Νότια+Αμερική

=Κούβα = Η **Δημοκρατία της Κούβας** ( [|ισπανικά] : //Cuba// ή //República de Cuba//), είναι νησιωτικό κράτος της [|Καραϊβικής] που αποτελείται από το ομώνυμο νησί (το μεγαλύτερο στις [|Μεγάλες Αντίλλες] ), την [|Ίσλα δε λα Χουβεντούδ], καθώς και μικρότερα νησιά. Βρίσκεται στη βόρεια [|Καραϊβική], ανάμεσα στην [|Καραϊβική Θάλασσα] , τον [|Κόλπο του Μεξικού] και τον [|Ατλαντικό ωκεανό]. Η Κούβα βρίσκεται νότια των [|ΗΠΑ] και των νήσων [|Μπαχάμες], δυτικά των [|Τερκς και Κέικος] και της [|Αϊτής] και ανατολικά του [|Μεξικού]. Οι [|Κέιμαν Νήσοι] και η [|Τζαμάικα] βρίσκονται νότια της Κούβας. Η Κούβα είναι η πολυπληθέστερη χώρα στην Καραϊβική. Ο πολιτισμός και τα έθιμά της αντλούνται από διάφορες πηγές, συμπεριλαμβανομένων της περιόδου της [|ισπανικής αποικιοκρατίας], της μεταφοράς [|σκλάβων] από την [|Αφρική] και, σε μικρότερο βαθμό, της γειτνίασης με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το νησί έχει τροπικό [|κλίμα] το οποίο μετριάζεται από τη θάλασσα που το περιβάλλει. Τα θερμά ρεύματα της θάλασσας της Καραϊβικής και η θέση της Κούβας ανάμεσα σε μεγάλα θαλάσσια σώματα προκαλούν συχνά [|καταιγίδες]. Η περιοχή ανακαλύφθηκε από τον [|Χριστόφορο Κολόμβο] το 1492 και αποικήθηκε κατά τους επόμενους αιώνες ως τμήμα της [|Ισπανικής Αποικιακής Αυτοκρατορίας]. Στο τέλος του 19ου αιώνα μια σειρά από εξεγέρσεις, στις οποίες ενεπλάκησαν και οι [|Ηνωμένες Πολιτείες] έληξαν με την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της περιοχής το 1898. Μετά από πολιτικές περιπέτειες, το 1959, επικρατεί η [|Κουβανική Επανάσταση], όπου ο [|Φιδέλ Κάστρο] επικεφαλής ανταρτών ανατρέπει την φιλοαμερικανική δικτατορία του [|Φουλχένσιο Μπατίστα]. Το γεγονός αυτό θεωρείται σταθμός στην ιστορία της Λατινικής Αμερικής, ενώ από το 1962 οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν οικονομικό και εμπορικό εμπάργκο κατά της Κούβας. [|[3]]

 Γεωγραφία:
Η Κούβα είναι ένα [|αρχιπέλαγος] νησιών που βρίσκονται στην [|Καραϊβική Θάλασσα], με [|γεωγραφικές συντεταγμένες] 21°3N, 80°00W. Το κύριο νησί είναι η Κούβα, το οποίο περιβάλλεται από τέσσερις κύριες συστάδες νησιών. Αυτές είναι τα [|Κολοράδος], τα [|Καμαγουέι] , τα [|Χαρδίνες ντε λα Ρέινα] και τα [|Καναρέος]. Το κύριο νησί της Κούβας αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος της έκτασης της χώρας (105.006 χλμ² ή 40.543 τετρ. μίλια) και είναι το 17ο μεγαλύτερο σε έκταση νησί στον κόσμο. Το δεύτερο μεγαλύτερο σε έκταση νησί της χώρας είναι η [|Ίσλα δε λα Χουβεντούδ] (Νησί της Νιότης) στα νοτιοδυτικά, με έκταση 3.056 χλμ² (1.180 τετρ. μίλια). Η Κούβα έχει συνολική έκταση 110.860 χλμ². Το κύριο νησί αποτελείται πρωτίστως από πεδιάδες. Στα νοτιοανατολικά είναι η [|Σιέρρα Μαέστρα], μια οροσειρά με απότομα βουνά, όπου το πιο ψηλό σημείο είναι το [|Πίκο Ρεάλ δελ Τουρκίνο] στα 2.005 μέτρα (6.578 πόδια). Το [|κλίμα] είναι τροπικό, αν και μετριάζεται από ανέμους. Σε γενικές γραμμές (με τοπικές διαφοροποιήσεις), από τον Νοέμβριο μέχρι τον Απρίλιο είναι η ξηρή εποχή, και από τον Μάιο μέχρι τον Οκτώβριο η πιο βροχερή εποχή. Η μέση θερμοκρασία είναι 21 °C τον Ιανουάριο και 27 °C τον Ιούλιο. Η Κούβα πλήττεται από καταιγίδες, οι οποίες είναι πιο συχνές τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο. Η [|Αβάνα] είναι η μεγαλύτερη πόλη και η πρωτεύουσα. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι το [|Σαντιάγο ντε Κούβα] και το [|Καμαγουέι]. Μικρότερες γνωστές πόλεις είναι το [|Μπαρακόα] (η πρώτη ισπανική αποικία στην Κούβα), το [|Τρινιδάδ] (παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά της [|UNESCO] ) και το [|Μπαγιάμο].

Μέγκη Ντουχάνη Α4
Δήμητρα Δρελιώζη Α1 - 5/4/17 

ΑΜΑΖΟΝΙΟΣ Ελενα Φραγκογιαννακη Α4

**Η ΝΟΤΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗ:**

**H Νότια Αμερική είναι το τμήμα της Αμερικής που βρίσκεται στο νότιο ημισφαίριο. Η Νότια Αμερική βρίσκεται μεταξύ του Ειρηνικού ωκεανού και του Ατλαντικού ωκεανού. Έχει σχήμα τριγωνικό και μήκος από βορρά προς νότο 7.500 χιλιόμετρα και από ανατολικά προς δυτικά 5.200 χιλιόμετρα. Η Ν. Αμερική υποτίθεται ότι ήταν παλιότερα ενωμένη με την Αφρική, από την οποία χωρίστηκε μετά από καταποντισμό. Βρέχεται από τον Ατλαντικό και Ειρηνικό ωκεανό, που ενώνονται στα νότια της ηπείρου με το πορθμό του Ντρέικ.**

**Οι ακτές της Ν. Αμερικής παρουσιάζουν πολύ λιγότερες κολπώσεις από τις ακτές της Β. Αμερικής. Οι πιο αξιόλογοι κόλποι είναι αυτοί που σχηματίζονται στις εκβολές των ποταμών Αμαζόνιου και Λαπλάτα και ο κόλπος του Παναμά στον Ειρηνικό. Εκτός από το νοτιότερο τμήμα σ' όλο το μήκος των υπόλοιπων ακτών δεν εμφανίζονται παρά μεμονωμένα μόνο νησάκια χωρίς ιδιαίτερη αξία. Πάντως το πιο αξιόλογο νησί είναι η Γη του Πυρός στο νοτιότερο άκρο, που χωρίζεται από την υπόλοιπη ήπειρο με τον πορθμό του Μαγγελάνου και έχει έκταση 7.200 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Σύμφωνα με την μέση εκτίμηση πληθυσμού των Ηνωμένων Εθνών για το 2017 ο πληθυσμός της εκτιμάται σε 426.548.000 κατοίκους.**





__**Πηγες:**__ https://el.m.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CF%8C%CF%84%CE%B9%CE%B1_%CE%91%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE

