε κάτι άλλο που ωφελεί ο Νείλος είναι το νερό που προσφέρει στους ανθρώπους καθώς και το έφορο έδαφος που αφήνει πίσω του κάθε φορά που ξεχειλίζει.//**

media type="youtube" key="A-2HKgt3iCs" width="584" height="286"


 * ** Η ονομασία Νείλος προέρχεται από την [|σημιτική] ρίζα νάχαλ, που σημαίνει κοιλάδα ή ποτάμια κοιλάδα, και κατ' επέκταση ποταμός. Το γεγονός ότι ο Νείλος, σε αντίθεση με άλλους μεγάλους γνωστούς ποταμούς της αρχαιότητας, ρέει από τα νότια προς τα βόρεια, υπήρξε άλυτο μυστήριο για τους αρχαίους [|Αιγυπτίους] και [|Έλληνες] . Μετά την πλήρη γεωγράφιση του πλανήτη, διεπιστώθη ότι υπάρχουν και πολλοί άλλοι ποταμοί που βαίνουν προς Βορράν, όπως π.χ. ο [|Ρήνος] . Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ονόμαζαν το ποταμό Αρ ή Αούρ(Κοπτικά Ιάρο), ή «μαύρο», από το χρώμα μεταφερόμενων από αυτόν ιζημάτων κατά τις πλημμύρες. **

=** το Δέλτα του Ποταμού **=




 * Το Δέλτα του Νείλου ( [|αραβικά] : دلتا النيل // Delta n-Nīl // ή απλά الدلتا, // ed-Delta // ) είναι ένα [|δέλτα] που σχηματίζεται στην Βόρεια [|Αίγυπτο] ( [|Κάτω Αίγυπτος] ) εκεί όπου απλώνεται ο [|Νείλος] και χύνεται στην [|Μεσόγειο] . Είναι ένα από τα μεγαλύτερα δέλτα του κόσμου—από την [|Αλεξάνδρεια] στα δυτικά ως το [|Πορτ Σάιντ] στα ανατολικά, καλύπτει μια έκταση 240 χιλιόμετρα Μεσογειακής ακτογραμμής—και είναι μια πλούσια [|γεωργική] περιοχή. Το δέλτα αρχίζει λίγο πιο κάτω στον ποταμό από το [|Κάιρο] . **

=**Γεωγραφία**= > ** Η [|Διώρυγα του Σουέζ] περνάει στα ανατολικά του δέλτα, μπαίνοντας στην παραθαλάσσια λίμνη Μανζάλα στα βορειοανατολικά του δέλτα. Στα βορειοδυτικά υπάρχουν άλλες τρεις παραθαλάσσιες λίμνες, η Μουρουλούς, η Ιντκού, και η Μαριούτ. ** > ** Το δέλτα του Νείλου θεωρείται "τοξοειδές" δέλτα, καθώς έτσι όπως φαίνεται από ψηλά μοιάζει με τρίγωνο ή λουλούδι νούφαρου. Οι εξωτερικές άκρες του δέλτα διαβρώνονται, και κάποιες μικρές παράκτιες λίμνες νερού έχουν αυξανόμενη περιεκτικότητα σε αλάτι, όσο αυξάνεται η σύνδεσή τους με τη Μεσόγειο. Καθώς το δέλτα δεν δέχεται πια την ετήσια εισροή θρεπτικών στοιχείων και φερτής ιλύος από το ρεύμα του ποταμού λόγω της κατασκευής του [|Φράγματος του Ασουάν], τα εδάφη των πλημμυρικών περιοχών έχουν γίνει φτωχότερα, και σήμερα χρησιμοποιούνται μεγάλες ποσότητες λιπασμάτων. ** > =Πληθυσμός=
 * ** Από τα βόρεια στα νότια το δέλτα έχει περίπου 160 χιλιόμετρα μήκος και από τα δυτικά στα ανατολικά περιέχει περίπου 240 χιλιόμετρα ακτογραμμής. Κάποιες φορές το δέλτα χωρίζεται σε μέρη, με τον Νείλο να χωρίζεται σε δύο κύριους παραπόταμους, της [|Δαμιέτης] και της [|Ροζέτας], οι οποίοι ρέουν στις πόλεις λιμάνια της Μεσογείου με το ίδιο όνομα. Στο παρελθόν, το δέλτα είχε πολλούς βραχίονες, αλλά αυτοί έχουν χαθεί εξ’ αιτίας έργων ελέγχου πλημμυρών, εναπόθεση φερτών υλικών, και αλλαγή του γεωφυσικού ανάγλυφου. Ένας τέτοιος ήταν το [|Ουάντι Τουμιλάτ] . **

> > == κλίμα ==
 * Περίπου ο μισός από τα 80 εκατομμύρια πληθυσμό της Αιγύπτου ζει στην περιοχή του Δέλτα. Εκτός των μεγάλων πόλεων, η πληθυσμιακή πυκνότητα στο Δέλτα έχει μέσο όρο 1.000 άτομα/χμ2 ή και παραπάνω. Η [|Αλεξάνδρεια] είναι η μεγαλύτερη πόλη του Δέλτα με πληθυσμό που εκτιμάται στα πάνω από 4 εκατομμύρια. Άλλες μεγάλες πόλεις περιλαμβάνουν τις [|Σούμπρα ελ Χέιμα], [|Πορτ Σάιντ] , [|Ελ Μαχάλα ελ Κούμπρα] , [|Μανσούρα] , [|Τάντα] και [|Ζαγκαζίγκ][|[5]].


 * Το Δέλτα έχει ζεστό κλίμα ερήμου ( [|Κέππεν] : BWh) όπως η υπόλοιπη Αίγυπτος, αλλά το βορειότερο μέρος του, όπως και ή υπόλοιπη βόρεια ακτή της Αιγύπτου η οποία είναι η περιοχή με τις περισσότερες βροχοπτώσεις στη χώρα, έχει σχετικά μέτριες θερμοκρασίες, με τα υψηλότερα επίπεδα να μην ξεπερνάνε συνήθως τους 31 °C το καλοκαίρι. Ο μέσος όρος βροχής σε ένα έτος στο Δέλτα είναι μόνο 100–200 εκατοστά, με το περισσότερο από αυτό να είναι κατά τους χειμερινούς μήνες. Οι μεγαλύτερες θερμοκρασίες σημειώνονται τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, με υψηλότερο μέσο όρο τους 34 °C. Οι θερμοκρασίες του χειμώνα είναι συνήθως στους 9 °C το βράδυ και 19 °C κατά τη διάρκεια της μέρας. Με τις χαμηλότερες θερμοκρασίες και τη βροχή, το Δέλτα του Νείλου έχει πιο πολύ υγρασία κατά τους χειμερινούς μήνες. **



=**Πηγή**=


 * https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%AD%CE%BB%CF%84%CE%B1_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%9D%CE%B5%CE%AF%CE%BB%CE%BF%CF%85**


 * Ευχαριστούμε για την προσοχή σας**

=**Δεληγιάννης**=

**χρύσανθος**

 * Α1**


 * [|Συντεταγμένες]: [[image:https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/55/WMA_button2b.png/17px-WMA_button2b.png]] [|23°N] [|12°E] **
 * Η Σαχάρα από δορυφόρο**
 * Η Σαχάρα είναι η αμμώδης έκταση [|ερήμου] που καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της [|βόρειας Αφρικής]. Πρόκειται για περιοχή ακαλλιέργητη και με δύσκολες συνθήκες διαβίωσης. Στην διάλεκτο των [|Βερβέρων] καλείται //σαχρά// και σημαίνει έκταση με χρώμα παραπλήσιο στο ξανθό.**

**Πίνακας περιεχομένων**

 * ** [|1] [|Γεωγραφία] **
 * ** [|2] [|Κλίμα] **
 * ** [|3] [|Κάτοικοι] **
 * ** [|4] [|Ιστορία] **
 * ** [|5] [|Εξωτερικοί σύνδεσμοι] **

** Γεωγραφία **

 * Διασχίζει την Αφρική από τον [|Ατλαντικό ωκεανό] έως την [|Κοιλάδα του Νείλου], και που συνεχίζεται στα ανατολικά του με την [|Αραβική Έρημο] στην [|Αίγυπτο] και στη [|Νουβική Έρημο] στο [|Σουδάν] μέχρι να φτάσει στην [|Ερυθρά Θάλασσα] και που συνέχεια της Σαχάρα αποτελεί η έρημος της [|Αραβικής χερσονήσου]. Από τα σύνορα της στον Ατλαντικό έως την κοιλάδα του [|Νείλου] καλύπτει απόσταση 4.000 χλμ., και από το βόρειο μέχρι το νότιο άκρο της 1.500 έως 1.800 χλμ.**
 * Εκτός της αμμώδους έκτασης, που παρ'όλα αυτά είναι και η μικρότερη, διαθέτει πετρώδεις εκτάσεις και αρκετά βραχώδη όρη, στα οποία περιλαμβάνονται το όρος [|Αχαγκάρ] ή Χογκάρ που έχει ύψος 2.918 μέτρα, το [|Τιμπέστι], με ύψος 3.415 μ. και τα όρη Σαϊρ με ύψος 2.022 μέτρα. Σε άλλες περιοχές της Σαχάρας, σχηματίζονται κοιλώματα με μεγάλο και απότομο βάθος εξαιτίας της διαβρωτικής επίδρασης του ανέμου.**
 * Kατά την [|τεταρτογενή] εποχή όταν την έρημο διέσχιζαν μεγάλοι ποταμοί σχηματίστηκαν οι κοιλάδες [|ουάντι], με ένα μικρό αριθμό από αυτές να διατηρείται έως σήμερα.**
 * Οι κυριότερες από τις λίμνες της ερήμου Σαχάρας είναι: η [|Μελγκίρ] στα 31 μέτρα κάτω από τη στάθμη των νερών της θάλασσας, η [|Μερουάν] στα 29 μέτρα, και η [|Γυάρλα] στα 21 μέτρα. Ονομαστές οάσεις είναι η [|Σίουα], η [|Αρέγκ], η [|Φαράφρα], η [|Κούφρα], η [|Μπαχαρίγια], η [|Ντάχελ], η [|Τάττα], η Άκκα και η [|Τουγγούρτ].**

** Κλίμα **

 * Η Σαχάρα βρίσκεται στη ζώνη του βορειοανατολικού [|αληγούς] που περιορίζει την εμφάνιση βροχών. Μόνο στην περιοχή της [|Μεσογείου] και του [|Σουδάν] σημειώνονται περιστασιακά βροχοπτώσεις και υπάρχει μια περιορισμένη βλάστηση. Οι πόλεις έχουν κατασκευαστεί σε τοποθεσίες με σχετικά καλές συνθήκες για διαβίωση, όπως το υψίπεδο του [|Αχαγκάρ] ή Χογκάρ στην [|Αλγερία] η πόλη [|Ταμανρασσέτ] και στα βουνά Αϊρ στο [|Νίγηρα] η πόλη [|Αγκαντέζ], που δέχονται αρκετές βροχές.**
 * Το μεγαλύτερο μέρος της δυτικής Σαχάρας δεν είναι κατοικήσιμη λόγω της ξηρασίας. Σε αυτές τις ακατοίκητες και ανεκμετάλλευτες περιοχές, υπάρχουν τοποθεσίες όπου ενδέχεται να μην σημειωθεί βροχόπτωση έως και για διάστημα δέκα ετών. Επίσης ο βαθμός ξηρασίας του αέρα είναι πολύ υψηλός, κάτι που επηρεάζει τα όποια πιθανά βραχυπρόθεσμα αποθέματα νερού και τα κάνει να εξατμίζονται γρήγορα. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, ενώ τη μέρα η θερμοκρασία ανεβαίνει στους 50 °C, το βράδυ κατεβαίνει υπό το μηδέν. Αυτές οι διαφορές της θερμοκρασίας, συντελούν στην δημιουργία ανέμων που είναι αρκετά ισχυροί και συχνά οδηγούν σε εμφάνιση ανεμοστρόβιλων γνωστών με το όνομα //τζιμπλί//, //χαμσίν// ή και //χαρματάν//.**

** Κάτοικοι **

 * Χαρακτηριστικό τοπίο της Σαχάρας**
 * Πιο γνωστή περιοχή της Σαχάρας είναι η νοτιοαλγερινή Σαχάρα, όπου υπάρχουν αρκετές οάσεις και συνοικισμοί, όπως η [|Τουγγούρτ], με 3.000 κατοίκους. Με δρόμο, συνδέεται η Τουγγούρτ με την [|Ουάργκλα], με πληθυσμό 4.000 κατοίκων. Στην κεντρική Σαχάρα βρίσκεται και η λεκάνη του [|Φεζάν] όπου βρίσκεται και η πόλη [|Μαρζούκ] με 9.000 κατοίκους, πρωτεύουσα της ομώνυμης περιοχής της [|Λιβύης]. Από το σύνολο των κατοίκων της Σαχάρας - που υπολογίζεται έως δύο εκατομμύρια ανθρώπους - η πλειονότητα είναι [|Βέρβεροι] και ένας μικρός πληθυσμός μαύρων Αφρικανών στα Ν. και ΝΑ. Μέσα σε αυτούς τους πληθυσμούς, υπάρχουν οι [|Τουαρέγκ] στη δυτική Σαχάρα - που στην τοπική διάλεκτο η λέξη σημαίνει ληστές των μεγάλων δρόμων- με ανοιχτόχρωμο δέρμα, και οι [|Τούμπου] που ζουν στις ανατολικές τοποθεσίες.**
 * H ζωή στη Σαχάρα είναι αρκετά δύσκολη και επικίνδυνη με τα περισσότερα σπίτια να είναι μικρά, χαμηλά και σκοτεινά, και με ευνοϊκές συνθήκες για την ανάπτυξη μικροβίων. Οι κύριες ασχολίες των κατοίκων είναι η παραγωγή δημητριακών, η καλλιέργεια του φοίνικα και άλλων δέντρων και φυτών της περιοχής τους, καθώς επίσης και η κατασκευή κοσμημάτων και όπλων.**

** Ιστορία **

 * Το 1914 οι Τουαρέγκ υποτάχτηκαν στους [|Γάλλους]. Επαναστάτησαν το [|1915]-[|1917] και υποτάχτηκαν πάλι το [|1920].**
 * Στη Σαχάρα ανακαλύφθηκαν αρχαιολογικά αντικείμενα της [|παλαιολιθικής] και [|νεολιθικής] περιόδου, όπως εργαλεία και όπλα. Βρέθηκαν επίσης και πολλές [|λιθογραφίες] μεγάλης αρχαιολογικής αξίας που μελετήθηκαν το [|1847] απ τον Ζακότ κι αργότερα από τον Φρομπένιους.**


 * https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%B1%CF%87%CE%AC%CF%81%CE%B1**
 * a2alexopoulos**


 * //__ΝΙΓΗΡΑΣ__//**
 * Ο Νίγηρας είναι χώρα με έκταση 1.267.000 [|τ.χλμ.] και πληθυσμό 17.138.707 σύμφωνα με την απογραφή του 2012. [|[1]] Ο Νίγηρας είναι [|περίκλειστη χώρα] κάτω από τη [|Σαχάρα], που πήρε το όνομά της από τον ποταμό [|Νίγηρα] . Συνορεύει με τη [|Νιγηρία] και το [|Μπενίν] στα νότια, τη [|Μπουρκίνα Φάσο] και το [|Μάλι] στα δυτικά, την [|Αλγερία] και τη [|Λιβύη] στα βόρεια και το [|Τσαντ] στα ανατολικά. Από το [|2005] μαστίζεται από λιμό, ενώ το [|2004] ο λαός του Νίγηρα υπέφερε από ξηρασία και τη μάστιγα των [|ακρίδων] . Επίσης είναι μια από τις φτωχότερες χώρες του κόσμου με χαμηλή θέση στον [|Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης] ( [|167η] σε 169 χώρες το 2010). Στις 18 Φεβρουαρίου 2010 εκδηλώθηκε επιτυχημένο πραξικόπημα και ο πρόεδρος [|Μαμαντού Ταντζά] ανατράπηκε και αιχμαλωτίστηκε από στασιαστές του στρατού. Έπειτα από μία μεταβατική περίοδο, η δημοκρατία αποκαταστάθηκε στη χώρα έπειτα από τη διεξαγωγή των γενικών εκλογών του 2011. **

** Κλίμα **

 * Το κλίμα του Νίγηρα στα νότια είναι τροπικό, ενώ από τα κεντρικά τμήματα και βορειότερα αρχίζει να γίνεται ξηρό-ερημικό. Κύριος παράγοντας είναι η έρημος [|Σαχάρα] που καλύπτει το μεγαλύτερο τμήμα της χώρας. Το ίδιο συμβαίνει και με την βλάστηση: νότια κυριαρχεί η σαβάνα, πιο βόρεια και κατά μήκος με τα σύνορα με τη [|Νιγηρία] η στέπα // [|Σαχέλ] // και τέλος βορειότερα η βλάστηση αρχίζει να εξαφανίζεται ώσπου να συναντιέται μόνο στις οάσεις (//Τιμία//, //Μπίλμα//, //Φάτσι//, κ.λπ). Το Νιγηρικό τμήμα της Σαχάρας καταλαμβάνεται από την μεγάλη αμμώδη έκταση της //Τενερέ// που στην γλώσσα των Τουαρέγκ σημαίνει "το απόλυτο τίποτα", δηλαδή δεν υπάρχει ούτε βλάστηση ούτε ζωή εκεί. Δυτικά της //Τενερέ// και στο κέντρο σχεδόν του σαχαριανού τμήματος του Νίγηρα, υψώνονται τα Όρη //Μπαγκζάν// ή //Αΐρ// (2022 μ.) με αρκετές οάσεις και με κύρια αυτή της //Τιμία// και γενικά με τη μεγαλύτερη ανθρώπινη εγκατάσταση, ζωή και βροχοπτώσεις, σε σχέση με τις γύρω πιο ξηρές ερημικές περιοχές. **

|| || ** [|Μαχαμαντού Ισουφού] **
 * ~ **Δημοκρατία του Νίγηρα**
 * //République du Niger//** ||
 * =  || [[image:https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f4/Flag_of_Niger.svg/125px-Flag_of_Niger.svg.png width="125" height="107" link="https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Flag_of_Niger.svg"]]
 * [|Σημαία] ** || [[image:https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/03/Coat_of_arms_of_Niger.svg/85px-Coat_of_arms_of_Niger.svg.png width="85" height="57" link="https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Coat_of_arms_of_Niger.svg"]]
 * [|Εθνόσημο] ** ||  ||
 * = ** [|Εθνικό σύνθημα] : "Fraternité, Travail, Progrès" (Αδερφότητα, Εργασία, Πρόοδος)** ||
 * = ** [|Εθνικός ύμνος] : [|La Nigérienne] **
 * = [[image:https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bf/LocationNiger.svg/250px-LocationNiger.svg.png width="250" height="125" link="https://commons.wikimedia.org/wiki/File:LocationNiger.svg"]] ||
 * ~ ** [|Πρωτεύουσα] **
 * και μεγαλύτερη πόλη** || ** [|Νιαμέι] **
 * [[image:https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/55/WMA_button2b.png/17px-WMA_button2b.png]] [|13°31′N 02°07′E] ** ||
 * ~ ** [|Επίσημες γλώσσες] ** || ** [|Γαλλικά] ** ||
 * ~ ** [|Πολίτευμα] ** || ** [|Ημιπροεδρικό σύστημα] ** ||
 * ~ ** [|Πρόεδρος] **
 * [|Πρωθυπουργός] **
 * ~ ** [|Πρόεδρος] **
 * [|Πρωθυπουργός] **
 * [|Μπριγκί Ραφινί] ** ||
 * ~ ** [|Ανεξαρτησία] **
 * Από τη [|Γαλλία] **
 * Ισχύον [|Σύνταγμα] ** || ** [|3 Αυγούστου] [|1960] **
 * [|18 Αυγούστου] [|2009] (ανεστάλη η ισχύς του από 18 Φεβρουαρίου 2010)** ||
 * ~ ** [|Έκταση] **
 * • Σύνολο**
 * • % [|Νερό] **
 * • [|Σύνορα] ** || **1.267.000 [|km2] [|(22η)] **
 * 0,02**
 * 5.697 km** ||
 * ~ ** [|Πληθυσμός] **
 * • Απογραφή 2012**
 * • [|Πυκνότητα] ** || **17.138.707 [|[1]] ( [|64η] )**
 * 13,5 κατ./ [|km2] ( [|215η] )** ||
 * ~ ** [|Α.Ε.Π.] ( [|PPP] )**
 * • Ολικό (2010) **
 * • Κατά κεφαλή** || **10,548 δισ. $ [|[2]] **
 * 721 $ [|[2]] ** ||
 * ~ ** [|Α.Ε.Π.] (Ονομαστικό)**
 * • Ολικό (2010) **
 * • Κατά κεφαλή** || **5,603 δισ. $ [|[2]] **
 * 383 $ [|[2]] ** ||
 * ~ ** [|ΔΑΑ] (2014) ** || **[[image:https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ed/Decrease2.svg/11px-Decrease2.svg.png width="11" height="11" caption="Decrease"]] 0,337 ( [|187η] ) – χαμηλή ** ||
 * ~ ** [|Νόμισμα] ** || ** [|Φράγκο CFA] ( [|XOF] )** ||
 * ~ ** [|Ζώνη ώρας] ** || ** [|WAT] ( [|UTC] +1)** ||
 * ~ ** [|Internet TLD] ** || ** [|.ne] ** ||
 * ~ ** [|Κωδικός κλήσης] ** || **+227** ||
 * ΕΙΡΗΝΗ ΦΑΝΟΥΡΓΑΚΗ**
 * ΠΗΓΗ : Βικιπαίδεια**
 * https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%AF%CE%B3%CE%B7%CF%81%CE%B1%CF%82**

media type="youtube" key="jLD-akW4aD0" width="560" height="315"
 * Κωνσταντίνα Στάμου Α4**
 * ΠΗΓΗ ΥουΤυbe**







Οικονόμου Γεωργουλοπούλου Μαρία-Έλλη α3 2016-2017
 * [[image:http://www.athinorama.gr/lmnts/travel/destinations/94/main.jpg width="590" height="350" caption="Σχετική εικόνα"]]Π**
 * Πηγή:ΕΙΚΟΝΕΣ GOOGLE**




 * Η Αφρική είναι ένα τεράστιο οροπέδιο με απόκρημνες ακτές, οι οποίες προσεγγίζονται δύσκολα. Αυτός είναι ο λόγος που το εσωτερικό της άργησε να εξερευνηθεί από τους Ευρωπαίους. Είναι η πιο αραιοκατοικημένη ήπειρος, γιατί μεγάλο μέρος της αποτελείται από ερήμους και από παρθένα τροπικά δάση, περιβάλλοντα τα οποία δεν είναι ιδιαίτερα φιλόξενα για τις ανθρώπινες δραστηριότητες.**


 * Δεν παρουσιάζει ιδιαίτερο έντονο ανάγλυφο. Στο κέντρο της ηπείρου υπάρχουν μικροί ορεινοί όγκοι, ενώ στην περιφέρεια συναντάμε όρη, πολλά** **από τ****α οποία είναι ηφαίστεια. Το υψηλότερο όρος της Αφρικής, το Κιλιμάντζαρο, είναι ένα σβησμένο ηφαίστειο. Άλλα ηφαιστειογενή όρη είναι το όρος Κένυα, το Ρουβανζόρι, το Καμ ερούν και η Αιθιοπική οροσειρά. Η **** μεγαλύτερη οροσειρά είναι ο Άτλας, που βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος και απλώνεται από τον Ατλαντικό μέχρι της ακτές της Μεσογείου. **




 * Πηγή:**@http://esxoleio.weebly.com/eta-alphaphirhoiotakappa942.html

Οικονόμου Γεωργουλοπούλου Μαρία-Έλλη α3 2016-2017


 * Η Αφρική είναι η τρίτη μεγαλύτερη [|ήπειρος] του κόσμου σε έκταση και η δεύτερη σε πληθυσμό. Έχει έκταση περίπου 30,2 εκατομμύρια [|τ.χλμ.] μαζί με τα τριγύρω νησιά και καταλαμβάνει το 6% της συνολικής επιφάνειας της [|Γης] και το 20,4 τοις εκατό της συνολικής έκτασης της στεριάς. Σύμφωνα με την μέση εκτίμηση πληθυσμού των Ηνωμένων Εθνών για το 2017 ο πληθυσμός της εκτιμάται σε 1.246.500.000 κατοίκους περίπου το 16% του παγκόσμιου πληθυσμού και είναι ο νεότερος από όλες τις ηπείρους, με το 50% των αφρικανών να είναι 19 ετών ή νεότεροι. Η ήπειρος περιβάλλεται από τη [|Μεσόγειο Θάλασσα] στα βόρεια, από τη [|Διώρυγα του Σουέζ] και την [|Ερυθρά Θάλασσα] κατά μήκος της [|Χερσονήσου του Σινά] στα βορειοανατολικά, τον [|Ινδικό ωκεανό] στα νοτιοανατολικά, και τον [|Ατλαντικό ωκεανό] στα δυτικά. Η Αφρική περιλαμβάνει τη [|Μαδαγασκάρη] και διάφορα [|αρχιπελάγη] . Έχει 54 [|πλήρως αναγνωρισμένα] [|κυρίαρχα κράτη], εννιά περιοχές και δύο //de facto//ανεξάρτητα κράτη με περιορισμένη αναγνώριση., **
 * Η μεγαλύτερη χώρα της Αφρικής σε έκταση είναι η [|Αλγερία] και σε πληθυσμό η [|Νιγηρία] . Η Αφρική, και ειδικά η [|Ανατολική Αφρική], είναι κατά γενική αποδοχή ο τόπος καταγωγής των [|ανθρώπων] και του [|κλάδου] των [|ανθρωπιδών] , όπως προκύπτει από την ανακάλυψη των παλαιότερων εξ αυτών και των προγόνων τους, καθώς και μεταγενέστερων που έχουν χρονολογηθεί στα επτά εκατομμύρια χρόνια πριν, όπως ο // [|Sahelanthropus tchadensis] //, ο // [|Australopithecus africanus] //, ο // [|A. afarensis] //, ο // [|Homo erectus] //, ο // [|H. habilis] // και ο // [|H. ergaster] //. Ο παλαιότερος // [|Homo sapiens] //(σύγχρονος άνθρωπος) βρέθηκε στην [|Αιθιοπία] και χρονολογείται στα 200.000 χρόνια πριν. Η Αφρική βρίσκεται εκατέροθεν του [|ισημερινού] και περιλαμβάνει πληθώρα κλιματικών περιοχών με εύρος που κυμαίνεται από τη βόρεια [|εύκρατη ζώνη] έως τη νότια. **

** ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ **
=**ΤΟΠΙΑ**= =ΧΑΡΤΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ= Κωνσταντίνα Στάμου
 * ΠΗΓΗ Google-Bικιπαίδεια**

=__//Αίγυπτος//__=

==H Αίγυπτος είναι μια από τις πιο πολυπληθείς χώρες της [|Αφρικής] και τις [|Μέσης Ανατολής]. Η μεγάλη πλειονότητα των 89.422.000 κατοίκων της[|[1]] ζει κοντά στις όχθες του ζωοδότη ποταμού [|Νείλου], μια έκταση περίπου 40.000 [|τ.χλμ.], που είναι η μόνη αρδεύσιμη εύφορη γη της χώρας. Μεγάλες περιοχές της [|ερήμου] [|Σαχάρας] είναι αραιοκατοικημένες. Πάνω από το μισό του πληθυσμού της ζει στις αστικές περιοχές και η μεγάλη πλειονότητα του αστικού πληθυσμού ζει στις πιο πυκνοκατοικημένες πόλεις, [|Κάιρο] (πρωτεύουσα), [|Αλεξάνδρεια] και άλλες μεγάλες πόλεις κατά μήκος του Νείλου.== ==Η χώρα είναι διάσημη για τον αρχαίο πολιτισμό της και μερικών από τα πιο διάσημα μνημεία, που περιλαμβάνουν την [|Γκίζα] και το σύμπλεγμα των [|πυραμίδων] και τη [|Μεγάλη Σφίγγα]. Στη νότια πόλη του [|Λούξορ] περιλαμβάνει πολλά αρχαία τεχνουργήματα, όπως τον [|Ναό του Καρνάκ] και την [|Κοιλάδα των Βασιλέων]. Η Αίγυπτος πλατιά θεωρείται ως ένα σημαντικό πολιτικά και πολιτιστικά έθνος της Μέσης Ανατολής.== ==Κατέχει, ακόμη, μια από τις πιο αναπτυγμένες [|οικονομίες] στη Μέση Ανατολή, με τομείς όπως ο [|τουρισμός], η [|γεωργία], η [|βιομηχανία] και οι υπηρεσίες, που μοιράζονται σχεδόν ίσα μερίδια του [|ΑΕΠ] της χώρας. Συνολικά, η Αιγυπτιακή Οικονομία είναι ταχεία αναπτυσσόμενη, εν μέρει χάριν της [|νομοθεσίας] της, που στοχεύει στην προσέλκυση [|επενδύσεων], σε συνδυασμό με την εσωτερική και [|πολιτική] σταθερότητα και την [|εμπορική] [|φιλελευθεροποίηση].==

=Πηγή:Βικιπαίδεια=

Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε πριν επισκεφθείτε το Μαρόκο
 **Το Μαρόκο είναι μια πολύχρωμη χώρα, με μοντέρνες αλλά και μεσαιωνικές πόλεις, ψηλά βουνά αλλά και απέραντη έρημο και παραλίες, δαιδαλώδη παζάρια, αλλά και ήρεμες γωνιές. Ό,τι κι αν αναζητάτε, θα σας μαγέψει.** ** Eεντυπωσιακά χρώματα, μυρωδάτες αγορές μπαχαρικών και μια… ορχήστρα αστικών ήχων: το Μαρόκο μπορεί να φαίνεται κάπως υπερβολικό αρχικά. Είναι όμως άκρως μαγευτικό και πρωτόγνωρα εξωτικό. ** **Βρίσκεται 13 χιλιόμετρα από τις ακτές της Ισπανίας, στη βορειοδυτική Αφρική και αποτελεί ένα μίγμα της παραμυθένιας Μέσης Ανατολής, της βερβερικής παράδοσης και ευρωπαϊκών επιρροών.** **Ο τουρισμός στη χώρα, έχει υπερδιπλασιαστεί από το 2002, σε περίπου 10 εκατομμύρια επισκέπτες το 2011 και ο βασιλιάς Mohammed VI θέλει να αυξήσει τον ετήσιο αριθμό των επισκεπτών στα 18 εκατομμύρια έως το 2020. Η στρατηγική του υποστηρίζεται από την ανάπτυξη των υποδομών, που καθιστά τα ταξίδια σε όλη τη χώρα, ακόμη πιο εύκολα.** **Επιπλέον, οι εν εξελίξει κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις, καθιστούν το Μαρόκο ως μια από τις πιο ειρηνικές χώρες της περιοχής.** **Από το Μαρακές, με τα δαιδαλώδη παζάρια, τα παλάτια και τους πανέμορφους κήπους, μέχρι τη μοντέρνα μεγαλούπολη Καζαμπλάνκα, με το καταπληκτικό τζαμί και την ατμοσφαιρική Fez, με τη μεγαλύτερη και ομορφότερη Μεδίνα, το Μαρόκο θα σας γοητεύσει.** **Τα καφενεία της Ταγγέρης** **Τα καφενεία, αποτελούν κέντρα κοινωνικοποίησης, για τους μαροκινούς άνδρες τουλάχιστον, οι οποίοι πηγαίνουν εκεί για να πιουν γλυκό τσάι μέντας και να κουβεντιάσουν.**  **Το βόρειο λιμάνι της Ταγγέρης, έχει μια μποέμ λογοτεχνική και… παράνομη ιστορία, καθώς αποτελούσε «Διεθνή Ζώνη» κατά τα έτη 1923-1956. Τα χρόνια αυτά και τις δεκαετίες που ακολούθησαν, η πόλη «είδε» συγγραφείς, ροκ σταρ και εκκεντρικούς καλλιτέχνες να συρρέουν στα 800 και πλέον καφενεία της.** **Δύο μέρη που πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφθείτε είναι το Cafe Hafa (Ave Hadi Mohammed Tazi), που «βλέπει» τα Στενά του Γιβραλτάρ, αγαπημένο στέκι του διάσημου ομογενή συγγραφέα της Ταγγέρης, Paul Bowles και το ιδιαίτερο Cafe Baba (1 rue Sidi-Hosni), το πιο cool στέκι στο Kasbah.** **Τα περισσότερα τζαμιά δεν… δέχονται τους μη μουσουλμάνους** **Σχεδόν το 99% του πληθυσμού της χώρας είναι μουσουλμάνοι. Το άκουσμα, για πρώτη φορά, της μελωδικής έκκλησης του μουεζίνη για προσευχή, αποτελεί μια ανατριχιαστική στιγμή.**  **Αν και πολύ λίγα τζαμιά στο Μαρόκο είναι «ανοικτά» σε μη μουσουλμάνους, εξαίρεση αποτελεί το πανύψηλο τζαμί Hassan II στην κοσμοπολίτικη Καζαμπλάνκα (Blvd Sidi Mohammed Ben Abdallah). Βρίσκεται σε ένα ακρωτήρι στον Ατλαντικό Ωκεανό, ολοκληρώθηκε το 1993 και μπορεί να δεχτεί έως και 105.000 πιστούς, μέσα και έξω.** **Παράδοση και τεχνολογία πάνε χέρι-χέρι, με πολύχρωμα zellij (ψηφιδωτά πλακάκια), περίτεχνα γύψινα και σκαλιστές, ξύλινες λεπτομέρειες, να συμπληρώνουν την αναδιπλούμενη οροφή και το θερμαινόμενο δάπεδο.** **Αν δεν επισκεφθείτε την Καζαμπλάνκα, το Ali ben Youssef Μadrassa του 16ου αιώνα στο Μαρακές, έχει μετατραπεί σε μουσείο (Pl Ben Youssef) και αξίζει να το επισκεφθείτε.** **Οι πολύγλωσσοι Μαροκινοί** **Η αραβική είναι η επίσημη γλώσσα, αλλά στο Μαρόκο θα ακούσετε επίσης γαλλικά, ισπανικά, της γλώσσα των Βερβέρων και διάφορες διαλέκτους. Μπορεί ακόμη να ακούσετε πολλούς να «αναμιγνύουν» στις προτάσεις τους τις γλώσσες, γεγονός που αντικατοπτρίζει την ποικιλία πολιτισμών που πέρασαν από τη χώρα. Θα ακούσετε επίσης πολλούς να μιλάνε τη διάλεκτο Darija.**  **Η γαλλική γλώσσα ομιλείται σε αρκετές πόλεις, ενώ η ισπανική εξακολουθεί να ομιλείται στην Ταγγέρη. Υπάρχουν επίσης τρεις κύριες διάλεκτοι που ομιλούνται από την πλειοψηφία των Βερβέρων της χώρας: Tashelhit, Tamazight και Tarifit.** **Μπορείτε να τα βγάλετε πέρα και με τα αγγλικά στα κύρια τουριστικά κέντρα, αν και το «La, Shukran» («Όχι, ευχαριστώ») στα αραβικά, είναι μία φράση που καλό είναι να την ξέρετε.** **Μην «κολλήσετε» στο Μαρακές** **Το Μαρακές ( http://www.clickatlife.gr/story.aspx?id=1991571 ), είναι δικαιολογημένα η πιο δημοφιλής πόλη, αλλά σίγουρα υπάρχουν πολλά περισσότερα να δείτε σε αυτή τη γοητευτική χώρα.**  **Η πόλη Fez είναι διάσημη για τη δαιδαλώδη της Μεδίνα, την υπέροχη κουζίνα της και το ετήσιο Φεστιβάλ Παγκόσμιας Θρησκευτικής Μουσικής ( http://www.fesfestival.com/2013 ).** **Για να πάρετε λίγη «γεύση» Σαχάρας, πηγαίνετε στο χωριό Merzouga, που βρίσκεται κοντά στους εντυπωσιακούς αμμόλοφους Erg Chebbi και κάντε βόλτες με καμήλες.** **Αν σας αρέσει η δράση, κάντε πεζοπορία μεταξύ των βερβερικών χωριών στην οροσειρά του Άτλαντα ή πηγαίνετε στην… μπλε πόλη Chefchaouen για να εξερευνήσετε τα όρη Rif, ενώ αν προτιμάτε τη θάλασσα, κατευθυνθείτε προς την πόλη Essaouira και Sidi Ifni, στις ακτές του Ατλαντικού. Αν κάνετε surf, πηγαίνετε νότια, στο μικρό ψαροχώρι Taghazout.** **Για πιο ήρεμες και… στοχαστικές αποδράσεις, προτιμήστε την ιερή πόλη Moulay Idriss.** **Αν δεν σας αρέσει το κύμινο, μπορεί και να… πεινάσετε** **Το κύμινο είναι ένα από τα βασικά μπαχαρικά που χρησιμοποιούνται στο μαγείρεμα σε αυτή τη χώρα. Η πικάντικη αυτή σκόνη χρησιμοποιείται για τα πάντα, από το δημοφιλές πιάτο λαχανικών tajine, μέχρι το mechoui (αργοψημένο αρνί).** <span style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: none; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; display: block; margin: 0px; padding: 0px;"> **Το κύμινο χρησιμοποιείται ως καρύκευμα στα περισσότερα μαροκινά φαγητά, μαζί με το αλάτι και το τσίλι. Επίσης είναι ένα σημαντικό φυσικό φάρμακο για τη διάρροια.** **Έχει αντιπαρασιτικές ιδιότητες και κάνει καλό σε κοιλιακά προβλήματα.** **Τα τρένα είναι φθηνά, άνετα και αξιόπιστα** **Η μαροκινή σιδηροδρομική εταιρεία ONCF χειρίζεται ένα από τα καλύτερα δίκτυα τρένων στην Αφρική και προσφέρει τον πιο εύκολο τρόπο για να ταξιδέψει κανείς μεταξύ των πόλεων.** **Αξίζει να καταβάλλετε λίγα παραπάνω χρήματα για την πρώτη θέση που έχει και κλιματισμό.** **Αν ταξιδεύετε σε μικρότερες πόλεις και χωριά, τα λεωφορεία και μεγάλα ταξί, είναι η καλύτερη λύση.** **Τα Riad θα σας ενθουσιάσουν** **Η παραδοσιακή μαροκινή κατοικία (Riad), είναι χτισμένη γύρω από μια κεντρική αυλή με παράθυρα που βλέπουν προς τα μέσα για την προστασία της ιδιωτικής ζωής.** <span style="border-bottom: 1px solid #d9d9d8; border-top-style: none; display: block; margin: 15px 0px; min-width: 20%; overflow: hidden; padding: 4px 0px; position: relative; width: 632px;"><span style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: none; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; display: block; margin: 0px; padding: 0px;"> **Είναι στολισμένη με περίτεχνα zellij και ζωγραφισμένες ξύλινες λεπτομέρειες και είναι σίγουρα από τα πιο ατμοσφαιρικά μέρη για να μείνετε.** **Οι στέγες των Riad είναι το καλύτερο μέρος για να θαυμάσετε το ηλιοβασίλεμα.** **Στο Marrakech, το Riad Joya ( http://www.riadjoya.com ) προσφέρει εκπληκτική θέα στο μιναρέ του τζαμιού Koutoubia, ενώ το πεντάστερο La Sultana ( http://www.ghotw.com/la-sultana  ) έχει θέα προς την οροσειρά του Άτλαντα.** **Στην πόλη Fez, καλύτερες επιλογές αποτελούν το Riad Idrissy ( http://www.riadidrissy.com ) και η ηλιόλουστη ταράτσα του και το Dar Roumana ( http://www.darroumana.com  ) με θέα στην εκπληκτική μεσαιωνική, ισλαμική πόλη.** **Προσοχή όταν ακούτε «balak»!** **Τα στενά δρομάκια στις αγορές (souk) του Μαρόκου, είναι γεμάτα μικροαπατεώνες, ζώα και μηχανόβιους. Γι’ αυτό μη χαλαρώνετε και πολύ όταν βρίσκεστε εκεί…**

**Κανόνας Νο 1: Kάντε στην άκρη όταν ακούτε «balak!». Αυτό σημαίνει ότι ακολουθεί ένα βαριά φορτωμένο καρότσι ή μουλάρι που κατευθύνεται προς το μέρος σας.** **Αναπόφευκτα θα χαθείτε στα μικρά δρομάκια, καθώς οι χάρτες δεν περιλαμβάνουν συνήθως κάθε στενό που συνθέτει τη Μεδίνα (παλιά δαιδαλώδης πόλη).** **Ένας ντόπιος οδηγός μπορεί να σας βοηθήσει να αποφύγετε μερικά μέρη και να προτιμήσετε άλλα, αλλά να ξέρετε ότι θα πάρει την… προμήθειά του από κάθε τι που θα αγοράσετε.**


 * Πηγή:**@http://www.clickatlife.gr/taksidi/story/14686


 * Οικονόμου Γεωργουλοπούλου Μαρία-Έλλη Α3 2016-2017**


 * ** Η Ιστορία της Αιγύπτου έχει γοητεύσει εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Στην Αίγυπτο άκμασε ιδιαίτερα η ιατρική όπως και η γραφή και η αστρονομία. Αλλά όταν ακούμε την λέξη Αίγυπτος μας έρχονται στο νου τα τεράστια μνημεία που άφησε πίσω του ο τεράστιος πολιτισμός των Αρχαίων Αιγυπτίων, τις πυραμίδες. //__Αλλά τι είναι οι πυραμίδες;__// ** ||
 * [[image:https://www.aegean.gr/gympeir/piramides.files/image004.jpg width="540" height="156"]] ||
 * ** I. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ **
 * Ο ι πυραμίδες είναι τάφοι για τους βασιλιάδες της Αιγύπτου, τους Φαραώ. Σκοπός της πυραμίδας ήταν να «στεγάσει» το νεκρό Φαραώ κατά τη διάρκεια της μεταθανάτιας ζωής του. Οι αρχαιολόγοι λένε ότι το σχήμα της πυραμίδας προήλθε από παλαιότερους τύμβους ή συμβόλιζε τις ακτίνες του ήλιου ή ακόμα και μια σκάλα προς τον ουρανό. Αιώνες μετά οι κάτοικοι της Κεντρικής Αμερικής έχτισαν και αυτοί πυραμίδες – ναούς. Παρόλα αυτά οι πυραμίδες της Κ. Αμερικής έμοιαζαν ελάχιστα με αυτούς της Αιγύπτου, καθώς η κορυφή τους ήταν επίπεδη και τουλάχιστον σε μια πλευρά υπάρχουν σκάλες. **
 * Ο ι πυραμίδες είναι τάφοι για τους βασιλιάδες της Αιγύπτου, τους Φαραώ. Σκοπός της πυραμίδας ήταν να «στεγάσει» το νεκρό Φαραώ κατά τη διάρκεια της μεταθανάτιας ζωής του. Οι αρχαιολόγοι λένε ότι το σχήμα της πυραμίδας προήλθε από παλαιότερους τύμβους ή συμβόλιζε τις ακτίνες του ήλιου ή ακόμα και μια σκάλα προς τον ουρανό. Αιώνες μετά οι κάτοικοι της Κεντρικής Αμερικής έχτισαν και αυτοί πυραμίδες – ναούς. Παρόλα αυτά οι πυραμίδες της Κ. Αμερικής έμοιαζαν ελάχιστα με αυτούς της Αιγύπτου, καθώς η κορυφή τους ήταν επίπεδη και τουλάχιστον σε μια πλευρά υπάρχουν σκάλες. **


 * II. ΟΙ ΠΡΏΤΕΣ ΠΥΡΑΜΊΔΕΣ **
 * Ο ι πρώτες πυραμίδες εμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια του Αρχαίου Βασιλείου (3200 – 2300 π.Χ.) ανάμεσα σε αυτές και η Μεγάλη Πυραμίδα του Χέοπα, ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου. Οι πρώτοι τάφοι των Αιγυπτίων ήταν τύμβοι που φτιάχνονταν όταν κάλυπταν έναν απλό τάφο με χαλίκια. Αργότερα, οι αξιωματούχοι και οι Φαραώ θάβονταν σε στενόμακρα κτήρια από τούβλα λάσπης, τους μασταμπάδες. Μερικοί μασταμπάδες καλύπτονταν, επίσης με τούβλα. Ωστόσο η πρώτη πυραμίδα και ο πρώτος πέτρινος τάφος ήταν η Βαθμιδωτή πυραμίδα του Φαραώ Ζονέρ. Σιγά σιγά όμως η μορφή άρχισε αλλάζει. Οι βαθμιδωτές πυραμίδες συμβόλιζαν την σκάλα με την οποία ο νεκρός θα έφτανε στα αστέρια μαζί με τους άλλους θεούς. Κατά την διάρκεια του χρόνου, όμως, ο ήλιος πήρε μεγαλύτερη σημασία από τα αστέρια, κι έτσι χτίστηκαν οι πραγματικές πυραμίδες που οι πλευρές τους συμβόλιζαν τις ακτίνες του ήλιου. ** ||
 * ** III.ΠΩΣ ΧΤΙΖΟΤΑΝ ΜΙΑ ΠΥΡΑΜΙΔΑ **[[image:https://www.aegean.gr/gympeir/piramides.files/image006.gif width="352" height="225" align="right"]]
 * ΟΙΚΟΔΟΜΙΚΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ **
 * Για το χτίσιμο της πυραμίδας χρειαζόταν βασικά σκληρή πέτρα. Έτσι οι Αιγύπτιοι έφτιαχναν τις πυραμίδες με κομμάτια δολερίτη, ένα είδος πολύ σκληρής πέτρας. Οι «οικοδόμοι» δούλευαν την πέτρα με τα σκαρπέλα. Τα άκρα των σκαρπέλων τα θέρμαιναν για να είναι πιο κοφτερά. Οι οικοδόμοι χτυπούσαν τα σκαρπέλα με σφυριά. Οι εργάτες χρησιμοποιούσαν σφήνες για να σταθεροποιήσουν τους ογκόλιθους μεταξύ τους, κολλώντας τα άκρα τους σε εσοχές των λίθων. **


 * IV.ΤΟ ΧΤΙΣΙΜΟ ΤΗΣ ΠΥΡΑΜΙΔΑΣ **
 * Η μόνη περιγραφή χτισίματος μιας πυραμίδας ήταν του Ηρόδοτου αλλά οι αρχαιολόγοι δεν το υπολογίζουν πάρα πολύ. Ο Ηρόδοτος είπε ότι για να χτιστεί η Μεγάλη Πυραμίδα του Χέοπα χρειάστηκαν 100.000 εργάτες, για 20 χρόνια. Ο Ηρόδοτος γράφει ότι χρησιμοποιούσαν ανυψωτικές μηχανές, αλλά δεν υπάρχουν αποδείξεις γι’ αυτό. Σήμερα πιστεύουμε ότι δούλευαν 4.000 ειδικευμένοι εργάτες όλο τον χρόνο και κατά την ετήσια πλημμύρα γίνονταν περισσότεροι. Όσο για τους ογκόλιθους, είναι πιθανότερο να τους έσερναν πάνω σε ράμπα. **

ü ** ΠΕΝΤΕ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ ΚΑΙ ΤΟ … ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΟΥΣ **

· ** Οι Πυραμίδες της Γκίζας **
 * 1. Η Πυραμίδα του Χέοπα έχει μέγεθος όσο 7 ή 8 γήπεδα ποδοσφαίρου μαζί (230 * 230 μέτρα). **
 * 2. Οι πυραμίδες βρίσκονται στις ακτές του Νείλου γιατί μερικοί ογκόλιθοι χρειάζονταν να μεταφερθούν από τα λατομεία με πλοία. **
 * 3. Όλες οι πυραμίδες βρίσκονται στην δυτική όχθη του Νείλου, όπου δύει ο ήλιος, προφανώς για θρησκευτικούς λόγους. **
 * 4. Ο νεκρός Φαραώ θαβόταν με ένα κείμενο το λεγόμενο «βιβλίο των Νεκρών» που του έδινε συμβουλές για το πώς να φτάσει στον Κάτω Κόσμο. **
 * 5. Ο Φαραώ θαβόταν μαζί με το ζωάκι του (αν είχε) και τα αγαπημένα του αντικείμενα. **
 * V. ΔΙΑΣΗΜΕΣ ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ **

ü ** Η Μεγάλη Πυραμίδα του Χέοπα – ένα από τα εφτά θαύματα του κόσμου και η μεγαλύτερη από τις τρεις πυραμίδες της Γκίζας καθώς είναι 147 μέτρα. Χρονολογείτε γύρω στο 2550 π. Χ. Παρόλο το μεγαλείο της πυραμίδας, η μούμια του Φαραώ Χέοπα δεν βρέθηκε ποτέ ενώ μερικοί από τους θησαυρούς του βρέθηκαν εκεί. ** ü ** Η δεύτερη πυραμίδα, χτισμένη από το Φαραώ Χεφρήνα, (Χαφρέ) χρονολογείται γύρω στο 2520 π. Χ. Είναι μόλις 3 μέτρα πιο κοντή από την πυραμίδα του Χέοπα. ** ü ** Η τρίτη πυραμίδα, χτισμένη από τον Φαραώ Μενκαουρέ χρονολογείται γύρω στο 2490 π. Χ. Είναι η πιο μικρή από τις τρεις, καθώς φτάνει μόλις τα 66 μέτρα. ** ||
 * [[image:https://www.aegean.gr/gympeir/piramides.files/image008.jpg width="554" height="351"]]

__//**Κώστας Οικονόμου Α'3**//__ ||

// ΑΡΧΑΙΑ ΑΙΓΥΠΤΟΣ //
Η **αρχαία Αίγυπτος** ήταν [|πολιτισμός] της [|αρχαίας] βορειοανατολικής [|Αφρικής], που συγκεντρώθηκε κατά μήκος του κάτω ρου του ποταμού [|Νείλου] , όπου σήμερα βρίσκεται η σύγχρονη [|Αίγυπτος]. Γνώρισε άνθιση κυρίως την περίοδο 3.100 – 332 π.Χ. Την περιοχή αυτή κατοίκησαν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι από την προδυναστική περίοδο, 4η χιλιετία π.Χ., έως και την [|δυναστεία των Πτολεμαίων], 305 π.Χ. – 30 π.Χ.