**ΑΛΈΞΑΝΔΡΟΣ ΡΟΎΣΜΑΝ Α3**

**Ο ΑΜΑΖΟΝΙΟΣ**

**Ο Αμαζόνιος είναι ένας από τους μεγαλύτερους [|ποταμούς]** τ**ης Γης. Διαρρέει τη [|Νότια Αμερική] από τις [|Άνδεις] ως τις εκβολές του, στον [|Ατλαντικό ωκεανό]. Γενικά θεωρείται ο δεύτερος μακρύτερος ποταμός στη Γη μετά το [|Νείλο], με μήκος 6.400 [|χιλιόμετρα] , αλλά παρ'όλα αυτά, το μήκος του ανάλογα με το πoιο θεωρείται το σημείο των εκβολών, φτάνει μέχρι τα 7.000 χιλιόμετρα, οπότε είναι ο μακρύτερος ποταμός στη Γη. Ο Αμαζόνιος όμως είναι με διαφορά ο μεγαλύτερος ποταμός όσον αφορά στη μέση παροχή, που ανέρχεται σε 219.000 [|κυβικά μέτρα] ανά [|δευτερόλεπτο]. Υπολογίζεται ότι το 1/5 τού συνόλου του γλυκού νερού που ρέει στην επιφάνεια της γης μεταφέρεται από τον Αμαζόνιο. Το [|εμβαδόν] της [|λεκάνης απορροής] του είναι 6.915.000 [|χλμ²] και είναι η μεγαλύτερη στη Γη. Ως πηγή του έχει αναγνωριστεί το όρος Μίσμι στο νότιο Περού [|[1]] .** **Το όνομα «Αμαζόνιος» το έδωσε ο Ισπανός κατακτητής [|Φρανθίσκο ντε Ορεγιάνα] (Francisco de Orellana), ο οποίος διέπλευσε τον ποταμό το [|1541] - [|1542]. Στην πορεία του συνάντησε φυλές με γυναίκες που πολεμούσαν και για τον λόγο αυτό του έδωσε το όνομα «Αμαζόνιος» (Río de las Amazonas). Την εποχή της Κατάκτησης, κοντά στις όχθες του Αμαζονίου και των παραποτάμων του, κατοικούσαν μόνιμοι, σχετικά πυκνοί πληθυσμοί, που εφάρμοζαν εντατικές γεωργικές καλλιέργειες. Στους κάμπους, δηλαδή τις περισσότερο ανυψωμένες περιοχές ανάμεσα στους ποταμούς και τις πεδιάδες κατάκλυσής τους, κατοικούσαν και εξακολουθούν και σήμερα να κατοικούν, τουλάχιστον στις πιο απομακρυσμένες ζώνες τους, διάσπαρτες φυλές Ινδιάνων. Οι νομάδες βάσιζαν την οικονομία τους στο κυνήγι μικρών και μεγάλων ζώων.** **Ο Αμαζόνιος είναι πολύ γνωστός για την τεράστια [|ζούγκλα] που τον περιβάλλει: Το [|Τροπικό δάσος του Αμαζονίου] αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα δάση του πλανήτη και συγκεντρώνει το ενδιαφέρον των επιστημόνων λόγω του ποσοστού απορρόφησης του άνθρακα από τα φυτά στο έδαφος και τα ύδατα του δάσους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο τον χρόνο. Ωστόσο, το δάσος του Αμαζονίου απειλείται σε μεγάλο βαθμό από την παράνομη υλοτομία. Στα δάση του Αμαζονίου απαντά μια ασύλληπτη ποικιλία ειδών βλάστησης. Το δάσος εκτείνεται από τα μαγκρόβια έλη και τους επιπλέοντες λειμώνες (νησίδες από πλεγμένα κλαδιά υδρόβιων φυτών με χώμα) στα ανατολικά, κοντά στον Ατλαντικό, μέχρι το ανώτατο υψόμετρο που αναπτύσσονται τα δέντρα στις [|Άνδεις] .** **Οι φυσικοί πόροι του Αμαζονίου είναι πολλοί και ποικίλοι. Οι πρώτοι εξερευνητές προσελκύστηκαν απ' τα διαμάντια και το χρυσό, εξίσου σημαντικοί όμως είναι οι διάφοροι πολύτιμοι λόφοι που έχουν ανακαλυφθεί σε αυτήν την περιοχή καθώς και η εξαιρετική ξυλεία που παρέχουν η Σουιτενία, ο κέδρος του Αμαζονίου και πολλά άλλα είδη.**

**Πηγή: Βικιπαίδεια** **Γαρυφάλου Θεοδώρα**

Ο Αμαζόνιος μέσα από 10 χρήσιμες πληροφορίες που δεν είχατε ξανακούσει


Ένα από τα πιο εκπληκτικά μέρη στον κόσμο, ο Αμαζόνιος «κρύβει» τόση άγρια φύση και ομορφιά που δύσκολα περιγράφεται. Ας τον μάθουμε καλύτερα από εντυπωσιακά info γι’ αυτόν, που οι περισσότεροι δεν είχαν υπ’ όψιν.

Στον Αμαζόνιο υπάρχει ένα τυφλό είδος μυρμηγκιού, το οποίο θεωρείται άμεσος απόγονος του πρώτου είδους μυρμηγκιού του κόσμου.

Ο Martin Strel, κολυμβητής μακρινών αποστάσεων από τη Σλοβενία, έχει κολυμπήσει όλο το μήκος του Αμαζονίου σε λίγο παραπάνω από 2 μήνες.

Κάτω από τον Αμαζόνιο βρίσκεται ένας άλλος ποταμός, περίπου 4 χιλιόμετρα βαθύς, πιο φαρδύς και το ίδιο μακρύς. Η ονομασία του είναι Rio Hamza.

Το 20% του οξυγόνου του κόσμου προέρχεται από το δάσος του Αμαζονίου.

Παρ’ όλο που διάφορες αποστολές στο παρελθόν προσπάθησαν να βρουν τις χαμένες πόλεις του Αμαζονίου που λέγεται ότι ήταν γεμάτες χρυσάφι, οι επιστήμονες πλέον αμφιβάλλουν για το αν θα μπορούσε ένας πολιτισμός να ευδοκιμήσει σε τόσο αντίξοες συνθήκες.



Σύμφωνα με τους ερευνητές, ο Αμαζόνιος φαίνεται πως φιλοξενεί **2,5 εκατομμύρια**είδη εντόμων.

Εκεί υπάρχουν φυλές ανθρώπων που δεν έχουν έρθει **ποτέ σε επαφή** με άλλους και μερικοί επιστήμονες υποστηρίζουν ότι πρέπει να παραμείνουν έτσι.

Από άποψη ροής νερού, ο Αμαζόνιος είναι **μεγαλύτερος** από τα επόμενα 8 μεγαλύτερα ποτάμια του κόσμου μαζί!

Στον Αμαζόνιο υπάρχουν **πάνω από 3 χιλιάδες φρούτα**, με τις δυτικές κουλτούρες να καταναλώνουν περίπου 200. Ακόμη, εκεί φιλοξενούνται περισσότερα από τα μισά είδη ζώων του κόσμου.

**Tροπικό δάσος του Αμαζονίου**



ΠΗΓΗ : Click atlife.gr
http://www.clickatlife.gr/taksidi/story/76665

Όταν τα ήρεμα νερά του ποταμού Ζαμβέζη, συναντούν την 1,700 μέτρων πλάτους, άκρη του φαραγγιού με τους καταρράκτες Βικτώρια, βυθίζονται απότομα στα 100 μέτρα προς τα κάτω. Η πτώση των νερών δημιουργεί υδάτινα σύννεφα και βροντερό ήχο, που γίνονται αισθητά από πολύ μεγάλες αποστάσεις. Κατά τη διάρκεια της εποχής των βροχών-μέσα Νοεμβρίου με τέλη Απριλίου-οι καταρράκτες μοιάζουν να εξαφανίζονται πίσω από ένα παχύ τοίχο της ομίχλης. Οι καταρράκτες, αποτελούν το εθνικό σύνορο μεταξύ της Ζάμπια και της Ζιμπάμπουε, στο μέσο του Ζαμβέζη και τα Εθνικά Πάρκα των δύο κρατών (που αποτελούν μέλος της λίστας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO, απλώνονται και στις δύο πλευρές του ποταμού. ΚΩΝΣΤΆΝΤΙΝΑ ΣΤΑΜΟΥ Α4
 * ΠΗΓΗ Εικόνες Google**



==Η έρημος @http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGYM-A102/148/1060,3840/extras/geocoder/ParametricSiteToGeodata.html?topos=%CE%91%CF%84%CE%B1%CE%BA%CE%AC%CE%BC%CE%B1&Ατακάμα == <span class="dropcap" style="border: 0px; color: #2650a3; float: left; font-family: inherit; font-size: 36.4px; left: -3px; line-height: 0.8em; margin: 0px; outline: 0px; padding: 4px 4px 0px; position: relative;">**Η** έρημος <span style="border: 0px; color: #000099; font-family: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-decoration: none;">@http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGYM-A102/148/1060,3840/extras/geocoder/ParametricSiteToGeodata.html?topos=%CE%91%CF%84%CE%B1%CE%BA%CE%AC%CE%BC%CE%B1&Ατακάμα απλώνεται κατά μήκος των ακτών του <span style="border: 0px; color: #000099; font-family: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-decoration: none;">Περού και της <span style="border: 0px; color: #000099; font-family: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-decoration: none;">Χιλής και είναι ο πιο ξηρός τόπος στον πλανήτη (100 φορές πιο ξηρή από την Κοιλάδα του Θανάτου στην <span style="border: 0px; color: #000099; font-family: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-decoration: none;">Καλιφόρνια των Η.Π.Α.). Μακριά σαν φίδι, ξεκινάει από τον Τροπικό του Αιγόκερω και καταλήγει στη <span style="border: 0px; color: #000099; font-family: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-decoration: none;">Γη του Πυρός. Η έκτασή της είναι μεγαλύτερη από την έκταση της <span style="border: 0px; color: #000099; font-family: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-decoration: none;">Ελλάδας. Οι βροχοπτώσεις είναι ελάχιστες, τόσο που το νερό τους δεν είναι μετρήσιμο. Το έδαφός της, που αποτελείται από αλμυρές λεκάνες, άμμο και λάβα, προσομοιάζει με το έδαφος της Σελήνης.

<span style="-webkit-text-stroke-width: 0px; background-color: #ffffff; border: 0px none; color: #000000; display: block; float: left; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 14px; font-style: normal; font-variant-ligatures: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; margin: 0px 20px 0px 0px; outline: none 0px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; width: 390px; word-spacing: 0px;">

==<span style="background-color: #ffffff; border: 0px; color: #2650a3; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 18px; line-height: normal; margin-bottom: 10px; outline: 0px; padding-top: 0px;">Φράγματα == <span style="background-color: #ffffff; border: 0px none; display: block; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 14px; outline: none 0px; text-align: justify;"><span class="dropcap" style="border: 0px; color: #2650a3; float: left; font-family: inherit; font-size: 36.4px; left: -3px; line-height: 0.8em; margin: 0px; outline: 0px; padding: 4px 4px 0px; position: relative;">**Σ** ημαντικός παράγοντας για την οικονομία της <span style="border: 0px; color: #000099; font-family: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-decoration: none;">Βραζιλίας είναι η αξιοποίηση του νερού των ποταμών της με υδροηλεκτρικά φράγματα. Μπορεί η κατασκευή τους να είναι πολυδάπανη, αλλά στη συνέχεια τα φράγματα παρέχουν σχετικά φθηνή ηλεκτρική ενέργεια, βασισμένη σε μια ανανεώσιμη πηγή. Σήμερα το 90% των ενεργειακών αναγκών της <span style="border: 0px; color: #000099; font-family: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-decoration: none;">Βραζιλίας καλύπτεται από φράγματα και η χώρα εξάγει ηλεκτρική ενέργεια. Βέβαια, τα αποτελέσματα δεν είναι πάντα ευχάριστα για το περιβάλλον, αφού τα φράγματα επηρεάζουν τις συνθήκες ζωής χιλιάδων υδρόβιων οργανισμών εμποδίζοντας τη μετακίνησή τους από τη μία περιοχή στην άλλη μέσω των ποταμών. ==<span style="background-color: #ffffff; border: 0px; color: #2650a3; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 18px; line-height: normal; margin-bottom: 10px; outline: 0px; padding-top: 0px;">Φράγμα Ιταϊπού == <span style="background-color: #ffffff; border: 0px none; display: block; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 14px; outline: none 0px; text-align: justify;"><span class="dropcap" style="border: 0px; color: #2650a3; float: left; font-family: inherit; font-size: 36.4px; left: -3px; line-height: 0.8em; margin: 0px; outline: 0px; padding: 4px 4px 0px; position: relative;">**Ε** ίναι ένα από τα μεγαλύτερα φράγματα στον κόσμο και βρίσκεται μεταξύ της <span style="border: 0px; color: #000099; font-family: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-decoration: none;">Βραζιλίας και της <span style="border: 0px; color: #000099; font-family: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-decoration: none;">Παραγουάης. <span style="background-color: #ffffff; border: 0px none; display: block; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 14px; outline: none 0px; text-align: justify;">

<span style="background-color: #ffffff; border: 0px none; display: block; float: left; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 14px; margin: 0px 20px 0px 0px; outline: none 0px; padding: 0px; text-align: justify; width: 390px;"> Στην Μπόκα του Μπουένος Άιρες

<span class="dropcap" style="border: 0px; color: #2650a3; float: left; font-family: inherit; font-size: 36.4px; left: -3px; line-height: 0.8em; margin: 0px; outline: 0px; padding: 4px 4px 0px; position: relative;">**Η** Μπόκα είναι μία από τις πιο γνωστές γειτονιές του <span style="border: 0px; color: #000099; font-family: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-decoration: none;">Μπουένος Άιρες. Παλιά ήταν το λιμάνι της πόλης και η φτωχογειτονιά των λιμενεργατών. Εκεί, στην αρχή του περασμένου αιώνα, γεννήθηκε το αργεντίνικο ταγκό. Οι άνθρωποι στην Μπόκα ήταν τόσο φτωχοί, που έφτιαχναν τα καλυβόσπιτά τους με όποιο υλικό μπορούσαν να εξοικονομήσουν. Για να τα ευπρεπίσουν, τα έβαφαν με τα περισσεύματα μπογιάς που τους έδιναν οι ναυτικοί στο λιμάνι. Σήμερα όλη αυτή η γειτονιά έχει χαρακτηριστεί διατηρητέα. <span style="background-color: #ffffff; border: 0px none; display: block; float: left; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 14px; margin: 0px 20px 0px 0px; outline: none 0px; padding: 0px; text-align: justify; width: 390px;"> <span style="border: 0px; color: #2650a3; display: block; font-family: inherit; font-size: 18px; line-height: normal; margin-bottom: 10px; outline: 0px; padding-top: 0px; text-align: left;">Στις φαβέλες <span class="dropcap" style="border: 0px; color: #2650a3; float: left; font-family: inherit; font-size: 36.4px; left: -3px; line-height: 0.8em; margin: 0px; outline: 0px; padding: 4px 4px 0px; position: relative;">**Ο** ι παραγκουπόλεις της Λατινικής Αμερικής, γνωστές ως φαβέλες, είναι το αποτέλεσμα της μετανάστευσης των φτωχών ακτημόνων της υπαίθρου στις πόλεις. Τα παραπήγματα από ξύλα και λαμαρίνες που χτίζουν οι φτωχοί μετανάστες καταλήγουν σταδιακά σε μόνιμες κατοικίες. Σε κάθε φαβέλα υπάρχει ένας κεντρικός δρόμος (που συνήθως προΰπήρχε αυτής), στις άκρες του οποίου χτίζονται τα σπίτια. Για παράδειγμα, στη μεγαλύτερη φαβέλα του <span style="border: 0px; color: #000099; font-family: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-decoration: none;">Ρίο, στη Ροσίνια, ο κεντρικός δρόμος ήταν παλιά πίστα αγώνων της φόρμουλα 1. Στις περισσότερες περιπτώσεις ο κεντρικός δρόμος αποτελεί το όριο μεταξύ της φαβέλας και της πλούσιας γειτονιάς στην οποία εργάζονται οι εξαθλιωμένοι κάτοικοι της φαβέλας. Στις φαβέλες υπάρχει υψηλή εγκληματικότητα.

<span style="background-color: #ffffff; border: 0px none; display: block; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 14px; outline: none 0px; text-align: justify;">

<span style="background-color: #ffffff; border: 0px none; display: block; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 14px; outline: none 0px; text-align: justify;">**Πηγή:**http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSG...1060,3840/ <span style="background-color: #ffffff; border: 0px none; display: block; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 14px; outline: none 0px; text-align: justify;">**Οικονόμου Γεωργουλοπούλου Μαρία-Έλλη Α3 2016-2017** <span style="background-color: #ffffff; border: 0px none; display: block; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 14px; outline: none 0px; text-align: justify;"> // ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΜΑΡΑΚΑΝΑ ΣΤΗΝ ΒΡΑΖΙΛΙΑ //



<span style="background-color: #ffffff; display: block; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 14px; text-align: justify;"> Το **Εστάντιο ντο Μαρακανά** (Estádio do Maracanã) είναι [|ποδοσφαιρικό] [|γήπεδο] που βρίσκεται στο [|Ρίο ντε Τζανέιρο] της [|Βραζιλίας]. Χτισμένο στα τέλη της [|δεκαετίας του 1940], έφερε αρχικά την επίσημη ονομασία //Δημοτικό Στάδιο// (Estádio Municipal), ενώ από το [|1964] ονομάζεται **Στάδιο δημοσιογράφου Μάριο Φίλιο** (Estádio Jornalista Mário Filho), προς τιμήν του [|δημοσιογράφου] που είχε πρωτοστατήσει στην ανέγερσή του. Είναι όμως παγκοσμίως γνωστό απλά ως //Μαρακανά// από τον [|ποταμό] που ρέει στην περιοχή. Αυτός με τη σειρά του είχε λάβει την ονομασία του από ένα [|είδος][|παπαγάλου]. [|[2]] Mαζί με το [|Γουέμπλεϊ] του [|Λονδίνου], θεωρείται γήπεδο - [|φετίχ] για τους απανταχού ποδοσφαιρόφιλους. Επίσης, μέχρι τη [|δεκαετία του 1990] ήταν το μεγαλύτερο στάδιο του κόσμου, τίτλος που χάθηκε όχι επειδή κτίστηκε αλλού κάποιο μεγαλύτερο, αλλά γιατί η χωρητικότητά του μειωνόταν κάθε φορά που εισάγονταν αυστηρότεροι κανονισμοί ασφαλείας. Το στάδιο Μαρακανά φιλοξένησε τον τελικό του [|Παγκοσμίου Κυπέλλου 1950], του [|Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014] , ενώ είναι και το στάδιο όπου πραγματοποιήθηκε η τελετή έναρξης και λήξης των [|Ολυμπιακών Αγώνων του 2016].

media type="youtube" key="UkuLOyfcJOI" width="560" height="315"

ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ Α΄3 <span style="background-color: #ffffff; border: 0px none; display: block; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 14px; outline: none 0px; text-align: justify;">

=<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.8em;">**__Άγαλμα του Χριστού Λυτρωτή__** =