<span style="background-color: #f8f9fa; color: #222222; display: block; font-family: sans-serif; font-size: 13.3px;">

Πίνακας περιεχομένων
[Απόκρυψη]
 * [|1Γεωγραφία]
 * [|2Θρησκεία]
 * [|3Ζητήματα αιγυπτιακής ιστορίας]
 * [|4Χρονολόγιο της αρχαίας Αιγύπτου]
 * [|5Αιγυπτιολογία]
 * [|6Παραπομπές]
 * [|7Προτεινόμενη Βιβλιογραφία][|8Δικτυακοί τόποι]

==<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Γεωγραφία <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">[ [|Επεξεργασία]  <span class="mw-editsection-divider" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;"> |  [|επεξεργασία κώδικα]  <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">]  ==

Από γεωγραφικής άποψης το μεγαλύτερο τμήμα της αρχαίας Αιγύπτου καταλάμβανε τμήμα της Βόρειας Αφρικής αν και η χερσόνησος του Σινά βρίσκεται στη νοτιοδυτική Ασία. Είχε τις ίδιες ακτογραμμές στην [|Ερυθρά θάλασσα] και τη [|Μεσόγειο] με τη Λιβύη προς δυσμάς το σημερινό [|Σουδάν] νότια και την [|Παλαιστίνη] ανατολικά. Ουσιαστικά σε εκείνη την εποχή διαιρείτο σε δύο βασίλεια γνωστά ως Άνω (νότια) και Κάτω (βόρεια) Αίγυπτος. Στην πραγματικότητα τούτος ο γεωγραφικός προσδιορισμός ακολουθούσε τον άξονα του [|Νείλου ποταμού]. Ο Νείλος, γύρω από τον οποίο συναθροιζόταν και συνεχίσει να συναθροίζεται το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού υπήρξε ζωοδότρια πηγή του [|Αιγυπτιακού πολιτισμού] ήδη από την [|εποχή του Λίθου] και τον [|πολιτισμό Νακάντα]. Τα δύο βασίλεια ενωμένα σχημάτιζαν ότι αποκαλούσε ο [|Ηρόδοτος] μαύρη γη (Ηροδότου, //Β//,12). Το όνομα μαύρη γη (//kmt//) ή Κεμέτ προέκυψε πιθανώς εξαιτίας των σκοτεινόχρωμων [|αποθέσεων] από τις πλημμύρες του Νείλου.

==<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Θρησκεία <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">[ [|Επεξεργασία]  <span class="mw-editsection-divider" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;"> |  [|επεξεργασία κώδικα]  <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">]  ==

Κύριο λήμμα: [|Αιγυπτιακή μυθολογία]

Το Αιγυπτιακό πάνθεο αποτελούνταν από πολλούς θεούς οι οποίοι προστάτευαν και βοηθούσαν τους ανθρώπους οι οποίοι τους τιμούσαν και εξευμένιζαν με προσευχές και αναθήματα, ενώ ο [|Φαραώ] ήταν ο θεϊκός απεσταλμένος τους. Η ιεραρχία των θεοτήτων δεν ήταν στατική αλλά μεταβάλλονταν, και οι ιερείς δεν είχαν θεσπίσει ένα ενιαίο σύστημα για την οργάνωση του πλήθους των διαφόρων θρησκευτικών παραδόσεων. [|[1]] Η ποικιλία αυτή των μυριάδων παραδόσεων, οι οποίες μερικές φορές επικάλυπταν η μία την άλλη, θεωρούνταν πως ήταν διαφορετικά επίπεδα επί των πολλών όψεων της πραγματικότητας. [|[2]]

Οι ναοί της αρχαίας Αιγύπτου δεν ήταν μέρη δημόσιας λατρείας και συγκέντρωσης των πιστών, παρά τοποθεσίες όπου οι ιερείς φρόντιζαν να αποδώσουν τιμές στις θεότητες, τα αγάλματα των οποίων συνήθως βρισκόταν στο κέντρο του ναού. Οι μόνες εξαιρέσεις όπου συγκεντρώνονταν πλήθος πιστών ήταν κατά τις εορτές, όπου αυτό γινόταν έξω από τους ναούς με τη περιφορά των αγαλμάτων των θεών και την απόδοση τιμών σε αυτούς. Οι πολίτες είχαν τη δυνατότητα να διαθέτουν τα προσωπικά τους αγάλματα και αγαλματίδια στο σπίτι τους προς λατρεία, καθώς και διέθεταν και φυλακτά τα οποία προσέφεραν προστασία έναντι των δυνάμεων του χάους. [|[3]] Μετά την ίδρυση του [|Νέου Βασιλείου] -1500 π.Χ. και έπειτα-, ο ρόλος του Φαραώ ως μεσολαβητή των θεών ελαχιστοποιήθηκε και τα θρησκευτικά έθιμα μετατοπίστηκαν προς την απευθείας λατρεία των θεών από τους ανθρώπους. Έτσι τα ιερά απέκτησαν ιερομάντεις για την γνωστοποίηση της θέλησης των θεών στον λαό. [|[4]]

<span style="background-color: #ffffff; color: #222222; display: block; font-family: sans-serif; font-size: 14px;">

Οι τάφοι των Φαραώ περιείχαν μεγάλη γκάμα αντικειμένων τεράστιας αξίας, όπως η μάσκα του [|Τουταγχαμών]. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι πίστευαν πως ο κάθε άνθρωπος αποτελείται από το φυσικό και το πνευματικό μέρος του. Έτσι πέρα από το σώμα, το κάθε άτομο είχε επίσης την σκιά του (//σουτ//), την ψυχή του (//μπα//), την ζωτική δύναμη του (//κα//), καθώς και το όνομα του. [|[5]] Η πηγή των σκέψεων και των συναισθημάτων θεωρούνταν η καρδιά, αντί για το κεφάλι. Μετά τον θάνατο του ανθρώπου, τα πνευματικά χαρακτηριστικά που κατείχε απελευθερώνονταν από το σώμα του και μπορούσαν να μετακινηθούν αυτόνομα, ωστόσο χρειάζονταν ένα σώμα -ή υποκατάστατο σώματος όπως άγαλμα- ως μόνιμη έδρα. Μετά τον θάνατο ο υπέρτατος σκοπός ήταν η επανένωση της ψυχής με τη ζωτική δύναμη, έτσι ώστε να έχουν μια ήρεμη και ολοκληρωμένη μεταθανάτια ζωή (//ακ//). Για να συμβεί αυτό, το άτομο κρινόταν μεταθανάτια ως προς τον πρότερο βίο του, και αν κρινόταν άξιο τότε μπορούσε να συνεχίσει να κυκλοφορεί στη γη ως πνεύμα. [|[6]]

πηγή;Βικιπεδια Α2 Κων/νος Μπούλι

=<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.8em;">__Μεγάλη Σφίγγα της Γκίζας__ =

Η **Μεγάλη Σφίγγα της Γκίζας**, συχνά αναφερόμαστε σε αυτή απλώς ως η **Σφίγγα**, είναι ένα [|άγαλμα] το οποίο απεικονίζει μια [|σφίγγα] (μυθολογικό πλάσμα με σώμα [|λιονταριού] και κεφάλι ανθρώπου) σε καθήμενη στάση. Το άγαλμα αυτό βρίσκεται στο οροπέδιο της Γκίζα στην [|Αίγυπτο] και μέσα στη διάσημη [|Νεκρόπολή] της. Με μήκος 73,5 μέτρα, πλάτος 6 και ύψος 20.22 μέτρα, αποτελεί το μεγαλύτερο μονολιθικό άγαλμα στον κόσμο. Είναι επίσης το αρχαιότερο γνωστό άγαλμα μνημειακού τύπου, και θεωρείται ότι κτίστηκε από τους [|αρχαίους Αιγύπτιους] του [|Παλαιού Βασιλείου], κατά τη διάρκεια της βασιλείας του [|Φαραώ] [|Χεφρήνου] (2558 - 2532 π.Χ.).

<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Ετυμολογία
Η λέξη Σφίγγα (ή Σφίγξ) έχει ετυμολογική ρίζα από το ρήμα σφίγγω, επειδή σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία η Σφίγγα που φύλαγε την είσοδο της πόλης των Θηβών, έπιανε και έσφιγγε μέχρι θανάτου, όποιο περαστικό δεν μπορούσε να λύσει το - πασίγνωστο, [|αίνιγμά] της. Μια άλλη θεωρία ως προς την ετυμολογία του ονόματος, λέει ότι το όνομά Σφίγξ έχει τη ρίζα του στην αρχαία αιγυπτιακή λέξη '//Ssp-anx//, γενική ονομασία που δινόταν στα βασιλικά αγάλματα της [|4ης δυναστείας] (2575 - 2467 π.Χ. και μετά) ενώ στο [|Νέο Βασίλειο] (1570 - 1070 π.Χ.) η λέξη περιέγραφε αποκλειστικά τη Μεγάλη Σφίγγα.

==<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Προέλευση και ταυτότητα <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">[ == Η Μεγάλη Σφίγγα αποτελεί ίσως το πιο αρχαίο άγαλμα στον κόσμο, και ως εκ τούτου παραμένουν μέχρι και σήμερα ανεπιβεβαίωτα, ποίον απεικονίζει η προτομή της και από ποιόν χτίστηκε. === Ονομασίες της Σφίγγας [  [|Επεξεργασία]  |  [|επεξεργασία κώδικα]  ]  === Δεν είναι γνωστό με τι όνομα αποκαλούσαν τη Σφίγγα, οι δημιουργοί της, καθώς το ίδιο το άγαλμα δεν αναφέρεται σε καμιά επιγραφή του Παλαιού Βασιλείου. Επίσης, δεν αναφέρεται πουθενά ο τρόπος κατασκευής και ο αρχικός σκοπός ανέγερσης του αγάλματος. Κατά το [|Νέο Βασίλειο], αποκαλούσαν τη Σφίγγα //Hor-em-akhet// (στα ελληνικά, Χάρμακις) και με αυτό το όνομα αναφέρεται στη [|Στήλη του Ονείρου] του [|φαραώ] Τουτμώση Δ'. Η ονομασία //Σφίγγα// δόθηκε στο άγαλμα κατά την [|Κλασική εποχή] της αρχαιότητας, δηλαδή περίπου 2000 χρόνια μετά την θεωρητική χρονολογία κατασκευής της. Αιτία ήταν τα κοινά χαρακτηριστικά του αγάλματος με τη σφίγγα, ενός μυθολογικού πλάσματος της [|αρχαίας Ελλάδας] με σώμα [|λιονταριού], κεφάλι γυναίκας και φτερά αετού. Ωστόσο η Σφίγγα της Γκίζα διαφέρει λίγο από τη περιγραφή του μυθολογικού αυτού πλάσματος, καθώς δεν διαθέτει φτερά.

=== Χτίσιμο και χρονοδιάγραμμα [  [|Επεξεργασία]  |  [|επεξεργασία κώδικα]  ]  === Παρά τα αντικρουόμενα στοιχεία και απόψεις στο πέρασμα των χρόνων και σύμφωνα με την επίσημη σκοπιά των σύγχρονων Αιγυπτιολόγων, η Σφίγγα χτίστηκε γύρω στο 2500 π.Χ. από τον φαραώ [|Χεφρήνο], στον οποίο πιστώνεται επίσης και η δεύτερη μεγάλη [|πυραμίδα]. Η Σφίγγα συνδέεται με την Πυραμίδα του Χεφρήνου με μια καλυπτόμενη ανυψωμένη Οδό ενώ το γύρω συγκρότημα περιλαμβάνει επίσης τον Ναό της Σφίγγας και έναν Ναό μέσα στη κοιλάδα. Και οι δυο αυτοί ναοί παρουσιάζουν ίδιο αρχιτεκτονικό στυλ, φτιαγμένα από λίθους συνολικού βάρους 200 τόνων. Εύρημα που ισχυροποιεί την θεωρία του κτισίματος της Σφίγγας από τον Χεφρήνο είναι ένα άγαλμα του φαραώ, φτιαγμένο από [|διορίτη], το οποίο βρέθηκε εκεί κοντά. Επίσης στη [|Στήλη του Ονείρου] η οποία αποδίδεται στον φαραώ Τουτμώση Δ', η Σφίγγα συνδέεται με τον Χεφρήνο.

=== Διαφορετικές θεωρίες [  [|Επεξεργασία]  |  [|επεξεργασία κώδικα]  ]  === Ορισμένοι Αιγυπτιολόγοι και γεωλόγοι έχουν κατά καιρούς διαφωνήσει με την πεπατημένη θεωρία κατασκευής και ταυτοποίησης της Σφίγγας, και πρότειναν εναλλακτικές θεωρίες. ==== Πρώτοι Αιγυπτιολόγοι [  [|Επεξεργασία]  |  [|επεξεργασία κώδικα]  ]  ==== Οι πρώτοι Αιγυπτιολόγοι και εκσκαφείς του [|συγκροτήματος της Γκίζα] πίστευαν ότι τόσο η Σφίγγα όσο και τα υπόλοιπα οικοδομήματα στη περιφέρειά της, ήταν προγενέστερα της θεωρούμενης χρονολογίας κατασκευής τους. Ο ιδρυτής του Αρχαιολογικού Μουσείου του Καΐρου, Αύγουστος Μαριέτ, το 1857 έφερε στο φως μια στήλη απογραφής εμπορευμάτων. Ανάμεσα στα υπόλοιπα, αναφέρεται ότι ο φαραώ [|Χέοπας] βρήκε τυχαία το άγαλμα το οποίο ήταν ήδη μισοθαμμένο στην άμμο. Ο Γκαστόν Μασπέρο, Γάλλος αιγυπτιολόγος, αποτέλεσε τον δεύτερο διευθυντή του Αρχαιολογικού Μουσείου του Καΐρου. Σε μια εργασία του που έγραψε το 1886 αναφέρει ότι πάνω στην επιγραφή της στήλης της Σφίγγας αναγράφεται ότι ο φαραώ Χέοπας είχε ξεκινήσει ανασκαφές έτσι ώστε να ξεθάψει τη μισοθαμμένη Σφίγγα, και άρα ήταν ήδη εκεί στα χρόνια του Χεφρήνου (γιος του Χέοπα). Ο Άγγλος αιγυπτιολόγος Γουόλυ Μπάτζ στο βιβλίο του //The Gods of the Egyptians// του 1904, αναφέρει επίσης, ότι το άγαλμα της Σφίγγας προϋπήρχε της βασιλείας του Χεφρήνου και τοποθετεί την ανέγερσή του στα τέλη της [|αρχαϊκής περιόδου]. ==== Πρόσφατες θεωρίες [  [|Επεξεργασία]  |  [|επεξεργασία κώδικα]  ]  ==== Ο πρώην διευθυντής του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου του Καίρου, Ράινερ Στάντελμαν, εξετάζοντας προσεκτικά τα χαρακτηριστικά του προσώπου (στέμμα, μύτη και την γενειάδα η οποία έχει αποκολληθεί) καταλήγει στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για τον φαραώ [|Χέοπα]. Ο Κόλιν Ρίντερ, Άγγλος αιγυπτιολόγος πραγματοποίησε ανεξάρτητη έρευνα στο συγκρότημα. Σύμφωνα με αυτήν, τα διάφορα λατομεία για την εξόρυξη των δομικών στοιχείων του αγάλματος δημιουργήθηκαν γύρω από τη μεγάλη Οδό, η οποία μάλιστα είναι γνωστό ότι ήδη χρησιμοποιούνταν από τον φαραώ Χέοπα και επομένως είναι παλαιότερη των χρόνων του. Δεν μπόρεσε ωστόσο να καταλήξει σε κάποια ακριβή χρονολογία. Ο Βασίλ Ντόμπρεφ, του Γαλλικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου του Καΐρου, ανακοίνωσε το 2004 ότι ανακάλυψε νέα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η Σφίγγα είναι έργο του λιγότερο γνωστού Φαραώ Djedefre (2528 - 2520 π.Χ.), γιου του Χέοπα και ετεροθαλή αδερφού του Χεφρήνου. Υποστηρίζει ότι ο Djedefre έχτισε τη Σφίγγα με γνώμονα τη προτομή του πατέρα του Χέοπα, δίνοντάς του το προσωνύμιο του θεού-ήλιου [|Ρά], έτσι ώστε να αποκατασταθεί ο σεβασμός της δυναστείας του. Συμφωνεί μάλιστα με τη θεωρία του Στάντελμαν. Ο Φράνκ Ντομίνγκο, ιατροδικαστής του αστυνομικού τμήματος Νέας Υόρκης και ειδικός ιατροδικαστικός ανθρωπολόγος, χρησιμοποιώντας ηλεκτρονικές επιστημονικές μεθόδους με τη βοήθεια υπολογιστών, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η προτομή της Σφίγγας σίγουρα δεν απεικονίζει τη μορφή του Χεφρήνου. Ο συγγραφέας Ρόμπερτ Τέμπλ, υποστήριξε ότι η Σφίγγα ήταν αρχικώς ένα άγαλμα αφιερωμένο στον θεό [|Άνουβις], προστάτη της [|Νεκρόπολης]. Το πρόσωπο της Σφίγγας στη συνέχεια, σκαλίστηκε εκ νέου έτσι ώστε να μοιάζει με τη μορφή του Αμενχοτέπ Β', φαραώ του [|Μέσου Βασιλείου].



==<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Αποκατάσταση <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">[ [|Επεξεργασία]  <span class="mw-editsection-divider" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;"> |  [|επεξεργασία κώδικα]  <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">]  == <span style="background-color: #ffffff; color: #222222; display: block; font-family: sans-serif; font-size: 14px;"> προφιλ της Σφιγγας ,2010 Μετά την εγκατάλειψη της Νεκρόπολης, η Σφίγγα σταδιακά θάφτηκε στην άμμο, σχεδόν μέχρι τους ώμους. Η πρώτη καταγεγραμμένη προσπάθεια εκσκαφής της χρονολογείται το 1400 π.Χ., όταν ο νεαρός (πρίγκηπας ακόμα) Τουτμώσης Δ' μαζεύοντας μια ομάδα εργατών και μετά από πολύ κόπο, ξέθαψε το μπροστινό μέρος της. Εκεί, τοποθέτησε μια γρανιτένια πλάκα, γνωστή ως η [|Στήλη του Ονείρου]. Πάνω σε αυτήν, αναγράφεται το όνειρο που είδε ο νεαρός πρίγκιπας και το οποίο αποτέλεσε το κίνητρό του για τις εργασίες ανασκαφής της Σφίγγας. Πιθανώς μια δεύτερη προσπάθεια εκσκαφής, έλαβε χώρα από τον [|Ραμσή Β' τον Μέγα] (1279 - 1213 π.Χ.). Η πρώτη σύγχρονη αρχαιολογική ανασκαφή στη Σφίγγα, πραγματοποιήθηκε το 1817, υπό την επίβλεψη του λοχαγού Τζιοβάννι Μπατίστα. Η ανασκαφή αυτή έφερε στο φως όλο το στήθος του αγάλματος, ενώ ολόκληρη η Σφίγγα ανασκάφτηκε πλήρως από το 1925 έως το 1936 από τον Emile Baraize.

<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Μύτη και γενειάδα
<span style="background-color: #ffffff; color: #222222; display: block; font-family: sans-serif; font-size: 14px;">

Τμήμα της γενειάδας της Σφίγγας. Από το άγαλμα λείπει η μύτη, μήκους ενός μέτρου. Ενδελεχής εξέταση του προσώπου της Σφίγγας δείχνει ότι η μύτη σφυροκοπήθηκε με μακριές βέργες ή σμίλες. Ο αιγύπτιος ιστορικός του 15ου αιώνα μ.Χ., al-Maqrizi, αναφέρει ότι η καταστροφή της μύτης οφείλεται στον μουσουλμάνο [|εικονομάχο] Muhhamad Sa'im al-Dahr. Το 1378, ο Muhhamad βλέποντας ντόπιους Αιγύπτιους να προσφέρουν δωρεές στο άγαλμα έτσι ώστε να αυξηθεί η παραγωγή των καλλιεργειών τους, εξοργίστηκε καταστρέφοντας τη μύτη του αγάλματος. Για το λόγο αυτό, κρίθηκε ένοχος για βανδαλισμό αρχαιοτήτων και καταδικάστηκε σε θάνατο δια απαγχονισμού. Μια άλλη ιστορία λέει ότι η μύτη του αγάλματος καταστράφηκε από κανονιοβολισμό του στρατού του [|Ναπολέοντα]. Ωστόσο, σκίτσα που απεικονίζουν τη Σφίγγα χωρίς τη μύτη της έκαναν την εμφάνισή τους ήδη από το 1737. Μαζί με τη χαμένη μύτη, λείπει επίσης και η τελετουργική φαραωνική γενειάδα αν και θεωρείται ότι δεν αποτελούσε τμήμα του αγάλματος εξ αρχής. Ο αιγυπτιολόγος Vassil Dobrev υποστήριξε ότι εάν αποτελούσε εξ αρχής τμήμα του αγάλματος τότε με τη πτώση θα είχε "τραυματιστεί" και το πηγούνι του προσώπου. Η εμφανής απουσία τέτοιου τραύματος ενισχύει τη θεωρία ότι η γενειάδα αποτέλεσε μεταγενέστερη προσθήκη.



Μαργαριτα Σταμουλη πηγη:Βικιπαιδεια









Πηγή Εικόνες του Google
=__**Το όρος Κιλιμάντζαρο**__=

Το **Κιλιμάντζαρο** (Kilimanjaro ή Kilima-Ndjaro, προφέρεται Κιλιμαντζάρο) είναι το υψηλότερο [|βουνό] της [|Αφρικής] με ύψος 5.895 μέτρα. Βρίσκεται στην Βορειοδυτική [|Τανζανία] και πολύ κοντά στον [|Ισημερινό]. Αποτελεί μεμονωμένο [|ηφαιστειογενή] ορεινό όγκο με δύο κορυφές από τις οποίες η κορυφή Κίμπο (5895 μ.) είναι η υψηλότερη της Αφρικής, που συνδέεται με αυχένα με τη δεύτερη τη Μαβένσι (5.355 μ.). Η Κίμπο είναι κρατήρας ηφαιστείου που βαίνει σε οριστική σβέση, η δε Μοβένσι είναι επίσης κρατήρας σβησμένου ηφαιστείου, άλλοτε ψηλότερη που έχασε μέρος του ύψους της από διάβρωση. Και οι δύο αυτές κορυφές καλύπτονται από [|παγετώνες], που είναι και οι μοναδικοί περί τον Ισημερινό. Ο παγετώνας της κορυφής Κίμπο κατεβαίνει μέχρι τα 4.900 μέτρα. Οι χαμηλότερες ζώνες του όρους από ύψος 3000 μέχρι 2000 μέτρα καλύπτονται από παρθένα δάση, ενώ οι ακόμη χαμηλότερες σχηματίζουν εξαιρετικές εκτάσεις καλλιέργειας. Το Κιλιμάντζαρο ως μεμονωμένο επιβλητικό ορεινό κώνο αντίκρισαν πρώτοι οι Ευρωπαίοι ιεραπόστολοι Ρέμπαν και Κράπφ το [|1848]. Ακολούθησαν από τότε πολλές αποστολές για την αναγνώριση και εξερεύνησή του. Νεότερες αποστολές διαπίστωσαν πως οι παγετώνες του Κιλιμάντζαρο, από τους οποίους τροφοδοτούνται πολλοί ποταμοί της ανατολικής Αφρικής, ακόμη και ο [|Νείλος], συνεχώς μειώνονται.

media type="youtube" key="EAgWmN4HogU" width="560" height="315"

= = =__**Η Λίμνη Βικτωρία**__=

Η **Λίμνη Βικτωρία** (γνωστή τοπικά και ως **Ukerewe** και **Nalubaale**) είναι η μεγαλύτερη σε [|έκταση] λίμνη της [|Αφρικής]. Εκτός αυτού, είναι η μεγαλύτερη τροπική λίμνη της Γης και η δεύτερη σε έκταση λίμνη γλυκού νερού της Γης. Είναι επίσης γνωστή ως μία από τις πηγές του [|Νείλου] (για την ακρίβεια του [|Λευκού Νείλου], ενώ ο ποταμός που εκβάλλει σε αυτή ονομάζεται Καγκέρα). Το σχήμα της είναι χονδρικά ελλειπτικό με μήκος 337 [|km] και πλάτος 240 km. Η μέση έκτασή της ανέρχεται σε 68.800 [|km²], δηλαδή περίπου το μισό της έκτασης όλης της Ελλάδας. Το μήκος των ακτών της είναι 3.440 χιλιόμετρα. Το μέσο βάθος της είναι 40 μέτρα, ενώ το μέγιστο 84 (σχετικά ρηχή για την έκτασή της). Ο μέσος [|όγκος] του νερού της ανέρχεται σε 2.750 [|κυβικά χιλιόμετρα], (δηλ. αντιστοιχεί σε 2,75 τρισεκατομμύρια τόνους νερού). Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της είναι γεωγραφικό πλάτος 2°03’ νότιο και γεωγραφικό μήκος 33°04’ ανατολικό, ενώ το βόρειο άκρο της εφάπτεται σχεδόν στον ισημερινό της Γης. Η επιφάνειά της βρίσκεται σε μέσο υψόμετρο 1.133 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η λίμνη συγκεντρώνει τα νερά του εδάφους από μία περιοχή ([|λεκάνη απορροής]) εκτάσεως 238.900 τετρ.χιλιομέτρων. Αυτή η περιοχή, και η ίδια η λίμνη, μοιράζεται μεταξύ των κρατών [|Ουγκάντα], [|Τανζανία] και [|Κένυα]. Η ίδια η πρωτεύουσα της πρώτης, η [|Καμπάλα], βρίσκεται στις όχθες της λίμνης. Χαρακτηριστικό της Λίμνης Βικτόρια είναι και τα πολλά της νησιά, περίπου 3.000.

Στράτος-Νεκτάριος Αρτεμης Α2 ΠΗΓΕΣ:Youtube,Βικιπαιδεια


 * <span style="background-color: #ffffff; color: #252525; font-family: 'Open Sans',sans-serif; font-size: 16px;">Καταρράκτες Victoria, Ζιμπάμπουε/Ζάμπια **

<span style="background-color: #ffffff; color: #252525; font-family: 'Open Sans',sans-serif; font-size: 16px;">Οι καταρράκτες Victoria ( <span style="background-color: #ffffff; color: #cc1622; font-family: 'Open Sans',sans-serif; font-size: 16px; text-decoration: none;">@http://www.zambiatourism.com/travel/places/victoria.htm <span style="background-color: #ffffff; color: #252525; font-family: 'Open Sans',sans-serif; font-size: 16px;"> ) είναι οι μεγαλύτεροι καταρράκτες του κόσμου και βρίσκονται μεταξύ Ζάμπιας και Ζιμπάμπουε στη Νότια Αφρική.



<span style="background-color: #ffffff; color: #252525; font-family: 'Open Sans',sans-serif; font-size: 16px;">546 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού πέφτουν ανά λεπτό (κατά την υγρή περίοδο) σε εντυπωσιακά φαράγγια στον ποταμό Ζαμβέζη, σε πλάτος περίπου δύο χιλιομέτρων, σε μια βαθιά χαράδρα πάνω από 100 μέτρων, ενώ το νερό που εκτοξεύεται από τους καταρράκτες, μπορεί να φανεί ακόμη και από 50 χιλιόμετρα μακριά.

<span style="background-color: #ffffff; color: #252525; font-family: 'Open Sans',sans-serif; font-size: 16px;">Μαργαριτα Σταμουλη Α1 <span style="background-color: #ffffff; color: #252525; font-family: 'Open Sans',sans-serif; font-size: 16px;">πηγη:www.clickatlife.gr


 * <span style="background-color: #ffffff; color: #252525; font-family: 'Open Sans',sans-serif; font-size: 16px;">Djenne, Μάλι **

<span style="background-color: #ffffff; color: #252525; font-family: 'Open Sans',sans-serif; font-size: 16px;">Η Djenne είναι μια πόλη στο Μάλι, γνωστή για το τζαμί της, το οποίο είναι το μεγαλύτερο πλινθόκτιστο κτίσμα στον κόσμο. Έχει αναγνωριστεί ως παγκόσμια κληρονομιά της UNESCO, η οποία μάλιστα αναφέρει στη σελίδα της ότι «η Djenne ήταν εμπορικό κέντρο και ένας σημαντικός κρίκος στο εμπόριο χρυσού στη Σαχάρα».



<span style="background-color: #ffffff; color: #252525; font-family: 'Open Sans',sans-serif; font-size: 16px;">Η πόλη ιδρύθηκε στα 800 μ.Χ. και είναι μία από τις παλαιότερες πόλεις της υποσαχάριας Αφρικής. Βρίσκεται σε ένα νησί στο δέλτα του ποταμού Νίγηρα και αποτελούσε το κέντρο για τους εμπόρους που ταξίδευαν ανάμεσα στη Σαχάρα και τα δάση της Γουινέας. Με το πέρασμα των χρόνων, η Djenne έγινε επίσης κέντρο της ισλαμικής μάθησης και η πλατεία της αγοράς της κοσμείται από το εντυπωσιακό Μεγάλο Τζαμί. Η αγορά της Djenne, κάθε Δευτέρα, είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες και ζωντανές αγορές στην Αφρική, και αξίζει να την επισκεφτείτε. <span style="background-color: #ffffff; color: #252525; font-family: 'Open Sans',sans-serif; font-size: 16px;">Η καλύτερη εποχή για να πάτε, είναι το τέλος της εποχής των βροχών (Αύγουστος / Σεπτέμβριος), όταν η Djenne μετατρέπεται σε νησί.

Μαργαριτα Σταμουλη Α1 πηγη:www.clickatlife.gr

=Κλεοπάτρα Ζ΄=



Η **Κλεοπάτρα Ζ΄ Φιλοπάτωρ** (Ιανουάριος [|69 π.Χ.] – [|12 Αυγούστου] [|30 π.Χ.] ) [|[1]][|[2]], γνωστή στην ιστορία ως **Κλεοπάτρα**, ήταν η τελευταία ενεργή [|βασίλισσα] της πτολεμαϊκής [|Αιγύπτου]. Μετά τη βασιλεία της, η Αίγυπτος έγινε επαρχία της νεοϊδρυθείσας τότε [|Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας]. Ο γιος της [|Πτολεμαίος ΙΕ΄ Καισαρίων] βασίλεψε μόνο κατ' όνομα προτού εκτελεστεί. Η βασιλεία της Κλεοπάτρας σηματοδοτεί το τέλος της [|ελληνιστικής] και την αρχή της [|ρωμαϊκής περιόδου] στην ανατολική [|Μεσόγειο]. Παρόλο που ήταν ικανή και δαιμόνια μονάρχης, έμεινε διάσημη κυρίως γιατί κατόρθωσε να γοητεύσει δυο από τους ισχυρότερους άνδρες της εποχής της, τον [|Γάιο Ιούλιο Καίσαρα] και τον [|Μάρκο Αντώνιο], αλλά και για την ομορφιά και το τραγικό της τέλος. Χάρη στη φιλοδοξία και την προσωπική της γοητεία επηρέασε καθοριστικά τη ρωμαϊκή πολιτική σε μια αποφασιστική περίοδο και κατέληξε να αντιπροσωπεύει, όσο καμιά άλλη γυναίκα στην αρχαιότητα, το πρότυπο της μοιραίας γυναίκας.

Η Κλεοπάτρα ήταν κόρη του βασιλιά της [|Αιγύπτου], [|Πτολεμαίου ΙΒ΄ Αυλητή] , και της [|Κλεοπάτρας Εʹ Τρύφαινας]. Λίγα είναι πραγματικά γνωστά για την παιδική της ηλικία, μα θα πρέπει να υπήρξε μάρτυρας της αυξανόμενης δυσαρέσκειας του απλού λαού προς το βασιλικό οίκο των [|Πτολεμαίων], που κορυφώθηκε κατά τη βασιλεία του πατέρα της. Η αναρχία αυτή προέκυψε για πολλούς λόγους, ανάμεσα στους οποίους είναι ο φυσικός και ηθικός εκφυλισμός των κυβερνώντων, ο συγκεντρωτισμός της εξουσίας και η διαφθορά. Αυτά είχαν σαν αποτέλεσμα την απώλεια της [|Κύπρου] και της [|Κυρηναϊκής], κάνοντας τη βασιλεία του Πτολεμαίου ΙΒ΄ μια από τις πιο ολέθριες της δυναστείας. Μετά το θάνατο του Πτολεμαίου ΙΒ΄ το [|51 π.Χ.], ξεκίνησε η βασιλεία της μεγαλύτερης εν ζωή θυγατέρας του, της Κλεοπάτρας Ζ΄, με την οποία έμελλε να λάβει τέλος η δυναστεία που ίδρυσε ο δαιμόνιος [|Μακεδόνας] στρατηγός [|Πτολεμαίος Α΄ο Λάγου] περίπου τριακόσια χρόνια πριν. Όταν η Κλεοπάτρα ανέβηκε στο θρόνο, το βασίλειό της ήδη έμοιαζε να έχει φτάσει στη δύση του: σημαντικές επαρχίες του, η [|Κοίλη Συρία], η [|Κυρήνη] , η [|Κύπρος] , ήδη είχαν χαθεί. Η δημοτικότητα του βασιλικού οίκου επίσης ποτέ δεν ήταν χαμηλότερη, καθώς πλέον οι [|Ρωμαίοι] επενέβαιναν απρόσκοπτα στα εσωτερικά του κράτους, το οποίο είχε μεταλλαχθεί σε ανεπίσημη ρωμαϊκή επαρχία. Όλα έδειχναν πως οι Πτολεμαίοι θα έσβηναν άδοξα όπως οι [|Σελευκίδες], λίγα χρόνια νωρίτερα. Ωστόσο, η δυναστεία λίγο πριν το τέλος, έμελλε να γνωρίσει μια τελευταία αναλαμπή δόξας, αγγίζοντας το όνειρο της κατάκτησης μιας αυτοκρατορίας μεγαλύτερης εδαφικά κι από το κράτος των πρώτων Πτολεμαίων. Και επειδή η στρατιωτική δύναμη του κράτους δεν μπορούσε να παραβγεί με αυτή του ρωμαϊκού κολοσσού, η τελευταία ηγεμόνας δεν χρησιμοποίησε όπως οι πρόγονοί της τη δύναμη των όπλων, αλλά μια νέα: αυτή της προσωπικής γοητείας. Οι πηγές αναφέρουν πως την χαρακτήριζε μια ασυνήθιστη για τους Έλληνες της εποχής ικανότητα να μαθαίνει ξένες γλώσσες, όχι μόνο τα αιγυπτιακά, τη μητρική γλώσσα των υπηκόων της, αλλά και τα [|Αραμαϊκά], τα [|Εβραϊκά] , τα [|Αραβικά] , τα [|Περσικά] και τα [|Αιθιοπικά]. Ο [|Πλούταρχος] αναφέρει πως δεν ήταν εξαιρετικά όμορφη, όπως γενικά πιστεύεται στις μέρες μας, ωστόσο, ήταν ικανότατη στην τέχνη της συζήτησης, στο να γίνεται ευχάριστη και να ψυχαγωγεί, στο να δείχνει ζωντάνια και ευφυΐα, κάτι που αιχμαλώτιζε τους συνομιλητές της.

Πρώτα χρόνια στο θρόνο
<span style="background-color: #ffffff; color: #222222; display: block; font-family: sans-serif; font-size: 14px;">

//Η Κλεοπάτρα, επονομαζόμενη και «Βασίλισσα των Βασιλέων», από τον Frederick Arthur Bridgman (1896).// Η Κλεοπάτρα ανέβηκε στο θρόνο της Αιγύπτου σε ηλικία δεκαεπτά ή δεκαοχτώ ετών. Σύμφωνα με τη συνήθεια του οίκου των Πτολεμαίων, η διαθήκη του πατέρα της όριζε να παντρευτεί και να συμβασιλεύσει με το μεγαλύτερο από τους δύο άρρενες αδερφούς της, [|[3]] που τότε ήταν μόλις εννέα ή δέκα ετών, τον [|Πτολεμαίο ΙΓ΄]. Εντούτοις, χαρακτηριστική είναι η λεπτομέρεια πως καθ’ όλη τη διάρκεια της βασιλείας της, ακόμη και έπειτα, όταν συμβασίλεψε με το δεύτερο αδερφό της, κανένα άλλο πρόσωπο δεν εμφανίστηκε στα νομίσματα της χώρας παρά μόνο το δικό της, με την επιγραφή //“Κλεοπάτρας Βασιλίσσης”//. [|[4]] Τα υπόλοιπα πρόσωπα που απέκτησαν εξουσία την εποχή αυτή ήταν ο ευνούχος Ποθεινός, ο παιδαγωγός του νεαρού Πτολεμαίου Θεόδοτος από τη [|Χίο], και ο στρατηγός Αχιλλάς, που είχε αιγυπτιακή [|[5]] καταγωγή. Στη χώρα υπήρχαν ακόμη τα ρωμαϊκά στρατεύματα που άφησε ο Γαβίνιος και τα συγκροτούσαν κυρίως [|Γαλάτες] και [|Γερμανοί]. Οι τελευταίοι άρχισαν να μονιμοποιούν την παρουσία τους στη χώρα, πραγματοποιώντας μικτούς γάμους με ντόπιες γυναίκες, είτε αιγυπτιακής είτε ελληνικής καταγωγής. Μάλιστα, όταν στα πλαίσια της ταραγμένης πολιτικής κατάστασης που επικρατούσε στη [|Ρώμη], την εποχή εκείνη το παραδοσιακό πολίτευμα στη Ρώμη κατέρρεε προς όφελος της μοναρχίας, τα στρατεύματα αυτά κλήθηκαν να εγκαταλείψουν την περιοχή, οι αρχηγοί τους φρόντισαν να θανατώσουν τους απεσταλμένους που μετέφεραν τη διαταγή. Μια νέα πολιτική αναταραχή επρόκειτο να αναστατώσει τη [|Μεσόγειο] : ο εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στον [|Ιούλιο Καίσαρα] και τον [|Πομπήιο]. Το [|49 π.Χ.] ο γιος του Πομπήιου, εμφανίστηκε στην [|Αλεξάνδρεια] αναζητώντας πλοία, στρατεύματα και χρήματα από την Αίγυπτο, η οποία χρωστούσε χάρη στον πατέρα του, για την βοήθεια που είχε προσφέρει πριν από χρόνια στον Πτολεμαίο Αυλητή. Ο νέος Πομπήιος κατόρθωσε να αποσπάσει πενήντα πλοία, προμήθεια σε σιτηρά και πεντακόσιους από τους στρατιώτες του Γαβίνιου. Μάλιστα, τα κατοπινά χρόνια, στα πλαίσια των φημών που διαδίδονταν για την ερωτική ζωή της Κλεοπάτρας, ειπώθηκε πως η σχέση του με την Κλεοπάτρα ήταν κάτι παραπάνω από διπλωματική, αν και δεν είναι δυνατό για τους σημερινούς μελετητές να ξεχωρίσουν την ιστορική αλήθεια από τη σκανδαλολογία. Καθώς μεγάλωνε η πείρα και η φιλοδοξία της Κλεοπάτρας, σύντομα ήρθε σε σύγκρουση με τους αυλικούς του παλατιού, τον Ποθεινό, το Θεόδοτο και τον Αχιλλά. Την κατηγόρησαν πως συνωμοτούσε κατά της ζωής του αδερφού της και τελικά πέτυχαν την εκδίωξή της από την Αλεξάνδρεια. Τότε εκείνη, σε ηλικία είκοσι ενός ετών, συγκέντρωσε στρατό από [|Άραβες] πέρα από τα ανατολικά σύνορα και ετοιμάστηκε να προελάσει κατά της Αιγύπτου. Οι αυλικοί και ο νεαρός βασιλιάς ετοιμάστηκαν να τη σταματήσουν κοντά στο [|Πηλούσιο].

Αιγυπτιακό τάφος
Όμως την ίδια εποχή που ο εμφύλιος ξεσπούσε στην Αίγυπτο, ένας άλλος εμφύλιος καθόριζε τις τύχες της Ρώμης: ο Ιούλιος Καίσαρ νίκησε τον Πομπήιο στη [|Μάχη των Φαρσάλων] το [|48 π.Χ.] Ο Πομπήιος, ελπίζοντας στην υποστήριξη της Αιγύπτου, τη δύσκολη ώρα της πτώσης του αποφάσισε να βρει εκεί καταφύγιο. Έπλευσε όχι στην Αλεξάνδρεια, αλλά στην ακτή κοντά στο στρατόπεδο του Πτολεμαίου. Εκεί βρήκε τον θάνατο: μέσα στη μικρή λέμβο που τον μετέφερε από το πλοίο στην ακτή, ο αξιωματικός Σεπτίμιος, με τη διαταγή του Αχιλλά, που επίσης ήταν παρών στη βάρκα, δολοφόνησε τον Ρωμαίο στρατηγό, [|[6]] υπό τα βλέμματα της συζύγου του Πομπήιου καθώς και του Πτολεμαίου που παρακολουθούσε από την ακτή. Ήταν [|Σεπτέμβριος] του [|48 π.Χ.] Με την πράξη του αυτή, ο περίγυρος του Πτολεμαίου ήλπιζε αναμφίβολα να δείξει σημάδια καλής θέλησης προς τον Καίσαρα, ώστε να τον αποτρέψει από το να εισβάλει στην Αίγυπτο. Ωστόσο το μόνο που κατάφερε ήταν να στραφεί αυτή του η πράξη εναντίον όλων τους. Ο Καίσαρ, που ακολουθούσε τον Πομπηίο από απόσταση, κατέφθασε στα αιγυπτιακά νερά ελάχιστες μέρες αργότερα από τη δολοφονία του αντιπάλου του. Ο Θεόδοτος τον συνάντησε στο πλοίο του και του επέδειξε το κεφάλι του εχθρού του. Εντούτοις, αντί να φύγει, ο Καίσαρ οργισμένος όχι μόνο δεν έπλευσε μακριά, αλλά αποφάσισε να καταλάβει την πρωτεύουσα των Πτολεμαίων με τη δύναμη που είχε φέρει μαζί του. Αποβιβάστηκε στην Αλεξάνδρεια, παρέλασε στους δρόμους κρατώντας ψηλά τα εμβλήματα της Ρώμης και εγκαταστάθηκε στο παλάτι. Ο λαός δεν έμεινε βέβαια ασυγκίνητος από το γεγονός. Αντίθετα, σύντομα ξέσπασαν ταραχές στους δρόμους κι όσοι στρατιώτες του Καίσαρα βρίσκονταν απομονωμένοι δολοφονούνταν. [|[4]] <span style="background-color: #ffffff; color: #222222; display: block; font-family: sans-serif; font-size: 14px;">

//Η Κλεοπάτρα στην πρώτη της συνάντηση με τον Καίσαρα, πίνακας του Ζαν Λεόν Ζερόμ (1866).// Με το βασιλικό ζεύγος να βρίσκεται μακριά από την πόλη, και συγκεκριμένα στα σύνορα όντας παραταγμένοι ο ένας εναντίον του άλλου, ο Καίσαρ αντιπροσωπεύοντας τη Ρώμη, διεκδίκησε το δικαίωμα να διευθετήσει το ζήτημα. Κάλεσε και τους δύο ενώπιόν του, με την απαίτηση να διαλύσουν πρώτα το στρατό τους. Ο μεν Ποθεινός πήρε το νεαρό Πτολεμαίο και επέστρεψε στην πόλη, αφήνοντας όμως το στρατό του σε αναμονή υπό τη διοίκηση του Αχίλα. Η Κλεοπάτρα είχε να αντιμετωπίσει τότε ένα δύσκολο ερώτημα: πώς θα μπορούσε να φτάσει ενώπιον του Καίσαρα χωρίς να τη δολοφονήσουν οι εχθροί της στη διαδρομή; Για το λόγο αυτό, ο έμπιστός της, Απολλόδωρος από τη [|Σικελία], τη μετέφερε με βάρκα στην πόλη [|[7]] και την έβαλε κρυφά στα διαμερίσματα του Καίσαρα τυλιγμένη σε ένα χαλί. Ο θρύλος θέλει τον Καίσαρα να βρήκε την κίνηση αυτή τόσο χαριτωμένη που, υπό το έκπληκτο βλέμμα των αντιπάλων της, την έκανε ερωμένη του άντρα που θα έκρινε τις τύχες τους. Τελικά ο Καίσαρ διακήρυξε δημόσια τη συμφιλίωση των δύο αδελφών και τους ανακήρυξε για άλλη μια φορά συμβασιλείς σύμφωνα με τη διαθήκη του πατέρα τους. Ωστόσο στην πόλη, η δυσαρέσκεια προς την ανοικτή επέμβαση της Ρώμης συνεχιζόταν υποδαυλιζόμενη από τον Ποθεινό και τον Αχιλλά, που είχαν ακόμη υπό την διοίκησή τους ολόκληρο στρατό. Ο στρατός αυτός αποτελούνταν από 20.000 άνδρες, σημαντικό ποσοστό των οποίων ήταν πεπειραμένοι στρατιώτες ή είχαν εκπαιδευτεί με το ρωμαϊκό τρόπο. Εκτός από τους Γερμανούς και Γαλάτες του Γαβίνιου, περιελάμβανε μεγάλο αριθμό προσφύγων και φυγάδων σκλάβων από την [|Ιταλία] και τη Δύση, αλλά και συμμοριτών και πειρατών από τη [|Μικρά Ασία] και τη [|Συρία], απομεινάρια του στρατού που διέλυσε κάποια χρόνια πριν ο Πομπήιος. Η κακομεταχείριση δύο απεσταλμένων του – ο ένας θανατώθηκε και ο άλλος μόλις που γλίτωσε – σήμαινε νέο πόλεμο για τον Καίσαρα, ο οποίος έμεινε γνωστός ως //“Αλεξανδρινός Πόλεμος”//. Από την Συρία έρχονταν στρατεύματα για να τον βοηθήσουν, αλλά μέχρι να φτάσουν ο Καίσαρ βρέθηκε σε δύσκολη θέση, γιατί η δύναμη που είχε στα χέρια του ήταν κατά πολύ μικρότερη αυτής των αντιπάλων του. Αυτό που μπορούσε να κάνει ήταν να οχυρωθεί κάπου κοντά στο μεγάλο λιμένα ώστε να κρατήσει τον εχθρό στη θάλασσα, αλλά δεν ήταν δυνατόν να επιβιβάσει στρατό στα πλοία χωρίς να τους κατανικήσει ο εχθρός. Ο Καίσαρ μετέτρεψε τα ανάκτορα και το γειτονικό θέατρο σε φρούριο κι έκαψε τα πλοία του για να μη πέσουν στα χέρια των επαναστατών. Τότε κάηκε ένα μεγάλο μέρος της [|βιβλιοθήκης της Αλεξανδρείας]. [|[8]] Το βασιλικό παλάτι, ο βασιλιάς και η βασίλισσα, αλλά και τα δύο μικρότερα παιδιά του Αυλητή παρέμεναν στα χέρια του Καίσαρα. Η μικρότερη κόρη του, [|Αρσινόη Δ΄], σε ηλικία δεκαπέντε ετών, κατάφερε να διαφύγει από το παλάτι με τη βοήθεια του ευνούχου που τη φρόντιζε, και που ονομαζόταν Γανυμήδης. Στα τέλη του φθινοπώρου του [|48 π.Χ.] κατέφυγε στο στρατόπεδο του Αχιλλά ο οποίος είχε κατορθώσει να διαφύγει από τα ανάκτορα ενώ ο Ποθεινός θανατώθηκε από τον Καίσαρα. [|[8]] (Ο Αχιλλάς τελικά ήρθε σε ρήξη με το Γανυμήδη κι έτσι έχασε τη ζωή του με διαταγή της Αρσινόης). Ο επιτιθέμενος στρατός, υπό τις διαταγές του Γανυμήδη πλέον, άσκησε μεγάλη πίεση στον Καίσαρα. Κατάφερε μάλιστα να αποκόψει την παροχή νερού από τη Μαρεώτιδα λίμνη, αλλά ο Καίσαρ αντιμετώπισε το πρόβλημα ανοίγοντας πηγάδια. Σε μια προσπάθεια να καταλάβει την λωρίδα γης που ένωνε τη νήσο Φάρο με την ενδοχώρα, ο Καίσαρ έχασε τετρακόσιους [|λεγεωναρίους]. Ο ίδιος σώθηκε κολυμπώντας προς το πλοίο του. [|[8]] Τότε οι Αλεξανδρινοί άρχισαν διαπραγματεύσεις, υποσχόμενοι πως αν ο Καίσαρ τους έστελνε τον νεαρό βασιλιά, θα ανέτρεπαν την Αρσινόη και θα δέχονταν την εξουσία του Πτολεμαίου. Ο Καίσαρ δεν εμπιστεύτηκε αυτές τις υποσχέσεις, ωστόσο για λόγους πολιτικής ελευθέρωσε το αγόρι. Πράγματι, μόλις εκείνο πήγε στο στρατόπεδο των Αλεξανδρινών τέθηκε επικεφαλής του αγώνα κατά των Ρωμαίων. Τελικά, οι δυνάμεις που ο Καίσαρ περίμενε έφτασαν στην Αίγυπτο. Επρόκειτο για μια δύναμη υπό τη διοίκηση του Μιθριδάτη της Περγάμου, άντρα ελληνικής και γαλατικής καταγωγής που προσέκειτο στον Καίσαρα. Ανάμεσά τους ήταν και μια δύναμη τριών χιλιάδων [|Εβραίων], υπό τις διαταγές του [|Αντιπάτρου]. Ο Μιθριδάτης πέρασε την έρημο με αφετηρία την [|Παλαιστίνη], πήρε το Πηλούσιο, κινήθηκε κατά μήκος του ανατολικού κλάδου του [|Νείλου] με προορισμό τη [|Μέμφιδα] , και από κει κάτω κατά μήκος του δυτικού κλάδου στην Αλεξάνδρεια. Οι Αλεξανδρινοί αποπειράθηκαν να τον σταματήσουν προτού ενωθεί με τις λεγεώνες του Καίσαρα, αλλά ο τελευταίος κινήθηκε ταχύτατα γύρω από τη λίμνη Μαρεώτιδα και έτσι οι ενωμένες ρωμαϊκές δυνάμεις επιτέθηκαν στους Αλεξανδρινούς που είχαν εγκατασταθεί στο ποτάμι. Τη δεύτερη ημέρα είχαν καταλάβει τη θέση, και μεγάλο μέρος του αλεξανδρινού στρατού – Γαλάτες, Γερμανοί, Ασιάτες, Ρωμαίοι, Ιταλοί, Έλληνες και Αιγύπτιοι – εξοντώθηκε. Όταν η σφαγή έλαβε τέλος, ο νεαρός Πτολεμαίος ΙΓ΄ δεν βρέθηκε πουθενά. [|[8]] Αναφέρθηκε πως το πλοίο με το οποίο αποπειράθηκε να δραπετεύσει γέμισε τόσο με φυγάδες που βυθίστηκε.