Το **Άγαλμα του Χριστού Λυτρωτή** (//Cristo Redentor// στα [|πορτογαλικά] ) είναι ψηλό [|άγαλμα] το οποίο εικονίζει τον [|Ιησού Χριστό] με απλωμένα τα [|χέρια] και βρίσκεται στην κορυφή του [|λόφου] [|Κορκοβάντο] (//Corcovado//), πάνω από το [|Ρίο ντε Τζανέιρο], στο [|εθνικό πάρκο] του Δάσους Τιζούκα (//Tijuca//). Στέκεται με απλωμένα τα χέρια σαν να καλωσορίζει τον κόσμο, σε ύψος 710 [|μέτρων]. Έχει ύψος 32 μέτρα, ζυγίζει 1.000 [|τόνους] και μάλιστα είναι εγκατεστημένο με τρόπο ώστε να ατενίζει την πόλη του Ρίο. Το άγαλμα θεμελιώθηκε στις [|12 Οκτωβρίου] [|1931]. Είχε διοργανωθεί εντυπωσιακή τελετή εγκαινίων παρουσία του προέδρου της τοπικής κυβέρνησης [|Τζετούλιο Βάργκα] και του καρδινάλιου [|Σεμπαστιάο Λέμε]. Οι οργανωτές και οι εμπνευστές του μνημειώδους αγάλματος ήθελαν να εντυπωσιάσουν το κοινό από την πρώτη μέρα που θα στηνόταν στην κορυφή του [|βουνού]. Είναι χαρακτηριστικό ότι για το φωτισμό του αγάλματος του Χριστού εκείνη την ημέρα είχαν σχεδιάσει να ανάψει με τρόπο φαντασμαγορικό: τα φώτα θα τα άναβε ο πρωτοπόρος [|Γουλιέλμος Μαρκόνι] από το αγκυροβολημένο [|σκάφος] του στη [|Νάπολι] της [|Ιταλίας]. Θα έστελνε [|ηλεκτρικό σήμα] σε ένα σταθμό στο [|Ντόρτσεστερ] της [|Αγγλίας] και αυτό με τη σειρά του θα μεταφερόταν σε μια κεραία στο Jacarepagua στο Ρίο, απ' όπου θα άναβαν τα φώτα του αγάλματος. Ωστόσο, ο [|καιρός] δεν βοήθησε, το σήμα ήταν αδύναμο, και τα φώτα τα άναψαν οι τεχνικοί του Ρίο. <span style="background-color: #ffffff; border: 0px none; display: block; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 14px; outline: none 0px; text-align: justify;"> <span style="background-color: #ffffff; border: 0px none; display: block; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 14px; outline: none 0px; text-align: justify;">

<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Η ιδέα για το μνημείο
Από το [|1850] είχε στο μυαλό της η θρησκευτική ηγεσία στο Ρίο την ιδέα να κατασκευαστεί ένα μεγάλο άγαλμα πάνω στο βουνό Κορκοβάντο. Μεταξύ του 1850 και [|1860], ο καθολικός ιερέας Μαρία Μπος ζήτησε οικονομική βοήθεια από την πριγκίπισσα [|Ιζαμπέλ της Πορτογαλίας] προκειμένου να ανεγείρει ένα θρησκευτικό [|μνημείο]. Η πριγκίπισσα ωστόσο δεν πολυσκέφτηκε την ιδέα. Έτσι, τα σχέδια για θρησκευτικό μνημείο ακυρώθηκαν το [|1889] όταν η [|Βραζιλία] έγινε δημοκρατία και η Εκκλησία διαχωρίστηκε από την πολιτεία. Η πρόταση για ένα αξιοθέατο πάνω στο βουνό επανήλθε το [|1921]. Τότε ο αρχιεπίσκοπος του Ρίο ντε Τζανέιρο οργάνωσε μία Εβδομάδα Μνημείων (//Semana do Monumento//) προκειμένου να προσελκύσει δωρεές κυρίως από [|καθολικούς] της Βραζιλίας. Τα σχέδια για το άγαλμα του Χριστού περιελάμβαναν μεταξύ άλλων έναν σταυρό και ένα άγαλμα του Χριστού ο οποίος θα κρατούσε μια σφαίρα στα χέρια του. Τελικά επελέγη το άγαλμα του Χριστού Λυτρωτή με τα χέρια ανοιχτά. Αλλά και πάλι δεν ήταν όλα έτοιμα για την ανέγερσή του. Το [|1922] πολίτες και κληρικοί συγκέντρωσαν 20.000 υπογραφές και με αυτόν τον τρόπο ζήτησαν από τον πρόεδρο [|Επιτάσιο Πεσόα] την ανέγερση του αγάλματος.

==<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Ανέγερση <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">[ [|Επεξεργασία]  <span class="mw-editsection-divider" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;"> |  [|επεξεργασία κώδικα]  <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">]  == Ο θεμέλιος λίθος για το μεγάλο οικοδόμημα μπήκε στο βουνό Κορκοβάντο στις [|4 Απριλίου] 1922. Ο Βραζιλιάνος μηχανικός [|Έτορ Ντα Σίλβα Κόστα] ήταν αυτός που επελέγη για να επιβλέψει την κατασκευή του αγάλματος, ενώ τα σχέδια ήταν του Γάλλου γλύπτη [|Πολ Λαντοβσκί]. Μάλιστα, ο μηχανικός ταξίδεψε στην [|Ευρώπη] για να μελετήσει τα θέματα κατασκευής και εκεί επέλεξε τον γλύπτη Λαντοβσκί. Οι εργασίες για την ανέγερση του Χριστού Λυτρωτή διήρκεσαν συνολικά 5 χρόνια, από το [|1926] έως το 1931. Σύμμαχος των εμπνευστών του έργου ήταν ο σιδηρόδρομος του Κορκοβάντο. Όπως αποδείχτηκε ήταν ιδανικός για να μεταφερθούν εύκολα και με ασφάλεια οι μεγάλοι [|ογκόλιθοι] για την κατασκευή του αγάλματος πάνω στο βουνό. Η πέτρα για το μνημείο προέρχεται από την πόλη [|Λίμχαμ] (προάστιο του Μάλμε) της [|Σουηδίας]. Όταν ολοκληρώθηκε, ήταν το μεγαλύτερο γλυπτό [|αρτ ντεκό] στον κόσμο. ==<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Προσβασιμότητα <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">[ [|Επεξεργασία]  <span class="mw-editsection-divider" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;"> |  [|επεξεργασία κώδικα]  <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">]  == Σήμερα η ανάβαση των επισκεπτών στο βουνό για να δουν το άγαλμα γίνεται πλέον με σύγχρονα μέσα, με [|ανελκυστήρες] που προσφέρουν πανοραμική θέα και [|κυλιόμενες σκάλες]. Έτσι, οι επισκέπτες δεν αντιμετωπίζουν πλέον τη δυσκολία να ανέβουν τα 220 [|σκαλιά] για να φτάσουν στη βάση του αγάλματος. Τρεις είναι οι πανοραμικοί ανελκυστήρες που ανεβάζουν τους επισκέπτες στο άγαλμα του Χριστού. Ο καθένας μπορεί να μεταφέρει 14 άτομα. Η πρόσβαση στους ανελκυστήρες είναι εύκολη και γι' αυτούς που φτάνουν με [|αυτοκίνητο] και γι' αυτούς που φτάνουν με [|τρένο]. Επιπλέον, υπάρχουν και τέσσερις κυλιόμενες κλίμακες πλάτους 4 μέτρων, οι οποίες μπορούν να μεταφέρουν έως και 9.000 επισκέπτες την [|ώρα]. Η μόνη δυσκολία που έχουν να ξεπεράσουν πλέον οι τουρίστες, είναι το πώς θα καταφέρουν να έχουν μέσα στη φωτογραφία ολόκληρο το άγαλμα. Και αυτό διότι είναι τόσο ογκώδες και ψηλό που πρέπει να ξαπλώνουν στο [|έδαφος] για να το φωτογραφίσουν. Τους αποζημιώνει ωστόσο η εκπληκτική θέα από την κορυφή. Στη βάση του αγάλματος υπάρχει σήμερα ένα μικρό παρεκκλήσι.

==<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Η ταυτότητα του αγάλματος <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">[ [|Επεξεργασία]  <span class="mw-editsection-divider" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;"> |  [|επεξεργασία κώδικα]  <span class="mw-editsection-bracket" style="color: #555555; font-family: sans-serif; font-size: small; vertical-align: baseline;">]  ==
 * Ύψος μνημείου: 32 μέτρα
 * Ύψος βάσης: 8 μέτρα
 * Βάρος: 1.000 τόνοι (30 τόνοι είναι το βάρος του κάθε χεριού - 8 τόνους ζυγίζει μόνο ο βραχίονας)
 * Υψόμετρο: 710 μέτρα, στην κορυφή του όρους Κορκοβάντο
 * Εγκαίνια: 1931
 * Εργασίες αναστήλωσης: Το [|1980] με την ευκαιρία της επίσκεψης του [|Πάπα Ιωάννη Παύλου Β'] . Το [|2000] αρχίζει ένα μεγαλύτερο πρόγραμμα αποκατάστασης του μνημείου με νέο φωτισμό και πιο αυστηρές προδιαγραφές προστασίας του.
 * Θέα: Οι επισκέπτες μπορούν να δουν το Ρίο ντε Τζανέιρο πανοραμικά, τον κόλπο, το βουνό Σουγκαρλόαφ και τις παραλίες [|Ιπανέμα] και [|Κοπακαμπάνα].

Margarita Stamouli A1 πηγη:Βικιπαιδεια <span style="background-color: #ffffff; border: 0px none; display: block; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 14px; outline: none 0px; text-align: justify;"> <span style="background-color: #ffffff; border: 0px none; display: block; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 14px; outline: none 0px; text-align: justify;"> <span style="background-color: #ffffff; border: 0px none; display: block; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 14px; outline: none 0px; text-align: justify;"> = = =__**Η Οροσειρά των Άνδεων**__=

__**Γενικές Πληροφορίες**__
Οι **Άνδεις** (από τη λέξη της γλώσσας [|Κέτσουα]: **Anti(s)** = «υψηλή κορυφή») είναι η μακρύτερη [|οροσειρά] της Γης. Καταλαμβάνει σχεδόν ολόκληρη τη δυτική ακτή της [|Νότιας Αμερικής], με γενική κατεύθυνση βορρά-νότου. Το μήκος τους φθάνει τα 7.000 [|km] και το πλάτος τους υπερβαίνει σε κάποια γεωγραφικά πλάτη τα 500 km, με το φαρδύτερο μέρος μεταξύ των παραλλήλων 18° και 20° νότιου πλάτους. Τα υψίπεδα των Άνδεων δημιουργήθηκαν όταν η [|τεκτονική πλάκα] Νάσκα ολίσθησε κάτω από την Νοτιοαμερικάνικη πλάκα[|[1]]. Τα βουνά των Άνδεων εκτείνονται σε επτά χώρες: Την [|Αργεντινή], τη [|Βενεζουέλα], τη [|Βολιβία], τον [|Ισημερινό], την [|Κολομβία], το [|Περού] και τη [|Χιλή]. Μάλιστα κάποιες από αυτές, κυρίως το Περού και η Βολιβία, είναι γνωστές ως «κράτη των Άνδεων». =__**Μορφολογία**__= Οι **Άνδεις** αποτελούνται από δύο συνιστώσες, την Ανατολική Κορδιλιέρα (Cordillera Oriental) και τη Δυτική κορδιλιέρα (Cordillera Occidental), με μικρότερες οροσειρές, όπως την Cordillera de la Costa της [|Χιλής]. Από πλευράς ύψους, οι **Άνδεις** αποτελούν την υψηλότερη οροσειρά έξω από την [|Ασία], με την υψηλότερη κορυφή τους, την [|Ακονκάγκουα], να φθάνει σε υψόμετρο 6.959 [|μέτρα][|[2]] πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η κορυφή του όρους [|Τσιμποράσο], στις Άνδεις του [|Εκουαδόρ], θεωρείται το σημείο της γήινης επιφάνειας που απέχει περισσότερο από κάθε άλλο από το κέντρο της Γης, επειδή η Γη είναι πεπλατυσμένη εξαιτίας της περιστροφής γύρω από τον άξονά της. Σε σύγκριση με τα [|Ιμαλάια], οι Άνδεις έχουν περίπου ίσο πλάτος αλλά υπερδιπλάσιο μήκος. =__**Ηφαιστειότητα**__= Στην περιοχή των Άνδεων υπάρχουν περίπου 70 ηφαίστεια, πολλά από τα οποία είναι ενεργά και έχουν προκαλέσει τεράστιες καταστροφές. Κατηγοριοποιούνται σε τρεις ομάδες ανάλογα με τη γεωγραφική τους θέση: την κολομβιανο-ισημερινή, την περουβιανο-χιλιανή και την αργεντινο-χιλιανή. Τα ηφαίστεια [|Τσιμποράσο] (6.267 μ.) και το [|Κοτοπάξι] (5.897 μ.) στον Ισημερινό ανήκουν στην πρώτη ομάδα[|[3]]. Στην δεύτερη υπάρχουν ενεργά ηφαίστεια ως το πρόσφατο παρελθόν ενώ στην τρίτη ομάδα υπάρχουν τα περισσότερα και ήταν η αιτία για τεράστιες καταστροφές, όπως ο [|Μεγάλος σεισμός της Βαλδίβια (1960)].

=__**Το Μάτσου Πίτσου**__= Η αρχαία πόλη **Μάτσου Πίτσου** που βρίσκεται στο νότιο [|Περού] είναι το αντιπροσωπευτικότερο δείγμα του πολιτισμού των [|Ίνκα], που χάθηκε με απότομο τρόπο και που η εξέλιξη του ήταν και θα παραμείνει θέμα συζήτησης. Το Μάτσου Πίτσου(στην ελληνική βιβλιογραφία απαντάται και ως //Μάτσου Πίκτσου//) στη [|γλώσσα Κέτσουα] σημαίνει «αρχαίο βουνό». Βρίσκεται σε υψόμετρο 2700 μέτρων στη [|Σιέρρα Βιλκαμπάμπα], στην αριστερή όχθη του παραπόταμου του [|Βιλκανότα], Ουρουμπάμπα. Απέχει 80 χιλιόμετρα από την πόλη [|Κούσκο]. Η περιοχή έχει πυκνή βλάστηση, με τυπική τροπική [|χλωρίδα], ενώ η όλη περιοχή μεταξύ της Σιέρρα και του πυκνού δάσους ονομάζεται //ceja de selva//, δηλαδή «το φρύδι του δάσους». Η πόλη είναι χτισμένη επάνω σε μια πολύ στενή κύρτωση του ορεινού όγκου της Σιέρρα και συνδέει την πόλη με τη κορυφή Χουαϊάνα Πίτσου, που σημαίνει η «νεαρή κορυφή». Παρότι οι ακραίες καιρικές και κλιματολογικές συνθήκες δεν είναι χαρακτηριστικό της περιοχής, σε σύγκριση πάντα με το γενικό σύνολο των κορυφογραμμών των [|Άνδεων], η ανθρώπινη κατοίκηση για μεγάλο χρονικό διάστημα στην πόλη Μάτσου Πίτσου, δεν είναι εφικτή. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που οι αρχαιολόγοι δεν δέχτηκαν ότι αυτή η πόλη αποτέλεσε το τελευταίο καταφύγιο των [|Ίνκας] στη διάρκεια της [|Ισπανικής κατάκτησης].

Στράτος-Νεκτάριος Αρτέμης Α2 Πηγή:Βικιπαίδεια

**Μια θλιβερή ιστορία που ίσως δεν γνωρίζατε στην Χιλή που θα θέλατε να την διαβάσετε.//το γκολ σε άδειο τέρμα.**
<span style="background-color: #ffffff; color: #444444; font-family: PFDinTextCondPro,Georgia; font-size: 30px;">Το εθνικό στάδιο της Χιλής δεν ήταν πάντα ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο. Η χούντα στη χώρα της Λατινικής Αμερικής το μετέτρεψε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και κολαστήριο για τους Χιλιανούς.

== Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η Χιλή με την Σοβιετική Ένωση θα έδιναν δύο αγώνες μπαράζ, με έπαθλο μία θέση στο Μουντιάλ του 1974. Ο πρώτος αγώνας ήταν προγραμματισμένος να γίνει στη Μόσχα, στις 26 Σεπτέμβριου. Δεκαπέντε μέρες πριν, στις 11 Σεπτεμβρίου, ο στρατηγός Αουγκούστο Πινοσέτ, έχοντας τη στήριξη των ΗΠΑ, ανατρέπει τον Πρόεδρο Σαλβαντόρ Αλιέντε, τον πρώτο εκλεγμένο μαρξιστή αρχηγό κράτους στη Λατινική Αμερική. Ο Αλιέντε κάνει την τελευταία του ομιλία και λίγες ώρες αργότερα, μέσα στην ίδια μέρα, αυτοκτονεί, σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, που έχει δεχτεί και η οικογένεια του. Το αν ο Αλιέντε αυτοκτόνησε ή δολοφονήθηκε από στελέχη της χούντας παραμένει ακόμα και σήμερα αντικείμενο της ιστορικής έρευνας. ... ==

== Το Εθνικό Στάδιο της Χιλής μετατρέπεται σε στρατόπεδο συγκέντρωσης για τους αντιπάλους του καινούργιου καθεστώτος. Από τις 11 Σεπτεμβρίου έως τις 7 Νοεμβρίου, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι μεταφέρονται και βασανίζονται εκεί. Η απελευθέρωσή τους γινόταν με την υπογραφή ενός χαρτιού, που έλεγε πως δεν είχαν κακοποιηθεί. Στο μεταξύ, η Εθνική ομάδα της Χιλής ταξίδεψε στη Μόσχα για τον προγραμματισμένο για τις 26 Σεπτεμβρίου αγώνα. Σύμφωνα με χιλιανές μαρτυρίες, οι παίχτες της ομάδας, ανάμεσα στους οποίους βρίσκονταν και υποστηρικτές του Προέδρου Αλιέντε, είχαν αυστηρές οδηγίες από την χούντα να μην κάνουν καμιά αναφορά σε ξένους δημοσιογράφους για το τι συμβαίνει στη Χιλή, αλλιώς θα υπήρχαν συνέπειες για τις οικογένειές τους. Το ματς της Μόσχας έληξε 0-0, ένα αποτέλεσμα καλό για τη Χιλή. Οφειλόταν στην καλή αμυντική απόδοση της ομάδας, αλλά, όπως διηγήθηκε αργότερα ο μοναδικός Χιλιανός δημοσιογράφος που ταξίδεψε ως τη Μόσχα και στον ακραιφνή αντικομμουνιστή διαιτητή. Στο μεταξύ, οι πληροφορίες και οι εικόνες για το τι συνέβαινε στο Εθνικό Στάδιο της Χιλής κάνουν σιγά σιγά τον γύρο του κόσμου. Η Σοβιετική Ένωση εκφράζει αμφιβολίες, όχι μόνο για τη διεξαγωγή του ματς στο συγκεκριμένο στάδιο, αλλά και γενικά για το πόσο ασφαλές θα είναι για τους παίχτες της, να ταξιδέψουν στη συγκεκριμένη χώρα. Προτείνει να γίνει ο αγώνας σε ουδέτερο έδαφος. Η χιλιανή ποδοσφαιρική ομοσπονδία προτείνει τη διεξαγωγή του αγώνα σε άλλο γήπεδο της Χιλής, όμως η χούντα έχει πάρει την απόφασή της. Ο αγώνας ή θα γίνει στο Εθνικό Στάδιο ή δε θα γίνει καθόλου. Έτσι, στις 24 Οκτωβρίου στέλνεται μια αντιπροσωπεία της ΦΙΦΑ, προκειμένου να εξετάσει την κατάσταση του γηπέδου. Παρά το γεγονός πως την μέρα επίσκεψης της αντιπροσωπείας στο χώρο του σταδίου βρίσκονταν ακόμα εκατοντάδες κρατούμενοι, οι απεσταλμένοι της ΦΙΦΑ πείστηκαν ή θέλησαν να πειστούν για την «ηρεμία» που επικρατούσε. Το κρίσιμο ματς θα γινόταν στο Σαντιάγο. Η απόφαση αυτή της ΦΙΦΑ προκάλεσε την οργή του σοσιαλιστικού στρατοπέδου. Οι Σοβιετικοί θεωρούσαν πως η εμμονή της ΦΙΦΑ να μη γίνει το παιχνίδι σε ουδέτερο έδαφος, είχε να κάνει με την κρυφή επιθυμία του Άγγλου προέδρου της Στάνλεϊ Ρας, οι σοσιαλιστικές χώρες να μποϊκοτάρουν συνολικά το Μουντιάλ, ώστε να συμμετάσχει από το παράθυρο η Αγγλία, που δεν είχε καταφέρει να προκριθεί, κάτι που πάντως τελικά δεν έγινε. Τελικά, οι Σοβιετικοί αρνήθηκαν να ταξιδέψουν στο Σαντιάγο, επικαλούμενοι ανθρωπιστικούς λόγους. Ακόμα και σε αυτή την απόφαση, οι πολιτικές σκοπιμότητες έπαιξαν τον ρόλο τους. Σύμφωνα με όσα διηγήθηκαν εκ των υστέρων μέλη της σοβιετικής ομάδας, οι παράγοντες του σοβιετικού αθλητισμού φοβήθηκαν το ενδεχόμενο μιας ήττας, με τις επιπτώσεις που θα είχε στο επίπεδο της πολιτικής προπαγάνδας. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν ο αγώνας παρωδία που περιγράφεται στην πρώτη παράγραφο. Η Χιλή προκρίθηκε στο Μουντιάλ της Γερμανίας, όπου τα αποτελέσματά της δεν ήταν σπουδαία.... ==