Κλεοπάτρα και Καίσαρ
Παρόλο που η Κλεοπάτρα είχε πλέον γίνει αντιπαθής στους υπηκόους της γιατί συντάχθηκε με το Ρωμαίο, αναγκάστηκαν αυτοί να την δεχτούν ως βασίλισσα, υπό την πίεση του Καίσαρα. Με τον Πτολεμαίο ΙΓ΄ να έχει πλέον χαθεί, βασιλιάς ανακηρύχθηκε ο νεότερος αδερφός τους, [|Πτολεμαίος ΙΔ΄], που τότε ήταν δώδεκα ετών. Η Αρσινόη Δ΄ εστάλη στη Ρώμη έτσι ώστε, όταν μελλοντικά διοργανωνόταν ο θρίαμβος του Καίσαρα στην πόλη, η πριγκίπισσα να παρελάσει αλυσοδεμένη πίσω από το άρμα του. Όσο για τον ίδιο τον Καίσαρα, παρά το γεγονός ότι οι πολιτικές περιστάσεις απαιτούσαν την άμεση αναχώρησή του, δεν βιάστηκε να εγκαταλείψει έναν ευχάριστο χειμώνα στο πλευρό της Κλεοπάτρας στην Αίγυπτο. Έκαναν μαζί μια μεγάλη περιοδεία αναψυχής στο Νείλο, στο πολυτελές της πλοίο, μέχρι και τα σύνορα με την [|Αιθιοπία], επισκεπτόμενοι τους ναούς και τα μνημεία των αρχαίων [|φαραώ] , όπου η παλαιά θρησκεία τελούνταν ακόμη βάσει των αρχαίων εθίμων. Ήταν πια Απρίλης όταν ο Καίσαρ αναχώρησε από την Αλεξάνδρεια με προορισμό τη Συρία. Στην Αλεξάνδρεια άφησε τρεις λεγεώνες υπό τη διοίκηση του Ρουφίνου, για να εξασφαλίσει την παραμονή της Κλεοπάτρας στο θρόνο. Πρέπει να ήταν περίπου την εποχή αυτή που ο Καίσαρ απέδωσε την Κύπρο και πάλι στους Πτολεμαίους. <span style="background-color: #ffffff; color: #222222; display: block; font-family: sans-serif; font-size: 14px;">

//Ανάγλυφο που αναπαριστά την Κλεοπάτρα και το γιο της Καισαρίωνα, Ναός της [|Αθώρ] στα [|Δένδερα] .// Στις [|23 Ιουνίου] [|47 π.Χ.] η Κλεοπάτρα έφερε στον κόσμο τον γιο, όπως διακήρυξε, του Καίσαρα. Αυτό αποτελούσε σκάνδαλο τόσο για τους Ρωμαίους όσο και για τους Έλληνες της Αιγύπτου, ωστόσο εκείνη χωρίς καμία αναστολή του έδωσε το όνομα του Καίσαρα. Οι Αλεξανδρινοί τον ονόμασαν Πτολεμαίο ΙΕ΄ Καισαρίωνα (που είναι υπό μία έννοια υποτιμητικό υποκοριστικό, κάτι σαν //“μικρός Καίσαρ”//). Οι Αιγύπτιοι ιερείς διακήρυξαν πως ήταν γιος του θεού [|Ρα], που ήρθε στην Κλεοπάτρα με τη μορφή του Καίσαρα. Όταν ο Καίσαρ επέστρεψε θριαμβευτής στη [|Ρώμη] το [|46 π.Χ.], δικτάτωρ πλέον, η Κλεοπάτρα πήγε να τον βρει με τον γιο τους. Δεν διέμενε ωστόσο στο κέντρο της πόλης, αλλά στην εξοχική κατοικία του Καίσαρα στην άλλη όχθη του [|Τίβερη]. Μαζί της έφερε και τον αδερφό της, τον Πτολεμαίο ΙΔ΄, καθώς και θησαυρούς. Στους αριστοκράτες επισκέπτες της, επεδείκνυε βασιλική συμπεριφορά και αναφερόταν ως //«η Βασίλισσα» (regina)//. Ο Καίσαρ της αφιέρωσε ένα χρυσό άγαλμα στον νεόκτιστο ναό της // [|Venus Genetrix] //, θεότητας αντίστοιχης με την ελληνική [|Αφροδίτη], από την οποία η Ιουλία γενεά υποστήριζε πως καταγόταν. Στα μάτια των Ρωμαίων, όμως, η Βασίλισσα δεν ήταν παρά μια τυχοδιώκτρια ερωμένη, κι όχι σύζυγος του Δικτάτορα. Άλλωστε ο ίδιος είχε ήδη νόμιμη σύζυγο, την Καλπουρνία, αν και δεν είχε νόμιμους απογόνους από εκείνη. Όπως διαφαινόταν, ο Ρωμαϊκός Κόσμος βάδιζε προς μια μεγάλη αλλαγή: η [|Ρωμαϊκή Δημοκρατία] επρόκειτο να παραδώσει τη θέση της σε μια μοναρχία ελληνιστικού τύπου, με τον Καίσαρα βασιλιά, η οποία θα περιελάμβανε όλες της φυλές του γνωστού κόσμου: Ιταλούς, Έλληνες, Αιγυπτίους, Γαλάτες, Ισπανούς, και Ασιάτες. Και σαν απόδειξη της αποτίναξης της ρωμαϊκής παράδοσης και της οικουμενικότητας του νέου βασιλείου, τι θα μπορούσε να είναι καταλληλότερο από την ένωσή του με μια απόγονο της πανίσχυρης Αλεξανδρινής αυτοκρατορίας; Η Κλεοπάτρα μπορούσε να δει τον εαυτό της ως αυτοκράτειρα ενός κόσμου, του οποίου η Αίγυπτος δεν θα αποτελούσε παρά μια επαρχία. Και αυτής της αυτοκρατορίας διάδοχος θα ήταν ο γιος της, στον οποίο ενώθηκε το πτολεμαϊκό με το ρωμαϊκό αίμα.

Επιστροφή στην Αίγυπτο
Ωστόσο οι Ρωμαίοι αριστοκράτες, που επίσης μπορούσαν να νιώσουν ότι τα γεγονότα οδηγούσαν προς αυτήν την κατάσταση, αντιμετώπισαν με καχυποψία και φόβο την προοπτική αυτή. Έτσι στις Ειδούς του Μαρτίου, το [|44 π.Χ.], το εγχειρίδιο του [|Βρούτου] και των άλλων συνωμοτών έδωσαν τέλος στα όνειρα της Κλεοπάτρας. Η δολοφονία του Καίσαρα την έθετε σε τρομερό κίνδυνο. Έτσι εγκατέλειψε την πόλη μες το επόμενο δεκαπενθήμερο και επέστρεψε στο βασίλειο της του Νείλου, ελπίζοντας πως εκεί θα ήταν ασφαλής. Μαζί της, όπως φανερώνουν αρχαιολογικά ευρήματα, πρέπει να επέστρεψε και ο αδερφός της, Πτολεμαίος ΙΔ΄, ο οποίος όμως άφησε την τελευταία του πνοή λίγο αργότερα. Ο [|Πορφύριος] αναφέρει πως εκείνη συνέβαλε στο θάνατό του, ενώ ο [|Ιώσηπος] θεωρεί πως τον δηλητηρίασε. Ο [|Δίων Κάσσιος] αναφέρει ότι, λίγο μετά την επιστροφή της, η Κλεοπάτρα ανακήρυξε συμβασιλέα της το γιο της. Το γεγονός επιβεβαιώνουν μια σειρά από αρχαιολογικά ευρήματα όπως επιγραφές και στήλες, με απεικονίσεις της Κλεοπάτρας και του Καισαρίωνα. Από την Αίγυπτο, η Κλεοπάτρα παρακολούθησε τα χρόνια που ακολούθησαν τα γεγονότα που συγκλόνιζαν το Ρωμαϊκό Κόσμο μετά το θάνατο του Ιουλίου Καίσαρα. Μέχρι τη νίκη του [|Μάρκου Αντώνιου] και του [|Οκταβιανού Καίσαρα] στη [|Μάχη των Φιλίππων] το φθινόπωρο του [|42 π.Χ.] η βασίλισσα της Αιγύπτου δεν έδωσε τη βοήθειά της ούτε στο στρατόπεδο των νικητών, ούτε σε αυτό των ηττημένων. [|[4]] Η πολιτική της να μην επεμβαίνει όσο η κατάσταση ήταν αμφίρροπη μπορεί να έμοιαζε προσεχτική και ασφαλής, ωστόσο την εξέθεσε στις διαθέσεις των νικητών. Ίσως εκείνοι να περίμεναν μια πιο ενεργή της ανάμειξη στα γεγονότα που σχετίζονταν με τη μνήμη του νεκρού εραστή της, ωστόσο η Κλεοπάτρα είχε το δικό της τρόπο να βρίσκει τη θέση της στον πολιτικό κόσμο.

Κλεοπάτρα και Μάρκος Αντώνιος
Μετά τη νίκη στους Φιλίππους, ο [|Μάρκος Αντώνιος] έγινε κύριος του ανατολικού τμήματος της ρωμαϊκής επικράτειας. Στην [|Έφεσο], λίγους μήνες μετά δοξάστηκε ως ενσάρκωση του [|Διόνυσου]. Μυστηριωδώς η Κλεοπάτρα δεν έκανε καμία απολύτως προσπάθεια επικοινωνίας μαζί του, μέχρι που ο Αντώνιος που άρχισε να θεωρεί τη συμπεριφορά αυτή προκλητική, έστειλε το φίλο του, Κουίντο Δήλιο, για να της προτείνει να έρθει να τον συναντήσει στην [|Κιλικία]. Ένα υπέροχο πλοίο έπλευσε τον ποταμό Κύδνο, φέρνοντας τη νέα Αφροδίτη με την ακολουθία της από Ερωτιδείς, Νηρηίδες και Χάριτες, να συναντήσει το νέο Διόνυσο. Στην [|Ταρσό] πέτυχε τη νέα μεγάλη της νίκη: ήταν για άλλη μια φορά η ερωμένη ενός από τους ισχυρότερους άνδρες στον κόσμο. Ο Αντώνιος επρόκειτο να χρησιμοποιήσει όλη του τη δύναμη αυτή για να ικανοποιήσει τις επιθυμίες της. Τα πραγματικά του συναισθήματα ίσως να μην μας είναι πλήρως κατανοητά και κατά πόσο αυτό που τον κυριάρχησε ήταν ο έρωτας. Ίσως και να έπαιρνε ευχαρίστηση απλώς από το γεγονός ότι είχε στο κρεβάτι του μια πραγματική βασίλισσα – οι προγενέστερες σύζυγοι και ερωμένες του δεν ήταν καν αριστοκρατικής καταγωγής. [|[4]] Πράγματι εκείνος ζήτησε κάποια εξήγηση για την αδράνειά της τους περασμένους μήνες. Εκείνη ήταν προετοιμασμένη. Υποστήριξε πως πράγματι εξεστράτευσε η ίδια, αλλά συνάντησε καταστροφικό καιρό και κατόπιν ασθένησε βαριά. [|[9]] Ο Αντώνιος δέχτηκε την εξήγηση αυτή κι από εκεί κι έπειτα άρχισε να πραγματοποιεί τις επιθυμίες της. Αρχικά να θανατώσει πρόσωπα που αποτελούσαν κίνδυνο για εκείνη: πρώτα την αδερφή της, την [|Αρσινόη Δ΄], η οποία μετά τη διαπόμπευσή της στους δρόμους της Ρώμης, κατέφυγε στο [|Ναό της Άρτεμης στην Έφεσο]. Εκεί δολοφονήθηκε για να ικανοποιήσει το μίσος της αδερφής της. [|[10]] Επόμενο θύμα ήταν ένας άντρας που υποστήριξε πως ήταν ο χαμένος της αδερφός, ο Πτολεμαίος ΙΓ΄. Ακόμη ο διορισμένος κυβερνήτης της Κύπρου, που παρείχε βοήθεια στον [|Κάσσιο]. [|[10]] Ο Αντώνιος πέρασε το χειμώνα του [|41] – [|40 π.Χ.] στην Αίγυπτο, παραδομένος κατά τον Πλούταρχο σε εξωτικές απολαύσεις. Υπάρχουν αρκετές ανεπιβεβαίωτες, αλλά και διάσημες ιστορίες για την Κλεοπάτρα, και μια από αυτές είναι η παρακάτω: σε ένα από τα εξεζητημένα δείπνα που μοιράστηκε με τον Αντώνιο, έβαλε ένα στοίχημα μαζί του πως θα μπορούσε να ξοδέψει ένα ανήκουστο χρηματικό ποσό για ένα δείπνο. Εκείνος το δέχτηκε. Την επόμενη νύχτα, εκείνη έδωσε ένα κανονικό δείπνο, χωρίς κάτι το θεαματικό. Ο Αντώνιος την κορόιδεψε γι’ αυτό, οπότε εκείνη ζήτησε να της φέρουν το δεύτερο πιάτο, που αποδείχτηκε να είναι ένα κύπελλο με δυνατό [|ξύδι]. Έβγαλε ένα από τα αμύθητης αξίας [|μαργαριταρένια] σκουλαρίκια της, το έριξε στο ξίδι, το άφησε να διαλυθεί και ήπιε το μείγμα. Η πρώτη μαρτυρία για το γεγονός προέρχεται από τον [|Πλίνιο τον Πρεσβύτερο], κοντά στα 100 χρόνια μετά την εποχή που θα πρέπει να συνέβη το γεγονός. Το [|ανθρακικό ασβέστιο] στα μαργαριτάρια πράγματι διαλύεται στο ξίδι, ωστόσο με πολύ αργούς ρυθμούς. [|[11]] Και ενώ η γυναίκα του Φουλβία αγωνιζόταν γι' αυτόν στην Ρώμη, ο Αντώνιος διασκέδαζε σαν έφηβος στην Αλεξάνδρεια και οι Πάρθοι αναγόρευσαν τον Ρωμαίο στρατηγό Λαβιηνό αυτοκράτορα Συρίας. [|[12]] στη [|Συρία] και τη [|Μικρά Ασία] υπό το Ρωμαίο αποστάτη Λαβιηνό. Την άνοιξη του [|40 π.Χ.] ο Αντώνιος έφυγε από την Αίγυπτο με προορισμό την [|Αρχαία Αθήνα], όπου και συνάντησε την σύζυγό του, Φουλβία, η οποία πέθανε στη [|Σικυώνα] λίγες εβδομάδες αργότερα. Όταν πλέον έφτασε στην [|Ιταλία], η διαμάχη του με τον Οκταβιανό διευθετήθηκε και η φιλία τους σφραγίστηκε με γάμο ανάμεσα στον Αντώνιο και τη χήρα αδερφή του Οκταβιανού, την Οκταβία. Οι ανατολικές επαρχίες του δόθηκαν επισήμως ως περιοχή εξουσίας, μα εκείνος παρέμεινε στη Ρώμη ως το τέλος του [|39 π.Χ.] διευθετώντας το όποιο θέμα διαμέσου των στρατηγών του, οι οποίοι και απέκρουσαν την εισβολή των Πάρθων.

Επεκτατικές διαθέσεις
Λίγο μετά την αναχώρηση του Αντωνίου από την Αίγυπτο, η Κλεοπάτρα έφερε στον κόσμο δίδυμα, ένα κορίτσι κι ένα αγόρι, που παρομοιάστηκαν με τις δίδυμες θεότητες της Σελήνης και του Ήλιου. Έτσι ονομάστηκαν [|Αλέξανδρος Ήλιος] και [|Κλεοπάτρα Σελήνη]. Ο Αντώνιος έφυγε από την Ιταλία το [|39 π.Χ.] ώστε να μεταφέρει το σπίτι του στην Αθήνα, στο πλάι της συζύγου του, της Οκταβίας. [|[13]] Δεν κινήθηκε ανατολικότερα παρά το [|36 π.Χ.], οπότε και πήγε στη Συρία, χωρίς τη σύζυγό του, για να οδηγήσει ο ίδιος μια μεγάλη εκστρατεία κατά των Πάρθων. Ωστόσο είχε επιθυμήσει να ξανασμίξει με την Κλεοπάτρα και, επιπροσθέτως, είχε ανάγκη την οικονομική στήριξη της Αιγύπτου. Κάλεσε κοντά του τη Βασίλισσα στη Συρία και ο δεσμός τους συνεχίστηκε. [|[14]] Απέκτησαν έναν ακόμη γιο, τον [|Πτολεμαίο Φιλάδελφο]. Η Κλεοπάτρα εξακολούθησε να απαιτεί εδάφη για το βασίλειό της. Η [|Παλαιστίνη], κάποτε επαρχία των Πτολεμαίων, τώρα ήταν η επικράτεια του [|Ηρώδη] , του [|Ιδουμαίου] βασιλιά των [|Ιουδαίων] , τον οποίο ο Αντώνιος θεωρούσε ισχυρό σύμμαχο για να τον προδώσει τις παραμονές του πολέμου με τους Πάρθους. Ωστόσο την ικανοποιούσε με μικρότερες παραχωρήσεις στην Ασία και τα νησιά. Στoυς πρόποδες του [|Λιβάνου], σε μια περιοχή με το όνομα Χαλκίς, [|[15]] ηγεμόνας ήταν ο Λυσανίας. Η Κλεοπάτρα του προσήψε διάφορες κατηγορίες, κι έτσι το βασίλειό του πέρασε στα χέρια της. Επίσης της δόθηκε η [|φοινικική] ακτή ως τη [|Σιδώνα], περιοχή που επίσης κάποτε ανήκε στους Πτολεμαίους. Ακόμη μια περιοχή πλούσια σε ξυλεία κέδρου στην Κιλικία και μια άλλη περιοχή στην Κρήτη. Τέλος δάση πλούσια σε πολύτιμη ξυλεία κοντά στην [|Ιεριχώ], με τον Ηρώδη να ονομάζεται επιστάτης των συμφερόντων της στην περιοχή Η Κλεοπάτρα συνόδευσε τον Αντώνιο στην εκστρατεία του μέχρι και τον ποταμό [|Ευφράτη] και κατόπιν επέστρεψε διαμέσου της Συρίας. Με την ευκαιρία επισκέφτηκε και τα νέα της εδάφη. Ο Ηρώδης την συνόδεψε μέχρι και τα σύνορα της Αιγύπτου. Οι δυο τους ήταν θανάσιμοι εχθροί, ωστόσο, με δεδομένη την κατάσταση, κράτησαν μια τυπική ευγένεια. Στην Αίγυπτο, η κεφαλή του Αντωνίου άρχισε να εμφανίζεται στα νομίσματα, αν και όχι με τον τίτλο του βασιλιά. Η εκστρατεία του Αντωνίου στην Παρθία ήταν αποτυχημένη. Επανέκτησε τη Συρία με τα υπολείμματα του στρατού του. Η Κλεοπάτρα τον συνάντησε στη Φοινίκη, με εφόδια για τους ταλαιπωρημένους του άντρες. Επέστρεψαν μαζί στην Αίγυπτο στις αρχές του [|35 π.Χ.] Κατά τη διάρκεια του ίδιου έτους ο Αντώνιος ξεκίνησε από τη χώρα του Νείλου για μια δεύτερη εκστρατεία κατά τον Πάρθων, στην οποία η Κλεοπάτρα τον συνόδευσε μέχρι τη Συρία. Στο μεταξύ η Οκταβία αναχώρησε από τη Ρώμη φέρνοντας ενισχύσεις και εφόδια για το στρατό του άνδρα της, μια κίνηση που θα μπορούσε και να αποτελεί παγίδα του Οκταβιανού. Όταν εκείνη έφτανε στην Αθήνα, τη συνάντησε ένα γράμμα με το οποίο ο Αντώνιος της παρήγγειλε να μην προχωρήσει περισσότερο. Αυτός ο δημόσιος εξευτελισμός έκανε τον πόλεμο ανάμεσα στον Οκταβιανό και τον Αντώνιο να μοιάζει βέβαιος στο κοντινό μέλλον. Από τη Συρία ο Αντώνιος, αντί να συνεχίσει την εκστρατεία του στην ανατολή, επέστρεψε στην Αίγυπτο με την Κλεοπάτρα για άγνωστους λόγους. Το [|34 π.Χ.] ο Αντώνιος εξεστράτευσε και πάλι, αυτή τη φορά όχι κατά της Παρθίας, αλλά κατά της [|Αρμενίας]. Είχε την καλή τύχη να επιστρέψει νικητής με πολλά λάφυρα και το βασιλιά της Αρμενίας αιχμάλωτο. Καμία θριαμβική πομπή δεν είχε ως τότε διεξαχθεί πουθενά αλλού, παρά στην Ιερά Οδό, στην πόλη της Ρώμης, όπως όριζε η ιερή παράδοση. Προς μεγάλη οργή των Ρωμαίων, ο Αντώνιος πραγματοποίησε το θρίαμβό του σε κεντρικό δρόμο της Αλεξάνδρειας, μπροστά στο χρυσό θρόνο της Κλεοπάτρας, τιμώντας την σαν θεά. [|[16]] Λίγες μέρες μετά μια ακόμη προκλητικότερη τελετή έλαβε χώρα στο Γυμνάσιο. Σε μια ασημένια πλατφόρμα, ο Αντώνιος και η Κλεοπάτρα κάθισαν σε δύο χρυσούς θρόνους, με τη Βασίλισσα του Νείλου αυτή τη φορά ντυμένη αιγυπτιακά, ως προσωποποίηση της [|Ίσιδος]. Τα βασιλικά τέκνα κάθονταν σε θρόνους λίγο χαμηλότερα. Πρώτα ο Πτολεμαίος ΙΕ΄ Καισαρίων Καίσαρ, συμβασιλέας της μητέρας του, κατόπιν τα παιδιά του Αντωνίου: ο [|Αλέξανδρος Ήλιος] με ένδυμα Μήδου βασιλιά, ο [|Πτολεμαίος Φιλάδελφος] με μακεδονικό ένδυμα – καυσία, χλαμύδα και κρεπίδες – και η [|Κλεοπάτρα Σελήνη]. Κηρύχθηκε πως από δω και στο εξής η Κλεοπάτρα θα ονομαζόταν //"Βασίλισσα των Βασιλέων"// και ο γιος της, ο Καισαρίων, ως νόμιμος διάδοχος του Ιουλίου Καίσαρα, θα ονομαζόταν //"Βασιλεύς των Βασιλέων"//. [|[17]] Ο Αλέξανδρος Ήλιος ονομάστηκε "Μέγας Βασιλεύς" της Αρμενίας και όλων των ανατολικών επαρχιών των εδαφών του [|Μεγάλου Αλεξάνδρου] που θα κατακτούνταν στο μέλλον μέχρι την [|Ινδία], ο Πτολεμαίος Φιλάδελφος βασιλιάς της Συρίας και της Μικράς Ασίας και η μικρή Κλεοπάτρα Σελήνη, βασίλισσα της Κυρηναϊκής. [|[18]] Η Κλεοπάτρα αυτή τη φορά υποδυόταν τη θεά περισσότερο από ποτέ. Καθώς δεν της αρκούσε πλέον ο τίτλος //"Θεά Φιλοπάτωρ"// τον οποίο και διατηρούσε ως τότε, τώρα διεκδίκησε τον τίτλο //"Νέα Ίσις"// ή //"Θεά Νεοτέρα"//, μια αρχαία θεά, δηλαδή, που επέστρεψε στη Γη στο πρόσωπο μιας σύγχρονης γυναίκας, ή μια σύγχρονη γυναίκα ανάλογης λάμψης με μια αρχαία θεά. Συνήθιζε πλέον να εμφανίζεται σε σημαντικές εκδηλώσεις ντυμένη με τα ρούχα της Ίσιδος. Δέκα χρόνια μετά την πρώτη της προσπάθεια να γίνει αυτοκράτειρα του κόσμου, η Κλεοπάτρα είχε την απίστευτη ευτυχία να αγγίξει το όνειρο αυτό για δεύτερη φορά. Σε περίπτωση που ο Αντώνιος αναδεικνυόταν νικητής στη διαμάχη του με τον υιοθετημένο γιο του Καίσαρα, τον Οκταβιανό, η ρωμαϊκή αυτοκρατορία θα ενωνόταν και πάλι, ακόμη μεγαλύτερη από πριν, ακόμη μεγαλύτερη κι από αυτήν του Μεγάλου Αλεξάνδρου, υπό το σκήπτρο του Αντωνίου και της Κλεοπάτρας.