media type="youtube" key="Fb5KpkSajpw" width="560" height="315" media type="youtube" key="xZeEfXjTNu4" width="560" height="315"

μέσα στο γήπεδο



δείτε το σχετικό βίντεο media type="youtube" key="WTF-zQlVQqs" width="560" height="315"

ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ Α΄3 ΠΗΓΕΣ: http://www.sport24.gr/Files/to-martyriko-ethniko-stadio-ths-xilhs.3538155.html ΕΙΚΟΝΕΣ GOOGLE KAI ΣΠΟΡΤ 24











=**Κωνσταντίνα Τσαλίκη Α'4**= =**Πηγή Εικόνες του Google**= = =

=<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.8em;">Δομινικανή Δημοκρατία =

H **Δομινικανή Δημοκρατία** ή κοινώς **Άγιος Δομήνικος**, είναι κράτος της [|Καραϊβικής] στο νησί [|Ισπανιόλα]. Συνορεύει με την [|Αϊτή] και καταλαμβάνει τα ανατολικά 2/3 του νησιού. Έχει έκταση 48.670 [|τ.χλμ.] και πληθυσμό 10.169.172 κάτοικους ( [|κατατάσσεται 88η] στον κόσμο), με βάση εκτιμήσεις για το 2017 [|[1]]. Πρωτεύουσά της είναι ο [|Άγιος Δομίνικος], αλλιώς Σάντο Ντομίγκο. Αποσχίστηκε από την Αϊτή και έγινε ανεξάρτητο κράτος το 1844. Επίσημη γλώσσα της χώρας είναι τα [|ισπανικά].

<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Φυσική Γεωγραφία
<span style="background-color: #ffffff; color: #222222; display: block; font-family: sans-serif; font-size: 14px;">

Δορυφορική φωτογραφία της χώρας H Δομινικανή Δημοκρατία συνορεύει με την [|Αϊτή] στα δυτικά, ενώ βρέχεται από τον [|Ατλαντικό ωκεανό] και στα νότια από την [|Καραϊβική Θάλασσα]. Καταλαμβάνει τα δύο τρίτα από το ανατολικό τμήμα του νησιού Ισπανιόλα. Η ορεογραφία της χώρας αποτελείται από ορεινές αλυσίδες διατεταγμένων από τα δυτικά προς τα ανατολικά, οι οποίες χωρίζονται από κοιλάδες. Το υψηλότερο σημείο της είναι η Πίκο Ντουάρτε, στην Κεντρική Κορδιλιέρα, με υψόμετρο 3.175 μ. Στα ανατολικά υψώνεται η χαμηλότερη ανατολική Κορδιλιέρα, με τη μεγάλη πεδιάδα Γιάνο δε Σέιμπο. Η Βόρεια Κορδιλιέρα φτάνει σε ύψος τα 1.249 μ. Οι ποταμοί παρουσιάζουν κυρίως διαμήκη πορεία. Σημαντικότερος ποταμός είναι ο μεγαλύτερος σε μήκος, ο Γιάκε ντελ Νόρτε, ο οποίος ονομάστηκε "Ποταμός του Χρυσού" εξαιτίας της ύπαρξης χρυσοφόρου άμμου σε ένα μέρος το ρου του. Η ανακάλυψη έγινε από το Χριστόφορο Κολόμβο. Η λίμνη Ενρικίγιο αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες σε έκταση Το κλίμα του κράτους είναι τροπικό, ωστόσο οι [|αληγείς άνεμοι] ευθύνονται για τη διαφορετική κατανομή των βροχοπτώσεων. Επίσης, τα θερμά νερά από τα ρεύματα των Αντιλλών επηρεάζουν τις κλιματικές συνθήκες.

<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Διοικητική Διαίρεση
Κύριο λήμμα: [|Διοικητική Διαίρεση της Δομινικανής Δημοκρατίας]

<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Δημογραφία
<span style="background-color: #ffffff; color: #222222; display: block; font-family: sans-serif; font-size: 14px;">

Ο πληθυσμός της χώρας (1961-2003) σε χιλιάδες. (FAOSTAT, 2005) Οι πρώτοι κάτοικοι της χώρας ήταν αυτόχθονες Αραουάκες, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν το 10ο αιώνα στις Αντίλλες και στις νοτιοανατολικές ακτές των [|ΗΠΑ]. Οι [|Ταΐνοι] εκδιώχθηκαν από τους Καρίβες. Οι Καρίβες είχαν διωχθεί κι αυτοί από τους Μάγιας και τους Αζτέκους. Το νησί ανακαλύφθηκε από το Χριστόφορο Κολόμβο και λίγες δεκαετίες μετά αποδεκατίστηκαν οι ιθαγενείς. Αργότερα, στο νησί ήρθαν σκλάβοι από την [|Αφρική], για να εργαστούν για λογαριασμό των λευκών αποίκων. Σήμερα, οι περισσότεροι (περίπου τα τρία τέταρτα του συνολικού πληθυσμού της χώρας) είναι μιγάδες. Οι λευκοί είναι το ένα τέταρτο περίπου και το 11% είναι Αφροαμερικανοί. Οι πιο πολλοί συγκεντρώνονται στην εύφορη κοιλάδα του Ρίο Γιούνα και στη νότια παράκτια λωρίδα μεταξύ Νισάο και Λα Ρομάνα. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού ήταν σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2015 τα 77,97 χρόνια (75,76 χρόνια οι άνδρες και 80,28 οι γυναίκες). [|[4]] Το φαινόμενο της εσωτερικής μετανάστευσης δεν είναι έντονο. Οι πιο αραιοκατοικημένες περιοχές είναι στο ανατολικό τμήμα του κράτους. Περισσότεροι από τους μισούς κατοίκους του συνόλου του πληθυσμού ζουν στις πόλεις. Μεγάλα αστικά κέντρα είναι, εκτός από την πρωτεύουσα ( [|Σάντο Ντομίνγκο] ), το [|Σαντιάγο δε Λος Καμπαγιέρος], το Σαν Πέδρο δε Μακορίς, η Λα Ρομάνα και άλλες. Η επίσημη γλώσσα του κράτους είναι η ισπανική, ενώ οι κάτοικοι μιλούν επίσης την αγγλική και μια γαλλική διάλεκτο, η οποία ομιλείται στα σύνορα με την [|Αϊτή]. Οι κάτοικοι είναι Ρωμαιοκαθολικοί σε συντριπτική πλειοψηφία, της τάξης του 75%. Υπάρχουν επίσης λίγοι Προτεστάντες, 36.334 [|Μάρτυρες του Ιεχωβά][|[5]] και 126.413 [|Μορμόνοι] της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών [|[6]]. Για το θέμα της θρησκείας, τα προηγούμενα Συντάγματα έδιναν έμφαση στην αξία του Ρωμαιοκαθολικού δόγματος, κάνοντας λόγο για "παράδοση της Δημοκρατίας".

<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Διακυβέρνηση
Κύριο λήμμα: [|Πολιτική της Δομινικανής Δημοκρατίας]

Η Δομινικανή Δημοκρατία είναι [|Προεδρική Δημοκρατία], με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να είναι και αρχηγός της Κυβέρνησης. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από το Κογκρέσο, το οποίο αποτελείται από την 150μελή Βουλή και τη Γερουσία, με 32 μέλη. Σήμερα Πρόεδρος είναι ο [|Ντανίλο Μεδίνα] και Αντιπρόεδρος η [|Μαργαρίτα Σεδένιο δε Φερνάντες]. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Η ψηφοφορία είναι υποχρεωτική για όλα τα παντρεμένα πρόσωπα ανεξαρτήτου ηλικίας. Δεν επιτρέπεται να ψηφίζουν τα μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων και της αστυνομίας [|[4]].

<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Ιστορία
Ο Κολόμβος ανακάλυψε το νησί και το ονόμασε [|Ισπανιόλα]. Ο αδερφός του, Βαρθολομαίος, ίδρυσε το [|1496] τη σημερινή πρωτεύουσα, [|Σάντο Ντομίνγκο]. Σε αντίθεση με τη γειτονική [|Αϊτή], το ανατολικό τμήμα του νησιού παρέμεινε έδαφος της Ευρώπης. Η Ισπανία παραχώρησε σχεδόν το μισό νησί στη [|Γαλλία] και το ανατολικό μέρος έλαβε την ονομασία [|Άγιος Δομίνικος], στα τέλη του 17ου αιώνα. Μετά την εκδίωξη των Γάλλων, με τη βοήθεια της Βρετανίας και της Ισπανίας, οι Δομινικανοί έκαναν Επανάσταση το [|1821] και γρήγορα απέκτησαν αυτονομία και [|Σύνταγμα]. Το [|1844] η χώρα έγινε οριστικά ανεξάρτητη, καθώς δύο φορές (1801 από τον Τουσέν Λ' Ουβερτίρ) και 1822 από το [|Ζαν Μπουαγιέ] καταλήφθηκε από την [|Αϊτή]. Στην ανεξαρτησία του [|1844] βοήθησε και η δράση της μυστικής απελευθερωτικής εταιρείας Λα Τρινιτάρια. Το [|1861] και μέχρι το [|1865] η Ισπανία κατέλαβε ξανά τη χώρα. Οι αρχές, για να αντιμετωπίσουν την μετέπειτα οικονομική κρίση, ζήτησαν την παρέμβαση των [|ΗΠΑ], στα πλαίσια του δόγματος Μονρόε. Οι Αμερικανοί έφυγαν το [|1924] και οι εκλογές του [|1930] διεξήχθησαν σε κλίμα έντασης, αναδεικνύοντας νικητή το [|Ραφαήλ Τρουχίλιο], ο οποίος κυβέρνησε δικτατορικά. Στις [|30 Μαΐου] του [|1961], ο επί τριακονταετία δικτάτορας της χώρας Ραφαήλ Τρουχίλιο δολοφονήθηκε μαζί με τον οδηγό του, ενώ κατευθυνόταν προς την εξοχική του έπαυλη, από ομάδα μασκοφόρων ενόπλων που σταμάτησε το αυτοκίνητό του σε μια ερημική διασταύρωση. Τον θάνατο του αυτοαποκαλούμενου "εθνικού ευεργέτη", που είχε δηλώσει ότι θα παραδώσει την εξουσία μόνο όταν πεθάνει, ακολούθησαν μήνες χάους καθώς διεξήχθη ταυτόχρονα μάχη επικράτησης μεταξύ των επιγόνων του αλλά και μεταξύ του καθεστώτος και των οπαδών τής σκληρά καταπιεζόμενης αντιπολίτευσης. Τα σοβαρότατα επεισόδια που ξέσπασαν, έφεραν τη χώρα στο χείλος του εμφυλίου πολέμου [|[7]]. Την [|1η Ιανουαρίου] του [|1962] παραιτήθηκε ο πρόεδρος Χοακίν Μπαλαγκέρ [|[8]]. Ακολούθησαν πραξικοπήματα (1963, 1965) και αστάθεια, που έδωσε την ευκαιρία στις [|Η.Π.Α.] να προβούν σε νέα ένοπλη επέμβαση, που απέτυχε (1965). Τα επόμενα χρόνια κυριάρχησε στην πολιτική ζωή της χώρας ο [|Χοακίν Μπαλαγκέρ], ο οποίος πολιτεύτηκε απολυταρχικά και προκάλεσε αντιδράσεις, ιδίως μετά την 7η επανεκλογή του, το [|1994] , οπότε και κατηγορήθηκε από την Αντιπολίτευση για νοθεία. Στις εκλογές του [|2004] εξελέγη Πρόεδρος ο [|Λεονέλ Φερνάντες]. Στις 6 Νοεμβρίου 2009 άρχισε να ισχύει το νέο Σύνταγμα.

<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Οικονομία
Η κυβέρνηση της χώρας έχει χειριστεί ευνοϊκά τις διεθνείς επενδύσεις και μεγάλο μέρος της βιομηχανίας βρίσκεται υπό τον έλεγχο ξένων εταιρειών (κυρίως αμερικανικών). Η χώρα παρουσιάζει μεγαλύτερο βαθμό ανάπτυξης από την όμορή της, Αϊτή. Τα προβλήματα που παραμένουν είναι η υψηλή ανεργία και η θεαματική έλλειψη ισορροπίας ανάμεσα στον πρωτογενή και στο δευτερογενή τομέα. Στις αρχές της δεκαετίας του ' 90 σοβαρά προβλήματα παρουσιάστηκαν από τις ελλείψεις ηλεκτρικής ενέργειας. Τα σημαντικότερα έσοδα της χώρας προέρχονται από τον τουρισμό. Μοχλός για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας είναι επίσης η καλλιέργεια, το εμπόριο και η επεξεργασία γεωργικών προϊόντων, όπως καπνός, ρύζι, αραχίδες, κακάο και καφές, ενώ σημαντικό ρόλο παίζουν και η βυρσοδεψία, η κεραμική, η βιομηχανία. Στις εξαγωγές της χώρας περιλαμβάνονται και τα πούρα, τα οποία είναι χειροποίητα. Ο δασικός πλούτος της Δομινικανής Δημοκρατίας παρέχει πολύτιμη ξυλεία. Η κτηνοτροφία και η αλιεία είναι ελάχιστα ανεπτυγμένες, εξαιτίας της πρωτόγονης και ουσιαστικά ανύπαρκτης υποδομής. Η χώρα εξορύσσει νίκελ, ορυκτό αλάτι, βωξίτη και χαλκό. Η εξορυκτική βιομηχανία επεκτάθηκε με το άνοιγμα του ορυχείου χρυσού και αργύρου στο Ροσάριο. Το νόμισμα της χώρας είναι το [|Πέσο Δομινικανής Δημοκρατίας]. Η ανεργία το έτος 2005 ήταν στο 17% και ο πληθωρισμός στο 4,2%.

<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Επικοινωνίες και Μεταφορές
Η χώρα περιλαμβάνει πολλά και σημαντικά λιμάνια, εκτός από αυτό της πρωτεύουσας, όπως της Λα Ρομάνα, το οποίο εξυπηρετεί τις εξαγωγές της ζάχαρης, το Πουέρτο Πλάτα. Άλλα λιμάνια είναι το Μπόκα Τσίκα, το Καουσέδο, το Ρίο Άινα και το Σάντο Ντομίγκο. Υπάρχει σχετικά καλό οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο, το οποίο όμως εξυπηρετεί τις περιοχές παραγωγής ζάχαρης. Το σιδηροδρομικό δίκτυο καλύπτει συνολικά 517 χλμ. και το οδικό δίκτυο 19.705 χλμ. H οδήγηση γίνεται στα δεξιά. Οι αεροπορικές μεταφορές εξυπηρετούνται κυρίως από το διεθνή αερολιμένα Πούντα Κανσέδο, 25 χλμ., ανατολικά της πρωτεύουσας. Το διεθνές αεροδρόμιο Λας Αμέρικας εξυπηρετεί πολλούς ταξιδιώτες. Αεροδρόμιο υπάρχει επίσης στην πόλη Σαντιάγο δε λος Καμπαγιέρος. Το [|2008] στη χώρα λειτουργούσαν συνολικά 36 αεροδρόμια.