Ναυμαχία του Ακτίου [
Αλλά για να πραγματοποιηθούν όλα αυτά έπρεπε να εξοντωθεί το εμπόδιο που ονομαζόταν Οκταβιανός. Η ίδια η πόλη της Ρώμης ήταν διαιρεμένη ανάμεσα στους δύο αντιπάλους, κάτι που εκδηλωνόταν με οδομαχίες. Το χειμώνα του [|33] – [|32 π.Χ.] ο Αντώνιος και η Κλεοπάτρα έμειναν στην Έφεσο, όπου και ο Αντώνιος είχε συγκεντρώσει το στρατό του. Το [|32 π.Χ.] πήγαν πρώτα στη [|Σάμο] και έπειτα στην Αθήνα. Από εκεί ο Αντώνιος έστειλε στην Ιταλία ένα γράμμα με το οποίο ανακοίνωνε πως έπαιρνε διαζύγιο από την Οκταβία. Η κίνηση αυτή αποσκοπούσε στο να αναβαθμίσει τη θέση της Κλεοπάτρας από παλλακίδα σε νόμιμη σύζυγό του, τουλάχιστον σε ό,τι αφορούσε τον ελληνορωμαϊκό κόσμο. Τότε, εξοργισμένος ο Οκταβιανός απέσπασε με τη βία από τις [|Εστιάδες Παρθένες] τη διαθήκη που είχε συντάξει ο Αντώνιος και τη δημοσίευσε, για να προκαλέσει την οργή του λαού, μια και εκείνος χάριζε τα πάντα στην Κλεοπάτρα και τα παιδιά της. [|[19]] Κατόπιν κήρυξε επισήμως τον πόλεμο της Ρώμης ενάντια στη βασίλισσα της Αιγύπτου. [|[20]] Ένας αριθμός από Ρωμαίους μεγάλου κύρους πήγαν με το μέρος του Αντωνίου και συντάχθηκαν μαζί του στην Έφεσο. Ωστόσο τον συμβούλευαν για κάποιο διάστημα να κρατήσει απόσταση από την Κλεοπάτρα και να την στείλει πίσω στην Αίγυπτο. Η Κλεοπάτρα οργίστηκε τόσο που εξαιτίας της συμπεριφοράς της παραπάνω από ένας σύμμαχοι του Αντωνίου άλλαξαν στρατόπεδο. Είναι πράγματι περίεργο που μια τόσο έξυπνη γυναίκα υπέπεσε στο σφάλμα του να μην μπορεί να δείξει πλέον αυτοσυγκράτηση. Ωστόσο, όντας πλέον στα τριάντα επτά της, η Κλεοπάτρα είχε περάσει πολλά χρόνια αποκρούοντας επιθέσεις στο πρόσωπό της, προσπαθώντας με νύχια και με δόντια να κερδίσει την εξουσία που πίστευε πως της ανήκε, ώστε είναι πιθανό η υπομονή της να μην είχε τις αντοχές που είχε παλαιότερα. Η αποφασιστική μάχη ήρθε το [|Σεπτέμβριο] του [|31 π.Χ.] Πρόκειται για την περίφημη [|Ναυμαχία του Ακτίου], σε ελληνικά δηλαδή ύδατα. Τον στόλο του Αντωνίου αποτελούσαν τουλάχιστον πεντακόσια πλοία [|[21]] με την ίδια τη βασίλισσα να παρευρίσκεται. Ο Αντώνιος, έχοντας συγκεντρώσει τα στρατεύματά του στον [|Αμβρακικό Κόλπο], έπρεπε πάση θυσία να σπάσει τον κλοιό που το επέβαλε ο Οκταβιανός. Στις [|2 Σεπτεμβρίου] [|31 π.Χ.], πραγματοποιήθηκε η τελευταία μάχη στην ιστορία της αρχαίας Αιγύπτου, όπου η Αίγυπτος παρέταξε τις δυνάμεις της ως ανεξάρτητο κράτος. Η βασίλισσα της δεν ήταν Αιγυπτία και πιθανώς το μεγαλύτερο μέρος του στρατού της συγκροτούσαν άντρες μακεδονικής και γενικότερα ελληνικής καταγωγής, ωστόσο τα πληρώματα πρέπει να απαρτίζονταν από Αιγυπτίους. Μεσούσης της μάχης οι αιγυπτιακές γαλέρες έπλευσαν μέσα από το μέτωπο του Αντωνίου, αλλά αντί να επιτεθούν στον εχθρό τράπηκαν σε φυγή προς το νότο. Αμέσως μετά από αυτό ο Αντώνιος με το πλοίο του εγκατέλειψαν τη μάχη και τα ακολούθησαν. Σύμφωνα με την άποψη που απορρέει από την αφήγηση του Πλουτάρχου, επρόκειτο για προδοσία εκ μέρους της Κλεοπάτρας. Όταν είδε ότι ο Αντώνιος θα έχανε τη μάχη τον εγκατέλειψε ελπίζοντας πως είχε ακόμη την ευκαιρία για διαπραγματεύσεις με το νικητή. Από την πλευρά του ο Αντώνιος έδρασε από τυφλό πάθος: όταν την είδε να φεύγει έχασε κάθε άλλη σκέψη από το μυαλό του. Ο Δίων Κάσσιος δίνει μια άλλη εκδοχή: ότι επρόκειτο για σχέδιο που είχαν καταστρώσει οι δύο τους. Όταν ο Αντώνιος είδε πως ο στρατός του της ξηράς βρισκόταν σε απελπιστική θέση, συνειδητοποίησε πως μόνη του ελπίδα ήταν να διαφύγει με όσα καράβια μπορούσε να περισώσει, να ανασυντάξει τις δυνάμεις του στην Αίγυπτο και να σκεφτεί νέο σχέδιο δράσης. Αν πράγματι είχε τέτοιες βλέψεις, αποδείχτηκαν φρούδες ελπίδες. Ο Αντώνιος και η Κλεοπάτρα ξαναμπήκαν στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας, οι εξήντα γαλέρες καταστόλιστες σαν να επέστρεφαν από νικητήρια μάχη, έτσι ώστε να παραπλανήσουν το λαό μέχρι τα στρατεύματά του να σιγουρέψουν την εξουσία τους στην πόλη. [|[22]] Επέστρεψαν στην παλιά τους ζωή των απολαύσεων, αλλά νιώθοντας το επικείμενο τέλος. Τα στρατεύματα του Αντωνίου στις γειτονικές χώρες, στην Κυρηναϊκή και τη Συρία, πέρασαν στο στρατόπεδο του Οκταβιανού. === Θάνατος της Κλεοπάτρας [  [|Επεξεργασία]  |  [|επεξεργασία κώδικα]  ]  === <span style="background-color: #ffffff; color: #222222; display: block; font-family: sans-serif; font-size: 14px;">

// [|Ο Θάνατος της Κλεοπάτρας], εγκαυστικός πίνακας του [|Τιμόμαχου] που είχε αναρτήσει ο [|Αύγουστος] στον ναό του Σατούρνου στη Ρώμη.// Το [|30 π.Χ.] ο Οκταβιανός Καίσαρ μπήκε στην Αίγυπτο από τη Συρία με το στρατό του χωρίς μεγάλη δυσκολία, καθώς ο Αντώνιος δεν είχε αξιόπιστες δυνάμεις να αντιπαρατάξει. Όταν έφτασε στα τείχη της Αλεξάνδρειας, η Κλεοπάτρα κλείστηκε σε ένα ταφικό μνημείο κάπου στην πόλη δίνοντας στον Αντώνιο την εντύπωση ότι αυτοκτόνησε. Μαζί είχε δύο από τις γυναίκες της, που τα ονόματά τους ήταν Ειράς και Χάρμιον. Ο Αντώνιος κατάφερε χτύπημα στον εαυτό του με το σπαθί του, αλλά δεν πέθανε προτού μπει στο μέρος όπου κρυβόταν η Κλεοπάτρα. Κανείς δεν ξέρει τι συνέβη εκεί παρά μονάχα η βασίλισσα και οι δύο γυναίκες. Όταν οι Ρωμαίοι έφτασαν εκεί βρήκαν απλώς το άψυχο σώμα του. <span style="background-color: #ffffff; color: #222222; display: block; font-family: sans-serif; font-size: 14px;">

//Ο Θάνατος της Κλεοπάτρας, πίνακας του Ζαν Αντρέ Ρίξενς, Musée des Augustins, Τουλούζη (1874).// Ο Οκταβιανός εισήλθε σαν κατακτητής στην Αλεξάνδρεια την [|1 Αυγούστου] [|30 π.Χ.] Εκεί συναντήθηκε με τη βασίλισσα στο παλάτι των Πτολεμαίων. Αργότερα ειπώθηκε, ότι η Κλεοπάτρα, στο τεσσαρακοστό έτος της ηλικίας της προσπάθησε για άλλη μια φορά να αποπλανήσει τον νέο κατακτητή, αλλά δεν τα κατάφερε μπροστά στην ψυχρή αδιαλλαξία του νεαρού Καίσαρα. Ωστόσο είναι πιθανόν αυτή η εκδοχή της ιστορίας να ήταν παρά ένα μεταγενέστερο κατασκεύασμα με σκοπό να παγιώσει την εικόνα της Κλεοπάτρας ως ξεδιάντροπης πόρνης. Αυτό που είναι σίγουρο είναι πως καθένας τους προσπάθησε να επιβληθεί στον άλλο και πως ο Οκταβιανός δεν επιθυμούσε το θάνατό της, τουλάχιστον όχι προτού την διαπομπεύσει στην Ρώμη ώστε να αποδείξει το θρίαμβό του. Ο θάνατος της Κλεοπάτρας θα αιχμαλωτίζει πάντα τη φαντασία των ανθρώπων, καθώς απομυθοποιήθηκε στις ταινίες και τα λογοτεχνικά κείμενα. Στην πράξη καλύπτεται από μυστήριο. Το σίγουρο γεγονός είναι πως κάποια μέρα βρέθηκε νεκρή, ντυμένη με τα βασιλικά της ενδύματα. Η ιστορία που κυκλοφόρησε στη Ρώμη τις επόμενες εβδομάδες [|[23]] ήταν ότι κατάφερε να της σταλούν μυστικά μία [|[24]] ή δύο ασπίδες [|[25]][|[26]][|[27]][|[27]] (είδος [|οχιάς] ), στις οποίες επέτρεψε να την δαγκώσουν. Η Ειράς επίσης βρέθηκε νεκρή στα πόδια της κυρίας της, ενώ η Χάρμιον στα πρόθυρα του θανάτου. Φίδι δεν βρέθηκε στο δωμάτιο, αλλά την αιτία του θανάτου της φανέρωναν τα μικρά σημάδια από δάγκωμα που βρέθηκαν στο σώμα της. [|[28]]

==<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Τέλος της δυναστείας <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">[ [|Επεξεργασία]  <span class="mw-editsection-divider" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;"> |  [|επεξεργασία κώδικα]  <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">]  == Υπήρχε ακόμη ένα αγόρι της δυναστείας εν ζωή, που έφερε το διπλό όνομα Πτολεμαίος ΙΕ΄ Καισαρίων και που είχε ήδη αναγνωριστεί ως βασιλεύς της Αιγύπτου υπό το όνομα Πτολεμαίος ΙΕ'. Πριν το θάνατο της μητέρας του είχε σταλεί κρυφά με τον Έλληνα δάσκαλό του στην Βερενίκη, μια πόλη στην [|Ερυθρά Θάλασσα]. Ο Οκταβιανός κατάφερε να τον παραπλανήσει ώστε να επιστρέψει στην Αλεξάνδρεια, πετυχαίνοντας εύκολα το θάνατο του πιθανού ανταγωνιστή του. [|[29]] Τα παιδιά της Κλεοπάτρας από τον Αντώνιο, ο [|Αλέξανδρος Ήλιος], η [|Κλεοπάτρα Σελήνη] και ο [|Πτολεμαίος Φιλάδελφος] , εστάλησαν στην Ιταλία, όπου και ανατράφηκαν από την Οκταβία, η οποία ανέλαβε την προστασία όλων των παιδιών που είχε ποτέ αποκτήσει ο Αντώνιος. Όταν μεγάλωσε η Κλεοπάτρα Σελήνη δόθηκε ως σύζυγος στον πρίγκιπα Ιόβα της [|Νουμιδίας], που είχε λάβει ελληνική παιδεία και μάλιστα είχε τη φήμη πολυγραφότατου λογίου. Οι Ρωμαίοι τον αναγόρευσαν σε βασιλιά της [|Μαυριτανίας] ( [|Μαρόκο] ) όταν ο θρόνος έμεινε κενός, και σύμφωνα με μια εκδοχή η Κλεοπάτρα Σελήνη πήρε μαζί της και τα αδέρφια της. Μετά το θάνατο και του γιου της από το Ρωμαίο αυτοκράτορα [|Καλιγούλα] χάνονται τα ίχνη του Οίκου των Πτολεμαίων από την ιστορία. Ο Οκταβιανός Καίσαρ μετέτρεψε την Αίγυπτο σε ρωμαϊκή επαρχία το [|30 π.Χ.] Εν τούτοις, ο Οκταβιανός – ο οποίος έμεινε στην ιστορία ως ο πρώτος αυτοκράτωρ της Ρώμης με το όνομα Αύγουστος – έκανε την χώρα αυτοκρατορική και όχι συγκλητική επαρχία. Οι ντόπιοι συνέχισαν για άλλα τριακόσια χρόνια να απεικονίζουν στα μνημεία τους τούς ξένους ηγεμόνες τους με τη μορφή Αιγυπτίων βασιλέων και να προσφέρουν τιμές στις αρχαίες θεότητες του τόπου. ==<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Ο Τάφος της Κλεοπάτρας <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">[ [|Επεξεργασία]  <span class="mw-editsection-divider" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;"> |  [|επεξεργασία κώδικα]  <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">]  ==

[[image:geografia-piperaki/tomb-of-cleopatra.jpg]]
Στην Αίγυπτο το έτος 2009 ο διάσημος Αιγύπτιος αρχαιολόγος Ζάχι Χαουάς (Zahi Hawass), δημοσίευσε ότι ανακάλυψε τον κοινό τάφο της Κλεοπάτρας Ζ', και του Μάρκου Αντωνίου. Mε μια ομάδα 12 αρχαιολόγων και 70 εκσκαφέων, ο 60χρονος Zahi Hawass, διευθυντής Αρχαιοτήτων της Αιγύπτου και των Πυραμίδων της Γκίζας, ανασκαφέας της όασης της Μπαχαρίγια και ένας από τους κορυφαίους Αιγυπτιολόγους του κόσμου, ξεκίνησε την αναζήτηση για τον τάφο της Μεγάλης Βασίλισσας. Ο τολμηρός αρχαιολόγος Zahi Hawass, μετά από μια εκπληκτική πρόοδο που σημείωσε //“ελπίζω ότι μαζί με την Κλεοπάτρα θα ανακαλύψω και τον αγαπημένο της Ρωμαίο πολιτικό και στρατιωτικό, Μάρκο Αντώνιο, ο οποίος μοιράζεται τον τελευταίο τόπο ανάπαυσής του με τη Βασίλισσα κάτω από την ακρόπολη της Ίσιδος, την Ταποσίρις Μάγκνα, 28 μίλια δυτικά της Αλεξάνδρειας”.// Ο Zahi Hawass ανακάλυψε ένα τούνελ μήκους 123 μέτρων κάτω από τον ναό, το οποίο πιθανότατα οδηγεί στην τελευταία κατοικία της όμορφης Βασίλισσας. //«Βρήκαμε τούνελ με αγάλματα της Κλεοπάτρας και αρκετά νομίσματα με το πρόσωπο της, αντικείμενα που δεν περιμένεις να βρεις σ' έναν κοινό ναό».»// H ομάδα του Hawass ανακάλυψε επίσης μια προτομή του Μάρκου Αντώνιου. Το 30 π.Χ. ο Οκταβιανός Καίσαρ μπήκε στην Αίγυπτο από τη Συρία με το στρατό του χωρίς μεγάλη δυσκολία. Ο Αντώνιος κατάφερε χτύπημα στον εαυτό του με το σπαθί του, αλλά πέθανε αφότου μπήκε στο μέρος όπου κρυβόταν η Κλεοπάτρα. //«Πιστεύουμε ότι τόσο η Κλεοπάτρα όσο και ο Μάρκος Αντώνιος είναι θαμμένοι σε αυτό το σημείο»// σχολίασε ο Zahi Hawass. [|[30]] ==<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Χρονολόγιο <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">[ [|Επεξεργασία]  <span class="mw-editsection-divider" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;"> |  [|επεξεργασία κώδικα]  <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">]  == [|Πτολεμαίος Β΄ Φιλάδελφος]
 * ~ [|Δυναστεία των Πτολεμαίων] ||
 * [[image:https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/96/Maler_der_Grabkammer_des_Menna_010.jpg/100px-Maler_der_Grabkammer_des_Menna_010.jpg width="100" height="136" caption="Maler der Grabkammer des Menna 010.jpg" link="https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Maler_der_Grabkammer_des_Menna_010.jpg"]] ||
 * Βασιλείς ||
 * < [|Πτολεμαίος Α΄ Σωτήρ]

[|Πτολεμαίος Γ΄ Ευεργέτης]

[|Πτολεμαίος Δ΄ Φιλοπάτωρ]

[|Πτολεμαίος Ε΄ Επιφανής]

[|Πτολεμαίος ΣΤ΄ Φιλομήτωρ]

[|Πτολεμαίος Ζ΄ Νέος Φιλοπάτωρ]

[|Πτολεμαίος Η΄ Φύσκων]

[|Πτολεμαίος Θ΄ Λάθυρος]

[|Πτολεμαίος Ι΄ Αλέξανδρος]

[|Πτολεμαίος ΙΑ΄ Αλέξανδρος Β΄]

[|Πτολεμαίος ΙΒ΄ Αυλητής]

[|Πτολεμαίος ΙΓ΄]

[|Πτολεμαίος ΙΔ΄]

[|Πτολεμαίος ΙΕ΄ Καισαρίων] || [|Αρσινόη Β΄]
 * Βασίλισσες ||
 * < [|Αρσινόη Α΄]

[|Αρσινόη Γ΄]

[|Αρσινόη Δ΄]

[|Βερενίκη Α΄]

[|Βερενίκη Β΄]

[|Βερενίκη Γ΄]

[|Βερενίκη Δ΄]

[|Ευρυδίκη]

[|Κλεοπάτρα Α΄]

[|Κλεοπάτρα Β΄]

[|Κλεοπάτρα Γ΄]

[|Κλεοπάτρα Δ΄]

[|Κλεοπάτρα Ε΄]

[|Κλεοπάτρα ΣΤ΄]

[|Κλεοπάτρα Ζ΄]

[|Κλεοπάτρα Σελήνη Α΄]

[|Κλεοπάτρα Σελήνη Β΄] || ||
 * < [|Άλλα μέλη...] ||
 * > [|π] • [|σ] • [|ε]

==<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Κλεοπάτρα και σύγχρονος πολιτισμός <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">[ [|Επεξεργασία]  <span class="mw-editsection-divider" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;"> |  [|επεξεργασία κώδικα]  <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">]  == <span style="background-color: #ffffff; color: #222222; display: block; font-family: sans-serif; font-size: 14px;">
 * ~ Έτος (π.Χ.) ||~ Γεγονός ||
 * ~ 69 π.Χ. || Γέννηση της **Κλεοπάτρας Ζ΄**, κόρης του Φαραώ [|Πτολεμαίου ΙΒ΄ Αυλητή] . ||
 * ~ 67 π.Χ. || Ο [|Ρωμαίος] στρατηγός [|Πομπήιος ο Μέγας] βρίσκεται στην ανατολή, πολεμώντας ενάντια στους πειρατές της [|Κιλικίας], φυλές της [|Αρμενίας] , και το βασιλιά [|Μιθριδάτη Στ΄ του Πόντου] , στα πλαίσια του [|Τρίτου Μιθριδατικού Πολέμου] . ||
 * ~ 65 π.Χ. || Παρόλο που ο Πτολεμαίος ΙΒ΄ υποστηρίζει τον Πομπήιο, η [|Ρώμη] σκέφτεται το ενδεχόμενο κατάκτησης της [|Αιγύπτου] . ||
 * ~ 64 π.Χ. || Πτώση της [|Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών] και μετατροπή της σε ρωμαϊκή επαρχία ( [|Συρία] ). ||
 * ~ 63 π.Χ. || Ο Πομπηίος κατακτά την [|Ιουδαία], ενώ επαναστάσεις ξεσπούν στην Αίγυπτο. ||
 * ~ 61 π.Χ. || Γέννηση του [|Πτολεμαίου ΙΓ΄] . ||
 * ~ 59 π.Χ. || Ο Πτολεμαίος ΙΒ΄ Αυλητής υπόσχεται 6.000 τάλαντα στον Πομπήιο και στον [|Ιούλιο Καίσαρα], και αναγνωρίζεται σύμμαχος της Ρώμης. Οι επαναστάτες στην Αίγυπτο λαμβάνουν αμνηστία. ||
 * ~ περ. 59 π.Χ. || Γέννηση του [|Πτολεμαίου ΙΔ΄] . ||
 * ~ 58 π.Χ. || Η Ρώμη κατακτά την [|Κύπρο], ενώ ο βασιλιάς της και αδερφός του Πτολεμαίου ΙΒ΄, ο [|Πτολεμαίος της Κύπρου] , αυτοκτονεί. Η επιλογή του Πτολεμαίου ΙΒ΄ να μην κινηθεί σε βοήθεια του αδερφού του τού στοιχίζει το θρόνο. Στο θρόνο ανέρχεται η κόρη του [|Βερενίκη Δ΄] στην οποία προτείνονται μια σειρά από σύζυγοι. ||
 * ~ 57 π.Χ. || Ο Πτολεμαίος καταφεύγει με την κόρη του, Κλεοπάτρα, στη [|Ρώμη] όπου με δωροδοκίες ψάχνει μάταια υποστήριξη. Τελικά καταφεύγει στην [|Έφεσο] . ||
 * ~ 56/55 π.Χ. || Ο Ρωμαίος κυβερνήτης της Συρίας, ο Γαβίνιος, δωροδοκείται από τον Πτολεμαίο ΙΒ΄ και συμφωνεί να υποστηρίξει το αίτημά του. Στο θρόνο της Αιγύπτου κάθεται για λίγο ο [|Αρχέλαος] . ||
 * ~ 55 π.Χ. || Ρωμαϊκή δύναμη καταλαμβάνει την [|Αλεξάνδρεια] τοποθετώντας εκ νέου τον Πτολεμαίο ΙΒ΄ στο θρόνο. Η Βερενίκη εκτελείται τον Ιούλιο. Οι Ρωμαίοι παραμένουν για να φυλάνε την πόλη. Η Κλεοπάτρα Ζ΄ γνωρίζει τον [|Μάρκο Αντώνιο], αξιωματικό του ρωμαϊκού ιππικού. ||
 * ~ 52 π.Χ. || Η Κλεοπάτρα Ζ΄ ανακηρύσσεται συμβασίλισσα. ||
 * ~ 51 π.Χ. || Θάνατος του Πτολεμαίου ΙΒ΄. Διάδοχοί του ονομάζονται οι Κλεοπάτρα Ζ΄ και [|Πτολεμαίος ΙΓ΄] . ||
 * ~ 49 π.Χ. || Στην [|Αλεξάνδρεια] καταφθάνει ο γιος του Πομπήιου αποζητώντας οικονομική και στρατιωτική βοήθεια για τον πατέρα του. Την ίδια χρονιά το περιβάλλον του νεαρού Πτολεμαίου ΙΓ΄ πετυχαίνει την αποπομπή της Κλεοπάτρας από την πρωτεύουσα. ||
 * ~ 48 π.Χ. || Τα δύο αδέρφια παρατάσσονται ο ένας εναντίον του άλλου κοντά στο [|Πηλούσιο] . ||
 * ~ 48 π.Χ. || Ο [|Ιούλιος Καίσαρ] πετυχαίνει αποφασιστική νίκη κατά του Πομπήιου στη [|Μάχη των Φαρσάλων] . Ο Πομπήιος καταφεύγει στην Αίγυπτο όπου και θανατώνεται από τους αυλικούς του Πτολεμαίου ΙΓ΄. ||
 * ~ 48 π.Χ. || Καταφθάνει στην Αίγυπτο ο Καίσαρας. Εξοργισμένος για τη συμπεριφορά των Αιγυπτίων κατά του Πομπήιου, καταλαμβάνει την Αλεξάνδρεια και ορίζει τον εαυτό του διαιτητή της διαφωνίας των δύο αδελφών. Τους διατάζει να διαλύσουν το στρατό τους και να τον συναντήσουν. Τελικά η Κλεοπάτρα τον παίρνει με το μέρος της και γίνεται ερωμένη του. ||
 * ~ 48 π.Χ. || Διεξάγεται ο "Αλεξανδρινός Πόλεμος". Ο Καίσαρ υπερασπίζεται τη θέση του στην Αλεξάνδρεια, αρχικά κατά του Πτολεμαίου ΙΓ΄ και κατόπιν κατά της αδερφής του, [|Αρσινόης Δ΄] . Τελικά αναδεικνύεται νικητής όταν καταφθάνουν ενισχύσεις. Ο Πτολεμαίος ΙΓ΄ αγνοείται και η Αρσινόη αποστέλλεται αιχμάλωτη στη [|Ρώμη] . ||
 * ~ 47 π.Χ. || Συμβασιλεύς της Κλεοπάτρας ορίζεται ο μικρότερος αδερφός της, [|Πτολεμαίος ΙΔ΄] . Το καλοκαίρι γεννιέται ο Πτολεμαίος ΙΕ΄ Καισαρίων, γιος της Κλεοπάτρας και του Καίσαρα. ||
 * ~ 46 π.Χ. || Η Κλεοπάτρα, έχοντας μαζί τον γιο και τον αδερφό της, επισκέπτεται τον Καίσαρα στη Ρώμη, όπου και διαμένει σε εξοχική έπαυλη. Οι πλούσιοι Ρωμαίοι την αντιμετωπίζουν με περιφρόνηση. ||
 * ~ 44 π.Χ. || Ο Ιούλιος Καίσαρ δολοφονείται και η Κλεοπάτρα αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη Ρώμη. Λίγο αργότερα ο αδερφός της, Πτολεμαίος ΙΔ΄ πεθαίνει και στη θέση του η Κλεοπάτρα ορίζει συμβασιλέα το γιο της. ||
 * ~  || Μαίνεται εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στη Δεύτερη Τριανδρία και τους δολοφόνους του Καίσαρα. ||
 * ~ 42 π.Χ. || Στη [|Μάχη των Φιλίππων] λαμβάνει χώρα οριστική ήττα του [|Βρούτου] και του [|Κάσσιου] . Ο [|Μάρκος Αντώνιος] διαμένει στις ανατολικές επαρχίες. ||
 * ~ 41 π.Χ. || Η Κλεοπάτρα ενώνει τις δυνάμεις της με αυτές του Αντωνίου, κατά τη διάρκεια διαμονής τους στην [|Ταρσό] . Ο Αντώνιος την έχει ανάγκη στην επικείμενη εκστρατεία του κατά των [|Πάρθων] . Έτσι η βασίλισσα κερδίζει τη βοήθειά του στην εξόντωση μιας σειράς πολιτικών της αντιπάλων, καθώς και την απόδοση διάφορων εδαφών. ||
 * ~ 40 π.Χ. || Ο Αντώνιος αναχωρεί από την Αίγυπτο. Την επόμενη περίοδο ανανεώνει τη συμμαχία του με το θετό γιο του Καίσαρα, τον [|Οκταβιανό] και νυμφεύεται την αδερφή του, Οκταβία. Γέννηση των δίδυμων παιδιών της Κλεοπάτρας και του Αντωνίου, τα οποία ονομάστηκαν [|Αλέξανδρος Ήλιος] και [|Κλεοπάτρα Σελήνη] . ||
 * ~ 36 π.Χ. || Ο Αντώνιος επιστρέφει στην ανατολή και επανενώνεται με την Κλεοπάτρα. Διεξάγει με την υποστήριξή της ανεπιτυχή εκστρατεία στην Παρθία. Λίγο αργότερα έρχεται στον κόσμο ο γιος τους, [|Πτολεμαίος Φιλάδελφος] . ||
 * ~  || Ο Αντώνιος παραχωρεί στην Κλεοπάτρα μέρη της [|Φοινίκης], της [|Ιουδαίας] και της [|Κυρηναϊκής] . ||
 * ~ 35 π.Χ. || Δεύτερη εκστρατεία του Αντωνίου στην Παρθία. Λίγο μετά απαρνήθηκε τη βοήθεια της συζύγου του, Οκταβίας, κίνηση προκλητική προς τον αδερφό της. ||
 * ~ 34 π.Χ. || Ο Αντώνιος καταλαμβάνει την [|Αρμενία] . Προς μεγάλη απογοήτευση της Ρώμης, πραγματοποιεί το θρίαμβό του στην Αλεξάνδρεια. Λίγο αργότερα παραχωρεί βαρυσήμαντους τίτλους στην Κλεοπάτρα και τα παιδιά της. ||
 * ~ 32 π.Χ. || Ο Αντώνιος ανακοινώνει το διαζύγιο από την Οκταβία ώστε να καταστήσει νόμιμο το γάμο του με την Κλεοπάτρα. Ο Οκταβιανός αποκαλύπτει το περιεχόμενο της διαθήκης του αντιπάλου του στο πλήθος, προκειμένου να προκαλέσει την οργή τους και την κήρυξη πολέμου στην Αίγυπτο. ||
 * ~ 31 π.Χ. || Λαμβάνει χώρα η [|Ναυμαχία του Ακτίου] . Ο Αντώνιος και η Κλεοπάτρα γνωρίζουν ταπεινωτική ήττα, κάτι που δεν αφήνουν να μαθευτεί στην Αλεξάνδρεια. ||
 * ~ 30 π.Χ. || Ο Οκταβιανός καταλαμβάνει την Αίγυπτο χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση και τη μετατρέπει σε ρωμαϊκή επαρχία. Ο Αντώνιος και η Κλεοπάτρα αυτοκτονούν. Ο Πτολεμαίος Καίσαρ δολοφονείται, ενώ τα ετεροθαλή αδέλφια του αποστέλλονται στη Ρώμη. ||
 * ~ 30 π.Χ. || Ο Οκταβιανός καταλαμβάνει την Αίγυπτο χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση και τη μετατρέπει σε ρωμαϊκή επαρχία. Ο Αντώνιος και η Κλεοπάτρα αυτοκτονούν. Ο Πτολεμαίος Καίσαρ δολοφονείται, ενώ τα ετεροθαλή αδέλφια του αποστέλλονται στη Ρώμη. ||

Η ηθοποιός του βωβού κινηματογράφου [|Θέντα Μπάρα] στο ρόλο της Κλεοπάτρας (1917). Από τη δραματική ιστορία της Κλεοπάτρας έχουν εμπνευστεί πάρα πολλοί δημιουργοί, προσφέροντας πολλά αξιόλογα έργα. === Θεατρικά έργα [  [|Επεξεργασία]  |  [|επεξεργασία κώδικα]  ]  === === Ποίηση και πεζογραφία [  [|Επεξεργασία]  |  [|επεξεργασία κώδικα]  ]  === === Όπερα [  [|Επεξεργασία]  |  [|επεξεργασία κώδικα]  ]  === Περίπου 70 όπερες έχουν συντεθεί με θέμα την Κλεοπάτρα. Γνωστότερες είναι : === Τέχνη [  [|Επεξεργασία]  |  [|επεξεργασία κώδικα]  ]  === Η ιστορία και κυρίως ο θάνατος της Κλεοπάτρας ενέπνευσαν μια πληθώρα καλλιτεχνών από την [|Αναγέννηση] μέχρι και σήμερα. ==== Αρχαία τέχνη [  [|Επεξεργασία]  |  [|επεξεργασία κώδικα]  ]  ==== ==== Πίνακες από την Αναγέννηση και έπειτα [  [|Επεξεργασία]  |  [|επεξεργασία κώδικα]  ]  ==== Δεκάδες είναι οι πίνακες με θέμα την Κλεοπάτρα. Μερικοί εξ αυτών : === Ταινίες [  [|Επεξεργασία]  |  [|επεξεργασία κώδικα]  ]  === === Τηλεόραση [  [|Επεξεργασία]  |  [|επεξεργασία κώδικα]  ]  === <span style="background-color: #ffffff; color: #222222; display: block; font-family: sans-serif; font-size: 14px;">
 * Σάμιουελ Ντάνιελ, //Κλεοπάτρα//, 1594
 * [|Ουίλλιαμ Σαίξπηρ], //Αντώνιος και Κλεοπάτρα//, περ. 1609
 * Τζον Ντράιντεν, //Όλα για την Αγάπη//, 1678
 * Βικτοριάν Σαρντού, //Cléopâtre// 1890
 * Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω, //Καίσαρ και Κλεοπάτρα//, 1901
 * Ahmed Shawqi (1868-1932) //Ο Θάνατος της Κλεοπάτρας//
 * Τζέφρι Τσόσερ, //Incipit Legenda Cleopatrie Martiris, Egipti Regine//, από τους //Μύθους Καλών Γυναικών//
 * Ράιντερ Χάγκαρντ, //Κλεοπάτρα//, 1889
 * [|Έμιλ Λούντβιχ], //Cleopatra//, 1937
 * [|Θόρντον Ουάιλντερ], //Ides of March// (Οι Ειδοί του Μαρτίου), 1948, ένα επιστολικό μυθιστόρημα με θέμα την δολοφονία του Καίσαρα. Ελληνική μετάφραση Ν.Κ. ως //Το αίμα του Καίσαρα// ("Σ.Ι.Ζαχαρόπουλος", 1992)
 * Μάργκαρετ Τζωρτζ, //Οι Αναμνήσεις της Κλεοπάτρας//, 1997
 * Κριστιάνα Γκρέγκορι, //Τα Βασιλικά Ημερολόγια: Κλεοπάτρα Ζ’: Κόρη του Νείλου, Αίγυπτος, 57 π.Χ.//, μια φανταστική εκδοχή της παιδικής ηλικίας της Κλεοπάτρας.
 * Σε αρκετές από τις περιπέτειες του [|Αστερίξ], ειδικά στο //Αστερίξ και Κλεοπάτρα//, παρουσιάζεται η Κλεοπάτρα εμπνευσμένη από την Ελίζαμπεθ Τέιλορ.
 * Χαίντελ, //Giulio Cesare in Egitto (Ιούλιος Καίσαρ στην Αίγυπτο)//, 1724
 * Καρλ Χάινριχ Γκράουν, //Cesare e Cleopatra (Καίσαρ και Κλεοπάτρα)//, 1742
 * Ζυλ Μασνέ, //Cléopâtre//, 1914
 * Σάμιουελ Μπάρμπερ, //Αντώνιος και Κλεοπάτρα//, 1966.
 * Το διασημότερο έργο που αναπαριστά την Αιγύπτια Βασίλισσα, πιστεύεται ότι είναι η [|εγκαυστική εικόνα της Κλεοπάτρας], έργο του [|Τιμόμαχου] που βρέθηκε το 1818 στην Ιταλία και φυλάσσεται στην Έπαυλη του Βαρόνου ντε Μπεννεβάλ. Επειδή η Βασίλισσα πέθανε προτού μπορέσει ο Αύγουστος να τελέσει το θρίαμβό του στη Ρώμη, όπου και θα την έβαζε να περπατά αλυσοδεμένη πίσω από το άρμα του, ο Αύγουστος παρήγγειλε ένα τεράστιο πορτραίτο της για τον ίδιο σκοπό. Πηγή της πληροφορίας αυτής είναι ο [|Πλίνιος] , ο [|Πλούταρχος] , ο Αππιανός και ο Δίων Κάσσιος. Ο πίνακας τοποθετήθηκε στο ιερό του Κρόνου, και αργότερα μεταφέρθηκε από τον Αδριανό στην [|έπαυλή του] στο Τίβολι, θάφτηκε στο χώμα και ανακαλύφθηκε τον 19ο αιώνα.
 * Σε διάφορα μουσεία διασώζονται αγάλματα και νομίσματα με τη μορφή της Αιγύπτιας Βασίλισσας, καθώς και απεικονίσεις της σε αιγυπτιακά μνημεία.
 * Τζοβάνι Φραντσέσκο Μπαρμπιέρι, γνωστός ως [|Γκουερτσίνο], //Η Αυτοκτονία της Κλεοπάτρας// [|1621] . Λάδι σε Καμβά. (116.8×93.3 cm) από τον Στην συλλογή του Norton Simon Museum στην Πασαντένα της [|Καλιφόρνια].
 * Γκουϊντο Ρένι (1575-1642), //Ο θάνατος της Κλεοπάτρας//, Φλωρεντία, Γκαλλερία Πίττι
 * Αρτεμισία Τζεντιλέσκι, //Κλεοπάτρα//, 1621-22. Λάδι σε Καμβά. Συλλογή Amedeo Morandorri, [|Μιλάνο].
 * Αρτεμισία Τζεντιλέσκι, //Κλεοπάτρα//, περ. 1630. Λάδι σε Καμβά. Συλλογή του Fondazione Cavallini-Sgarbi, [|Φεράρα].
 * Λορραίν (Κλώντ Ζελέ, 1600-1682), //Η αποβίβαση της Κλεοπάτρας στην Ταρσό//, Παρίσι, Λούβρο
 * Γκουίντο Κανιάτσι, //Ο Θάνατος της Κλεοπάτρας//, 1658. Λάδι σε Καμβά. Μιλάνο, Πινακοθήκη της Μπρέρα και Βιέννη, Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης (Kunsthistorisches Museum).
 * [|Τζιοβάνι Μπατίστα Τιέπολο] . Κύκλος τοιχογραφιών με θέμα τον Αντώνιο και την Κλεοπάτρα στο παλάτσο Λάμπια της Βενετίας. //Το Δείπνο της Κλεοπάτρας// στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου και στην Εθνική Πινακοθήκη της Βικτώρια, Μελβούρνη (1743–5, λάδι σε Καμβά, 248.2 x 357.8 cm.)
 * Ζαν Αντρέ Ρίξεν, //Ο Θάνατος της Κλεοπάτρας//, 1874. Musée des Augustins στην [|Τουλούζη], [|Γαλλία].
 * Ζαν Μπατίστ Ζερόμ, //Κλεοπάτρα και Καίσαρ//, 1866. Λάδι σε καμβά. Το πρωτότυπο έργο έχει χαθεί και σήμερα απομένουν μόνο αντίγραφά του.
 * Σερ Λώρενς Άλμα-Ταντέμα, //Αντώνιος και Κλεοπάτρα// (1836-1912)
 * Αλεξάντρ Καμπανέλ, //H Κλεοπάτρα δοκιμάζει το δηλητήριο σε καταδικασμένους σε θάνατο//. 1887. Αμβέρσα, Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών.
 * //Antony and Cleopatra// (1908), με τη Φλώρενς Λώρενς ως Κλεοπάτρα.
 * //Cleopatra, Queen of Egypt// (1912), με την Έλεν Γκάρντνερ.
 * //Cleopatra// (1917), βασισμένο σε θεατρικά έργα, με τους [|Θέντα Μπάρα] (Κλεοπάτρα), Φριτζ Λέιμπερ (Καίσαρ), Θέρστον Χολ (Αντώνιος), σκηνοθετημένο από τον Τζ. Γκόρντον Έντουαρντς.
 * //Cleopatra// (1934), έπος του [|Σεσίλ Μπι ΝτεΜιλ], βραβευμένο με [|Όσκαρ] . Με τους [|Κλωντέτ Κολμπέρ] (Κλεοπάτρα), Γουώρεν Γουίλιαμ (Καίσαρ), Χένρυ Γουίλκοξον (Αντώνιος).
 * //Caesar and Cleopatra// (1945), υποψήφια για Όσκαρ κινηματογραφική εκδοχή του ομώνυμου θεατρικού από τον [|Τζ. Μπ. Σω] Με τους [|Βίβιαν Λη] (Κλεοπάτρα), Στιούαρτ Γκρέιντζερ, Φλώρα Ρόμπσον.
 * //Serpent of the Nile// (1953), με την Ρόντα Φλέμινγκ (Κλεοπάτρα), Ρέιμοντ Μπερ (Αντώνιος), Μάικλ Φοξ (Οκταβιανός).
 * //Cleopatra// (1963), η γνωστότερη ταινία όλων των εποχών με θέμα την Κλεοπάτρα. Η διασημότητά της οφείλεται στο υπέρογκο ποσό που κόστισε η δημιουργία της, που μεταφρασμένο στα σημερινά οικονομικά δεδομένα την κατατάσσει δεύτερη ακριβότερη ταινία που φτιάχτηκε ποτέ. Βραβεύτηκε με Όσκαρ και είχε πρωταγωνιστές τους: [|Ελίζαμπεθ Τέιλορ] (Κλεοπάτρα), [|Ρεξ Χάρισον] (Καίσαρ) και [|Ρίτσαρντ Μπάρτον] (Αντώνιος).
 * //Totò e Cleopatra// (1963), μια ιταλική κωμωδία.
 * //Carry On Cleo// (1964), μια παρωδία του αμερικανικού φιλμ του 1963, με την Αμάντα Μπάρι ως Κλεοπάτρα, τον Σιντ Τζέιμς ως Αντώνιο και τον Κένεθ Γουίλιαμ ως Καίσαρα.
 * //Kureopatora (Cleopatra: Queen of Sex)// (1970), ιαπωνική ταινία κινουμένων σχεδίων από τον Τεζούκα Οσάμου.
 * //The Notorious Cleopatra// (1970), από τον Χάρυ Νόβακ.
 * //Antony & Cleopatra// (1974), παραγωγή για την τηλεόραση από την London’s Royal Shakespeare Company με τους Τζάνετ Σάζμαν (Κλεοπάτρα), Ρίτσαρντ Τζόνσον (Αντώνιος) και Πάτρικ Στιούαρτ.
 * //Miss Cleopatra// (1990), μια ταινία από το [|Πακιστάν] με την Μπάρμπρα Σαρίφ.
 * //Cleopatra// (1999), βασισμένο στο βιβλίο Αναμνήσεις της Κλεοπάτρας της Μάργκαρετ Τζωρτζ, με τους Λιονόρ Βαρέλα (Κλεοπάτρα), [|Τίμοθυ Ντάλτον] (Καίσαρ) και [|Μπίλι Ζέιν] (Αντώνιος).
 * //Astérix & Obélix: Mission Cléopâtre// (2002), βασισμένο στο κόμιξ "Αστερίξ και Κλεοπάτρα" των [|Ρενέ Γκοσινί] και Αλμπέρ Ουντερζό. Πρωταγωνιστούν οι [|Μόνικα Μπελούτσι] (Κλεοπάτρα), Αλέν Σαμπά (Καίσαρ), Κριστιάν Κλαβιέ (Αστερίξ) και [|Ζεράρ Ντεπαρτιέ] (Οβελίξ).

//Η Ελίζαμπεθ Τέιλορ στην ταινία "Κλεοπάτρα" (1963), μια από τις διασημότερες με θέμα τη ζωή της Βασίλισσας του Νείλου.// Ο [|αστεροειδής] [|216 Κλεοπάτρα], που ανακαλύφθηκε το 1880, πήρε το όνομά του από τη βασίλισσα αυτή.
 * //The Cleopatras// (1983), δράμα του BBC για τις βασίλισσες των Πτολεμαίων με το όνομα Κλεοπάτρα. Την Κλεοπάτρα Ζ' υποδύθηκε η Μισέλ Νιούελ.
 * //Histeria!// (1998), σατιρική σειρά κινουμένων σχεδίων με θέμα την παγκόσμια ιστορία. Η Κλεοπάτρα εμφανίζεται συχνά στη σειρά πότε ως υπέργηρη γυναίκα και πότε ως νεαρή κοπέλα.
 * //Ρώμη// (2005-07), σειρά των BBC και HBO με θέμα τα τελευταία χρόνια της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Την Κλεοπάτρα υποδύεται η Λίντσεϋ Μάρσαλ.

Πηγές: βικιπαίδεια Google images a1/20

= Τουταγχαμών =
 * Ο Τουταγχαμών ήταν Αιγύπτιος φαραώ που βασίλευσε περίπου μεταξύ το 1332-1323 π.Χ. σύμφωνα με την συμβατική χρονολογία. Γεννήθηκε το 1341 π.Χ., και πέθανε όταν ήταν 18 ετών. Τα αίτια του θανάτου του δεν είναι ξεκάθαρα. Μία κρανιοεγκεφαλική κάκωση, που εντοπίστηκε κατά την εξέταση της μούμιας με Ακτίνες Χ, αποκαλύπτει ότι ο θάνατός του ήταν βίαιος, αλλά κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα αν πρόκειται για δολοφονική επίθεση ή ατύχημα ή για αρρώστια. **
 * Π ατέρας του ήταν ο Ακετανόν και η μητέρα του ήταν πιθανόν ετεροθαλής αδελφή του. Ήταν το μόνο αγόρι από τα 7 παιδιά του Ακενατόν, κάτι που τον διόριζε μοναδικό διάδοχο του θρόνου, όταν ο Ακενατόν πεθαίνει υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Ωστόσο, ο θρόνος δεν πέρασε απευθείας στον Φαραώ, αλλά ένας αφανείς Φαραώ, ο Σμενκαρέ. Πολλοί υποθέτουν πως ο Σμενκαρέ ήταν αδελφός η μεγαλύτερος γιός του Ακενατόν, αλλά κάποιοι άλλοι λένε ότι ήταν ένα άλλο όνομα για τη βασίλισσα Νεφερτίτη που ίσως να κυβέρνησε για μικρό διάστημα τη χώρα μετά το θάνατο του συζύγου της. Όταν ο Τουταγχαμών στέφθηκε Φαραώ περίπου στην ηλικία των 8 με 9, παντρεύεται την ετεροθαλή αδελφή του, πριγκίπισσα Ανκεσεναμούν, κόρη της Νεφερτίτης. **[[image:http://news247.gr/eidiseis/auto/article3092059.ece/BINARY/w660/tut.jpg width="788" height="519"]]

Διασκευή:Οικονόμου Γεωργουλοπούλου Μαρία-Έλλη Α3 2016-2017

__**ΑΚΡΩΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΚΑΛΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ**__

Το **Ακρ****ωτήριο της Καλής Ελπίδος** (ή της Ελπίδας) είναι ένα από τα διασημότερα ακρωτήρια του κόσμου, βρίσκεται στο νότιο άκρο της [|Αφρικής], χωρίς όμως και να αποτελεί τη νοτιότερη εσχατιά της αφρικανικής ηπείρου, που πολλοί λανθασμένα θεωρούν. Βρίσκεται συγκεκριμένα επί της δυτικής πλευράς της νότιας εσχατιάς της Αφρικής προς τον [|Ατλαντικό Ωκεανό] και περίπου 90 ν. [|μίλια] (150 χλμ.) βορειοδυτικότερα της νοτιότερης εσχατιάς που είναι το [|Ακρωτήριο των Βελονών] ή [|Ακρωτήριο Αγκούλιας]. Το ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας είναι βραχώδες, απόκρημνο και με αρκετές απορρωγές. Πρόκειται για ένα συνηθισμένο στην όψη [|ακρωτήριο], που όμως υπήρξε πολύ σπουδαίο την εποχή των εξερευνήσεων, στην αναζήτηση των δυτικών Ινδιών. <span style="background-color: #ffffff; color: #222222; display: block; font-family: sans-serif; font-size: 14px;"> Πρώτος εξερευνητής που έφθασε στο ακρωτήριο αυτό ήταν ο Πορτογάλος θαλασσοπόρος [|Βαρθολομαίος Ντιάζ], μόλις 35 χρόνια μετά την [|Άλωση της Κωνσταντινούπολης] , το 1488, ο οποίος και το ονόμασε αρχικά Κάμπο ντας Τορμέντας, (= Ακρωτήριο των Τρικυμιών), λόγω της μεγάλης θαλασσοταραχής που αντιμετώπισε στη περιοχή, πλην όμως ο Βασιλιάς [|Ιωάννης Β΄ της Πορτογαλίας] διαισθανόμενος ότι τελικά από εκεί συνεχίζει πλέον ανατολικά ο θαλάσσιος δρόμος προς την [|Ινδία] το ονόμασε επίσημα **Κάμπο ντα Μπόα Εσπεράντζα**, που σημαίνει Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος (προς Ινδία). To [|1652] όταν κατέλαβαν την περιοχή οι [|Ολλανδοί] θαλασσοπόροι το ονόμασαν //Ακρωτήριο Αποικίας// (Κόλονυ). Το [|1795] που η [|Ολλανδία] βρισκόταν υπό γαλλική κατοχή το ακρωτήριο κατέλαβαν οι [|Άγγλοι] που παρέμεινε σ΄ αυτούς, μέχρι το [|1910] με τη δημιουργία της Νοτιοαφρικανικής Ένωσης επανακτώντας το προηγούμενο, (σημερινό) όνομα. Το ότι ονομάσθηκε αυτό και όχι η λίγο νοτιότερη ακόμη εσχατιά ήταν αφενός μεν από το γεγονός ότι απ΄ αυτό το γεωγραφικό σημείο το πλοίο που επιχειρεί τον περίπλου, από Δ. προς Α., αλλάζει [|πορεία] ανατολικότερη, από νότια που ακολουθούσε, αφετέρου διότι αμέσως μετά ανοίγεται ένας κόλπος που πιθανώς η παράλλαξή του να δημιούργησε την εντύπωση του νοτιότερου άκρου της Αφρικής. Όπως και να είχε όμως, για την εποχή εκείνη, η ψυχολογία που παρείχε η αλλαγή πορείας ήταν πολύ σημαντική στο ηθικό των θαλασσοπόρων και των πληρωμάτων των [|ιστιοφόρων πλοίων] τους, αλλά και των μετέπειτα αποικιστών, έτσι ώστε να περιοριστεί το όνομα και να καθιερωθεί σκέτο «Ακρωτήριο», όπως ομοίως αυτό της Κρήτης στην Ελλάδα. Σημειώνεται όμως ότι με την ονομασία Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος ονομάζεται και η [|χερσόνησος] της οποίας αποτελεί εσχατιά, καθώς και η γύρω [|ηπειρωτική περιοχή] που αποτέλεσε διοικητικά μία από τις τέσσερις επαρχίες της [|Νοτιοαφρικανικής Ένωσης] με πρωτεύουσα το [|Κέιπ Τάουν].

=<span style="font-family: Georgia,serif; font-size: 21.5pt;">Νίγηρας ποταμός =

<span style="color: #222222; font-family: Arial,sans-serif;">Ο **Νίγηρας** είναι ο σημαντικότερος ποταμός της δυτικής Αφρικής, με μήκος περίπου στα 4.180 χιλιόμετρα. Η ροή του σχηματίζει ένα μεγάλο τόξο, που περνά από τα κράτη Γουινέα, Μάλι, Νίγηρα (κράτος που πήρε το όνομά του από τον ποταμό), από τα σύνορα του Μπενίν και τελικά από τη Νιγηρία, από όπου και χύνεται στον Κόλπο της Γουινέας (Ατλαντικός Ωκεανός) μετά από ένα εκτεταμένο ποτάμιο δέλτα. Ο Νίγηρας είναι ο τρίτος σε μήκος ποταμός ολόκληρης της Αφρικής (τον ξεπερνούν μόνο ο Νείλος και ο Κονγκό). Ο σημαντικότερος παραπόταμος του Νίγηρα είναι ο Μπενουέ.

<span style="color: #222222; font-family: Arial,sans-serif;">Οι σημαντικότερες πόλεις κατά μήκος του Νίγηρα είναι το Σιγκουίρι (Γουινέα), το Μπαμακό, το Μόπτι, το Τιμπουκτού, το Σέγκου και το Γκάο (Μάλι), η Νιαμέυ, το Λοκόα και το Ονίτσα (Νιγηρία).

|| ||
 * **<span style="font-family: Arial,sans-serif; font-size: 13pt;">Νίγηρας ποταμός ** ||
 * <span style="color: #0b0080; display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 10.5pt; text-align: center;">[[image:Niger_River_View,_Djenne_(6861797) (1).jpg link="https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Niger_River_View,_Djenne_(6861797).jpg"]]
 * **<span style="color: #0b0080; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 10.5pt;">[|Εκβολές] ** || <span style="color: #0b0080; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 10.5pt;">[|Κόλπος της Γουινέας] ||
 * **<span style="color: #a55858; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 10.5pt;">[|Θέση] ** || <span style="font-family: Arial,sans-serif; font-size: 10.5pt;"> [|Μπενίν], [|Γουινέα] , [|Μάλι] , [|Νίγηρας] και [|Νιγηρία] ||
 * **<span style="font-family: Arial,sans-serif; font-size: 10.5pt;">Μήκος ** || <span style="font-family: Arial,sans-serif; font-size: 10.5pt;">4180 [|Χιλιόμετρο] ||
 * **<span style="font-family: Arial,sans-serif; font-size: 10.5pt;">Μέση ** **<span style="color: #a55858; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 10.5pt;">[|εκροή] ** || <span style="font-family: Arial,sans-serif; font-size: 10.5pt;">8630 [|κυβικά μέτρα το δευτερόλεπτο] ||
 * **<span style="font-family: Arial,sans-serif; font-size: 10.5pt;">Παραπόταμοι ** || <span style="font-family: Arial,sans-serif; font-size: 10.5pt;"> [|Sokoto River], [|Benue] , [|Bani River] , [|Béli River] , [|Gorouol] , [|Sirba River] , [|Tapoa River] και [|Mékrou River] ||
 * <span style="color: #663366; display: block; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 10.5pt; text-align: center;"> [|Πολυμέσα]
 * <span style="font-family: Arial,sans-serif; font-size: 9.5pt;"> [|wikidata] ( <span style="color: #0b0080; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 7pt;">[|π] <span style="font-family: Arial,sans-serif; font-size: 5.5pt;">• <span style="color: #0b0080; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 7pt;"> [|σ] <span style="font-family: Arial,sans-serif; font-size: 5.5pt;">• <span style="color: #663366; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 7pt;"> [|ε] <span style="font-family: Arial,sans-serif; font-size: 9.5pt;"> )  ||

<span style="color: #0b0080; font-family: Arial,sans-serif;">

<span style="color: #222222; font-family: Arial,sans-serif; font-size: 10.5pt;">Ο Νίγηρας Ποταμός στο Κουλικόρο.

Πηγή Wikipediia Μάριος Γαλανόπουλος Α΄1

=**__//Η Γυναίκα της Αφρικής//__**=

===Αν και αντιπροσωπεύουν το 50% του πληθυσμού της γής και περίπου τα δύο τρίτα των ωρών εργασίας του, oι γυναίκες δεν απολαμβάνουν παρά το ένα δέκατο του εισοδήματος του πληθυσμού αυτού και έχουν στή διάθεσή τους λιγότερο από το 1% των αγαθών του πλανήτη.=== ===H μέρα της αφρικανίδας γυναίκας είναι υπερφορτωμένη. Σηκώνεται πριν άπ’ όλους το πρωί, πριν ακόμα βγεί ο ήλιος. Η μεταφορά του νερού άπ’ το ποτάμι ή το πηγάδι απαιτεί ένα καθημερινό «πήγαιν’ έλα» σε έδαφος ανώμαλο, συχνά με ανήφορο και κατήφορο, μ’ ένα φορτίο στα κεφάλι 20-30 κιλών.=== ===Για ν’ ανάψει φωτιά, χρειάζονται ξύλα. Σε πολλές περιοχές η αναζήτηση αυτή, έχει καταντήσει ένα σοβαρό πρόβλημα. Στα Ζαΐρ, π.χ. στην ορεινή περιοχή Κιβού, πολλές γυναίκες και κοπέλλες δουλεύουν για μισή μέρα στις φυτείες με αντάλλαγμα λίγα ξερά ξύλα.=== ===Τρέφουν τη χώρα. Αφού φροντίσουν τα παιδιά τους φεύγουν για τα χωράφια, που συχνά βρίσκονται πολύ μακρυά άπ’ το χωριό. Η δουλειά εκεί διαρκεί περίπου 16 ώρες. Και η δουλειά αυτή σε αγρούς λαχανικών κυρίως, είναι περίπου αποκλειστική ευθύνη της γυναίκας. Οι άνδρες πηγαίνουν μόνο για το αρχικό όργωμα. Μ’ ένα τσαπί κι’ ένα μεγάλο μαχαίρι στα χέρια ετοιμάζουν τη γη για σπορά, ξεβοτανιζουν και κάνουν συγκομιδή. Κατά τις 2.00 μ.μ. γυρίζουν μ’ ένα φορτίο που είναι μισό προϊόντα της γης, μισό ξύλα για τη φωτιά. Η μεταφορά είναι κι αυτή γυναικεία δουλειά. Συχνά βλέπει κανείς γυναίκες να κουβαλούν φορτίο αρκετά μεγαλύτερο άπ’ όσο ζυγίζουν oι ίδιες.=== ===Μόλις φτάσουν στο σπίτι αρχίζουν να καθαρίζουν το μανιόκ με την βοήθεια των κοριτσιών τους, αν έχουν. Μετά μαγειρεύουν για όλη την οικογένεια, συχνά μέσα σε μια καλύβα χωρίς παράθυρα ή τζάκι. Προτιμούν τροφές της κατηγορίας των κονδύλων (μανιόκ, είδη πατάτας κλπ.) που μαγειρεύονται γρήγορα, χωρίς να χρειάζονται πολλά ξύλα, ενώ οι τροφές που περιέχουν πρωτεΐνες σιγά-σιγά εγκαταλείπονται. Και μετά το βραδυνό φαγητό των ανδρών, είναι η ώρα της «διασκέδασης» τους, όπου μοιράζονται το υπόλοιπο του φαγητού με τις κόρες και τα μικρά. Στη συνέχεια πλένουν τα πιάτα και τα μικρά παιδιά τους και καθαρίζουν λίγο το σπίτι. Η νύχτα έχει πέσει. Μπορούν πιά ν’ αναπαυθούν. Αύριο αρχίζει μια παρόμοια μέρα, γεμάτη μόχθο.=== ===Η δεύτερη σύζυγος. Στις πόλεις oι γυναίκες είναι πιο ανεξάρτητες ως προς τον άνδρα τους στον οικονομικό τομέα. Οι κάπως μορφωμένες εργάζονται σε γραφεία. Παρ΄ όλ’ αυτά συνεχίζουν να έχουν και όλες τις άλλες ευθύνες-δουλειές στην οικογένεια.=== ===Για τη γυναίκα όμως της κάτω «τάξης» η ζωή είναι αφάνταστα δύσκολη. Στην πόλη όλα είναι ακριβά και η γή για καλλιέργεια σχεδόν ανύπαρκτη. Ένας μικρός κήπος λαχανικών μπορεί να χρησιμεύσει, τόσο σαν πηγή τροφίμων για την οικογένεια, όσο και τρόπος οικονομικού εισοδήματος. Οι παραδοσιακοί θεσμοί στην πόλη είναι πιο χαλαροί και κινδυνεύει η γυναίκα ή να εγκαταλειφθεί από τον σύζυγό της ή αυτός να φέρει μια δεύτερη «σύζυγο».=== ===Και στις δυο περιπτώσεις η γυναίκα βρίσκεται μόνη της με το βάρος των παιδιών της. Και η πιο εύκολη διέξοδος από το οικονομικό αδιέξοδο είναι η πορνεία, ή της ίδιας, ή η εξώθηση σ’ αυτή των κοριτσιών της, συχνά ανηλίκων.===

Όμως, είτε στο χωριό, είτε στην πόλη, η αφρικανίδα γυναίκα μένει στο περιθώριο και έξω από τα κέντρα λήψης απόφασης, είτε αυτά λειτουργούν μέσα στην οικογένεια, είτε στον κοινωνικό και πολιτικό χώρο.
===Ανδρικός σωβινισμός. Οι άνδρες κατοχυρώνονται πίσω από ορισμένες παραδοσιακές πεποιθήσεις-ταμπού: «Οι άνδρες δεν κουβαλούν νερό. Δεν φορτώνονται. Αυτό είναι δουλειά της γυναίκας. Αν όχι, θα τον θεωρήσουν τρελλό και θα χάσει κάθε σεβασμό μέσα στην κοινωνία». Αν οι γυναίκες διαμαρτυρηθούν, θεωρείται πως αντιγράφουν τις γυναίκες της Δύσης. Αυτό είναι απαράδεκτο και προέρχεται από μια κοινωνικο-οικονομική κατάσταση που αντικειμενικά χαρακτιρίζεται άδικη στη βάση. Σε ορισμένα ωστόσο αφρικανικά κράτη, όπως η Ζιμπάμπουε, η Μοζαμβίκη, ή η Αγκόλα, έχουν ιδρυθεί Υπουργεία για τη «Θέση της Γυναίκας». Στα κράτη αυτά η γυναίκα έχει αναγκαστεί να πάρει μέρος στον πόλεμο δίπλα στον άνδρα, πράγμα που της έχει δώσει το δικαίωμα και τη δυνατότητα ν΄αρνηθεί την επιστροφή της στην παραδοσιακή άδικη καταπίεσή της.===



http://www.diakonima.gr/2013/02/18/%CE%B7-%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BA%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%86%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82/
=Κριστιάνα Γκιούλη Β'1=

=__//**Δέκα θεοί της Αιγύπτου και οι ιστορίες τους**//__=

**Όσιρις**
===Σύζυγος και αδερφός της Ίσιδας και θεός της σοφίας και του πολιτισμού, ο Όσιρις είχε την… ατυχία να δολοφονηθεί και να διαμελιστεί από τον σατανικό αδερφό του Σετ και την τύχη να αναστηθεί χάρη στη μαγεία που χρησιμοποίησε η Ίσις. Όχι άσκοπα, καθώς αφού αναστήθηκε ο Όσιρις της έκανε έναν γιο, τον Ώρος, ο οποίος εκδικούμενος τον θάνατο του πατέρα του, σκότωσε τον θείο του. Ο γιος του Ώρος έγινε βασιλιάς της Αιγύπτου, ενώ ο Όσιρις έγινε βασιλιάς των Νεκρών και κριτής του κάτω κόσμου. Ο Αιγύπτιοι θεωρούσαν τον Όσιρι κάτι σαν νικητή του Θανάτου και επομένως κάθε φαραώ που πέθαινε γινόταν Όσιρις, ενώ όσο ζούσε αποτελούσε ενσάρκωση του Ώρος.===

**Ίσις**
===Υπήρξε η… απόλυτη θεά, ούσα μητέρα του Ώρος και ταυτόχρονα σύζυγος και αδερφή του Όσιρι. Όταν ο πολυαγαπημένος της σύντροφος άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο από το χέρι του Σετ, μάζεψε ένα – ένα τα κομμάτια της (και αυτά του συζύγου της) και τα ένωσε όλα σε ένα σώμα χρησιμοποιώντας επιδέσμους και φτιάχνοντας τη δημοφιλή στους Αιγύπτιους μούμια. Επαναφέροντας τον Όσιρι στη ζωή, η Ίσις λάνσαρε την ιδέα της ανάστασης η οποία επηρέασε βαθύτατα και άλλες θρησκείες όπως ο Χριστιανισμός. Εικονίζεται με πέπλο στο πρόσωπό της και με έναν θρόνο στο κεφάλι της, ενώ σε άλλες εικονογραφήσεις εμφανίζεται με σώμα γυναίκας και κεφάλι ή κέρατα αγελάδας, τα οποία συμβολίζουν την γονιμότητα.=== = =

**Ώρος**
===Από τους πιο σημαντικούς αιγύπτιους θεούς, ο Ώρος σύμφωνα με τον δημοφιλή μύθο εκδικήθηκε τον θάνατο του πατέρα του και έσφαξε τον θείο του Σετ, βάζοντας ταυτόχρονα τον εαυτό του στη θέση του βασιλιά της Αιγύπτου. Εξ ου και οι πρώτοι Φαραώ επικύρωσαν την εξουσία τους στο βασίλειο παρουσιάζοντας τον εαυτό τους ως μετενσάρκωση του Ώρος. Ο Ώρος λατρευόταν επίσης σαν θεός του φωτός και του ουρανού και εμφανίζεται με σώμα άνδρα και κεφάλι γερακιού, φορώντας ένα λευκό και κόκκινο στέμμα.===

**Θωθ**
===Θεός της σοφίας, της γραφής και της μαγείας, ο Θωθ απεικονίζεται με κεφάλι ίβιδας (ιερό πουλί το οποίο οι Αιγύπτιοι θεωρούσαν σοφό) και ήταν ο… γραφιάς του κάτω κόσμου. Κατέγραφε τις ετυμηγορίες για τον κάθε πεθαμένο, όπως επίσης και τα ξόρκια στην Βίβλο των Νεκρών. Υπήρξε συγγραφέας του περίφημου Βιβλίου του Θωθ, το οποίο περιλαμβάνει τα μυστικά του Σύμπαντος, ενώ παράλληλα έπαιξε σημαντικό ρόλο σε δεκάδες αιγυπτιακούς μύθους, δρώντας ως μεσολαβητής έτσι ώστε να επέλθει ειρήνη ανάμεσα στον Ώρο και τον Σετ. Οι μαγικές του δυνάμεις τον συνέδεσαν, επίσης, με την ιατρική και, όταν το σώμα υπέκυπτε τελικώς στο θάνατο, εκείνος ήταν πάλι που οδηγούσε το νεκρό στο βασίλειο των θεών.===

**Ρα**
===Θεός του Ήλιου και μία από τις πιο σημαντικές αιγυπτιακές θεότητες, ο Ρα ήταν ο πρώτος βασιλιάς και ο δημιουργός των πάντων. Η πιο αρχαία μορφή του αιγυπτιακού μύθου της δημιουργίας, παρουσιάζει τον θεό Ρα να κάθεται επάνω σε έναν πανάρχαιο λόφο και από εκεί να δημιουργεί τους θεούς. Ο ίδιος όμως θεός, βάσει μιας άλλης παράδοσης αναδύεται από τον Νουν, τον αρχέγονο ωκεανό και να βάζει σε τάξη τα στοιχεία του χάους. Γεννιόταν κάθε πρωί με την αυγή και πέθαινε – συμβολικά πάντα – με το ηλιοβασίλεμα, ξεκινώντας το ταξίδι του για τον κάτω κόσμο. Εικονίζεται φορώντας έναν ηλιακό δίσκο στο κεφάλι του.===

**Σετ**
===Θεός της ερήμου και των καταιγίδων, ο Σετ αργότερα συνδέθηκε με το χάος και το σκοτάδι. Εικονίζεται με κεφάλι σκύλου και μακριά μουσούδα, και αποτελεί έναν από τους κεντρικούς χαρακτήρες του θρύλου του Όσιρι και της Ίσις, τον οποιον αναφέραμε παραπάνω. Ο… ρόλος του αυτός (έσφαξε δίχως έλεος τον Όσιρι) τον κατέταξε στη συνείδηση του λαού σαν έναν κακό δαίμονα και οι εικόνες του αφαιρέθηκαν από τους ναούς από τους υποστηρικτές της αίρεσης του Όσιρι. Σε κάποια σημεία της Αρχαίας Αιγύπτου πάντως, συνέχισε να λατρεύεται σαν ένας από τους κύριους θεούς του αιγυπτιακού πάνθεον.===

**Μπαστέτ**
===Η λατρεία των Αιγύπτιων για τις… γάτες ήταν γνωστή, τόσο που κατέληξαν να θεωρούν την όψη της γάτας ιερή. Έτσι προέκυψε και η θεά γάτα Μπαστέτ, η οποία σύμφωνα με τον μύθο αντιμαχόταν τον θεό Άποφι και θεωρούνταν το «μάτι το Ρα». Προασπίστρια του θεού ήλιου Ρα και όργανο της θέλησής του, πολέμησε για αιώνες τον Απόφι και όταν ο Ρα αποσύρθηκε στον ουρανό, «έδεσε» την μοίρα της με ξόρκι έτσι ώστε να πορευτεί μαζί με τον Απόφι στην άβυσσο και να τον κρατάει για πάντα αποδυναμωμένο.===

**Απέπ**
===Γνωστός και ως Απόφις, λόγω της όψης φιδιού που είχε, ο Απέπ συμβολίζει το σκότος και το χάος, ενώ μνημειώδεις είναι οι μάχες του με τον θεό Ρα. Στις περισσότερες ιστορίες που τον συνοδεύουν, ο Απέπ καραδοκεί στο βουνό Μπακού όπου δύει ο ήλιος και χρησιμοποιεί τις μαγικές του δυνάμεις του υπνωτισμού για να βγάλει από τη μέση τον Ρα. Όταν ο Απέπ κατάπινε τον Ρα, τότε οι Αιγύπτιοι παρατηρούσαν έκλειψη του ήλιου, όμως με την βοήθεια των συμμάχων του ο Ρα απελευθερωνόταν από τη μαγεία του Απέπ και έτσι ο ήλιος εμφανιζόταν ξανά. Σε άλλους μύθους, η κόρη του Ρα θεά –γάτα Μπαστέτ κυνηγά εις τους αιώνες των αιώνων των Απέπ, μην επιτρέποντάς του να βλάψει τον πατέρα της.===

**Άμων**
===Θεωρείτο γονιμικός θεός - δημιουργός του κόσμου και υπήρξε η κύρια θεότητα των Θηβών στην Αρχαία Αίγυπτο, κάτι σαν τον «δικό μας» Δία. Εικονίζεται κατά κύριο λόγο με ανθρώπινη μορφή, αν και σε αρκετές περιπτώσεις τον βλέπουμε με την όψη κριαριού, καθώς, σύμφωνα με τον μύθο, ο Άμων μεταμφιέστηκε κάποτε με το κεφάλι και το δέρμα κριού, τον οποίο έγδαρε και αποκεφάλισε, όταν ο Σου, θεός της ατμόσφαιρας, τον παρακάλεσε να εγκαταλείψει την αορασία του. Αποκαλύπτοντας τον εαυτό του με αυτόν τον τρόπο, ο Άμων ιεροποίησε τον κριό, με αποτέλεσμα να βρίσκεται υπό την προστασία του καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου. Όπως και με αρκετές θεότητες της Αιγύπτου, ο Άμων μεταγενέστερα συνενώθηκε με τον θεό Ρα σχηματίζοντας τη μορφή του Άμων-Ρα, ο οποίος παρέμεινε ο επικεφαλής θεός καθ’ όλη τη διάρκεια των αρχαίων Αιγυπτιακών Χρόνων.===

**Άνουβις**
===Ο θεός με το κεφάλι τσακαλιού, συνδέθηκε άμεσα με την μουμιοποίηση και γενικότερα με την μετά θάνατον ζωή στην Αίγυπτο, όντας ο συνοδοιπόρος των νεκρών στο ταξίδι τους στον άλλο κόσμο. Το σκούρο χρώμα του δέρματός του υπήρξε σύμβολο της αναγέννησης, ενώ υπήρξε ο τέταρτος υιος του Ρα. Μεγαλώνοντας βοήθησε τον Όσιρι στο να κατακτήσει τον κόσμο, όμως όταν εκείνος δολοφονήθηκε από τον από τον Σετ, βοήθησε την μητέρα του Όσιρι να τον μουμιοποιήσει και να τον θάψει.===





Πηγές: http://www.in2life.gr/features/notes/article/341446/deka-theoi-ths-aigyptoy-kai-oi-istories-toys.html
=**Κριστιάνα Γκιούλη Β'1**=