<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Πολιτισμός και Αξιοθέατα
Η χώρα προσφέρεται στους λάτρεις της οικολογίας. Στο ακρωτήριο Σαμανά, μπορεί κανείς να απολαύσει τα μαγκρόβια δάση και τα σπήλαια με τις βραχογραφίες στο εθνικό πάρκο που ευρίσκεται εκεί. Το Εθνικό Πάρκο Χαράγουα βρίσκεται στα νοτιανατολικά των ακτών της χώρας. Εκεί, στα νησάκια Μπεάτα και Άλτο Βέλο ζουν ενδημικά πτηνά. Το νησί Καμπρίτος, το οποίο βρίσκεται στη λίμνη Ενρικίγιο, με πλούσια πανίδα, έχει ανακηρυχθεί προστατευόμενη περιοχή. Για καταδύσεις προσφέρεται το ακατοίκητο νησί Καταλίνα, το οποίο βρίσκεται στα ανοικτά της πόλης Λα Ρομάνα. Ανάμεσα στα αξιοθέατα της χώρας περιλαμβάνονται τα αποικιακά κτίρια και οχυρά, όπως το Σαν Λουίς στη Σαντιάγο δε Λος Καμπαγιέρος και ναοί, όπως ο καθεδρικός ναός του Σαντιάγο ελ Μαγιόρ. Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα μουσεία, όπως το Αρχαιολογικό και Ανθρωπολογικό Μουσείο των Δομινικανών στην πρωτεύουσα Σάντο Ντομίνγκο, με τη μεγαλύτερη συλλογή του είδους σε ολόκληρη την Καραϊβική, το Λαογραφικό Μουσείο Τόμας Μορέλ, το Αρχαιολογικό Μουσείο με τα εκθέματα των αυτοχθόνων Ταΐνοι και το Μουσείο Καπνού αλλά και τα νεοκλασικά σπίτια στη Σαν Πέδρο ντε Μακορίς. Αξίζει ακόμα να αναφερθούν και κάποια μνημεία που σχετίζονται με το Χριστόφορο Κολόμβο, ο οποίος και ανακάλυψε το νησί. Στη βόρεια ακτή της χώρας βρίσκεται η Λα Ισαβέλα, ο πρώτος οικισμός που ίδρυσε ο Γενουάτης θαλασσοπόρος στο Νέο Κόσμο, το [|1494]. Σήμερα στη θέση αυτή υπάρχει Ιστορικό Πάρκο, όπου εκτίθενται ευρήματα από τις ανασκαφές που διεξήχθησαν στο μέρος αυτό. Επίσης, ο Φάρος του Κολόμβου (1992) βρίσκεται στα ανατολικά της Δομινικανής Δημοκρατίας και αποτελεί ένα συγκρότημα διαμερισμάτων κατασκευασμένων από [|μπετόν]. Στο Φάρο, που χτίστηκε για να εορταστούν τα 500 χρόνια από το πρώτο ταξίδι του Κολόμβου στην Αμερική, εκτίθενται τέχνεργα από το πλοίο του θαλασσοπόρου, τη Σάντα Μαρία. Επίσης, εκεί μεταφέρθηκε το υποτιθέμενο λείψανο του Κολόμβου από τον καθεδρικό ναό του Σάντο Ντομίνγκο, τον Οκτώβριο του [|1992]. Σύμφωνα με την ισπανική εκδοχή, η σορός του Κολόμβου μεταφέρθηκε στη Σεβίλλη. Η Παλαιά Πόλη του Σάντο Ντομίνγκο ανακηρύχθηκε [|Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς] από την [|UNESCO] το [|1990]. Άλλα σημαντικά μνημεία στην πρωτεύουσα της Δομινικανής Δημοκρατίας είναι οι ναοί του Αγίου Φραγκίσκου και του Αγίου Νικολάου (αμφότεροι του 16ου αιώνα), ο καθεδρικός Ναός της Σάντα Μαρίας λα Μενόρ του 16ου αιώνα (όπου, όπως πιστευόταν, φυλασσόταν το λείψανο του Χριστόφορου Κολόμβου), το Εθνικό Πάνθεον που χτίστηκε από τους Ιησουίτες το 18ο αιώνα, η Πλατεία Πολιτισμού, το Πανεπιστήμιο του 1538 (αρχαιότερο της αμερικανικής ηπείρου) και πλήθος άλλων. Μουσικοχορευτικές και καρναβαλικές εκδηλώσεις αφθονούν στη χώρα και στηρίζονται στη μερένγκε. Το Εθνικό Φεστιβάλ του εθνικού είδους μουσικής, που είναι η μερένγκε, διεξάγεται κάθε χρόνο, στα τέλη Ιουλίου με αρχές Αυγούστου.

Η ΣΗΜΑΙΑ ΤΗΣ ΔΟΜΙΝΙΚΑΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

media type="youtube" key="KDplYFUvJB4" width="560" height="315"

=ΠΗΓΕΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ:[],[]= =__**ΕΙΚΟΝΕΣ :[]**__=

=__**ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ Α2**__=


 * //ΤΟ ΓΙΓΑΝΤΙΟ ΝΟΥΦΑΡΟ ΤΟΥ ΑΜΑΖΟΝΙΟΥ [victoria amazonika]//**

//**και το ονομα του το πηρετο 1938 προς τιμητησ βασιλισσας Βικτωριας της Αγγλιας.**//
 * //Το φυτο Victoria Amazonika ειναι το μεγαλυτερο φυτο του κοσμου//**

//**Τα τεραστια,στρογγυλα,πλωτα φυλα του μπορουν να φτασουν τα 2 μετρα διαμετρο**// //**και τα λευκα αρρωματικα λουλουδια του τα 30 εκατοστα εχοντας μεγεθος μιας μπαλας ποδοσφαιρου**// //**Το λουλουδι γινεται ροζ και κατοπιν πορφυρο μετα την γονιμοποιηση.**// //**Οι γονιμοποιητες ειναι ενα ειδος μεγαλου σκαραβαιου.Τα κλαδιατα μπουμπουκια και η κατω**// //**πλευρα των φυλων ειναι καλλυμενα με αιχμηρα αγκαθια.Η victoria αναπτυσεται με θερμα**// //**νερα ποταμων και λιμνων σε ολο το μηκος της λεκανης του ποταμου Αμαζονιου στην Νοτια Αμερικη.**//

//**Ταξιδιωτες στο Αμαζονιο παρατηρησαν οτι το καθε πελωριο λουλουδι ανοιγει μονο για δυο νυχτες**// //**και αυτα τα μεγαλα καφε σκαθαρια ειναι συνηθως στο εσωτερικο του.**// //**Το 1970 μια ομαδα επιστημονων απο την Βραζιλια καιαπο το Βοτανικο κηπο**// //**της Νεας Υορκης ηταν η πρωτη που διαλευκανε την πολυπλοκη σχεση μεταξυ**// //**των σκαθαριωνκαι των λουλουδιων**.//

//**Valentine.gr**//

//**Evelina Moisiuc A'2**//

= //**Πανίδα της Νότιας Αμερικής**// = Το **Αραπάιμα** ή **Αραπαΐμα** ή **Πιραρουκού** είναι το μεγαλύτερο [|ψάρι] γλυκών υδάτων της φύσης και είναι το μοναδικό του είδους του. Ανήκει στο γένος των [|τελεοστέων] ιχθύων της οικογένειας των οστεογλωσσιδών όπου και απαντάται μόνο ένα είδος ο //Αραπάιμα ο γίγας//. Το [|μήκος] του φθάνει τα 5 μέτρα και το βάρος του τα 200 κιλά. Το σώμα του είναι ογκώδες χωρίς ραχιαίο [|πτερύγιο]. Ζει στα νερά των μεγάλων ρευμάτων παρά τις εκβολές των ποταμών της βόρειας [|Βραζιλίας] και της [|Γουιάνας], το δε κρέας του είναι πολύ νόστιμο. [|Αλιεύεται] σχετικά εύκολα με χοντρό [|αγκίστρι] καθώς και με βέλη [|καμάκια] από τους ντόπιους ψαράδες.

To ** ζαμπιρού ** ή αλλιώς ** αμερικανικό ζαμπιρού ** είναι ένα μεγάλο είδος πελαργού. Ζει σε όλη την [|Αμερική] από το [|Μεξικό] μέχρι ολόκληρη την [|Νότια Αμερική]. Η επιστημονική του ονομασία είναι // Jabiru mycteria // και δεν περιλαμβάνει [|υποείδη] (μονοτυπικό).Το ζαμπιρού είναι το μεγαλύτερο πετούμενο πουλί σε [|Νότια] και [|Κεντρική Αμερική], συχνά έχοντας το ίδιο ύψος με τη μη πετούμενη [|Μεγάλη ρέα]. Για την ήπειρο, έχει το δεύτερο μεγαλύτερο άνοιγμα φτερών, μετά τον [|κόνδορα των Άνδεων] .Έχει μήκος 130-150 εκ. και άνοιγμα φτερών 260 εκ. Το βάρος του κυμαίνεται από 4 ως 8 κιλά. Τα αρσενικά είναι μεγαλύτερα από τα θηλυκά κατά 25%.Έχει ολόλευκο φτέρωμα στο σώμα και καθόλου φτέρωμα σε κεφάλι και λαιμό. Το ράμφος, το κεφάλι και το μεγαλύτερο μέρος του λαιμού είναι λεία και μαύρα. Ο υπόλοιπος λαιμός είναι κόκκινος. Το ζαμπιρού είναι ένα μοναχικό είδος που συχνάζει σε υδάτινες εκτάσεις με γλυκό νερό και ευρεία παρουσία υδρόβιων φυτών. Τρέφεται με [|ερπετά], [|βατράχια] , [|ψάρια] , αυγά πουλιών και [|έντομα]. Επίσης μπορεί να τραφεί με ψοφίμια και νεκρά ψάρια.Είναι είδος μονογαμικό και το ζευγάρι φτιάχνει μια φωλιά στη κορυφή ενός δέντρου. Το θηλυκό γεννά 2-4 αυγά, τα οποία επωάζει για περίπου 30 ημέρες. Τα μικρά εγκαταλείπουν την φωλιά έπειτα από 8-10 εβδομάδες και γίνονται σεξουαλικά ώριμα στην ηλικία των 2-3 ετών. Τα ζαμπιρού μπορούν να ζήσουν πάνω από 30 χρόνια σε αιχμαλωσία. Έχουν λίγους φυσικούς εχθρούς, μόνο ορισμένα μεγάλα αρπακτικά πουλιά. Επίσης, τα ρακούν και μερικά είδη πελαργών (συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του του είδους) μπορούν να κλέψουν τα αυγά από την φωλιά.Το ζαμπιρού, σήμερα δεν απειλείται και κατατάχθηκε στα είδη ** Ελάχιστης ανησυχίας ** από την IUCN, μια βελτίωση από την κατάσταση ** Προ απειλής ** που ήταν το 1988.

= **Κυριότερες πληροφορίες για τον κόνδορα των Άνδρεων** =

=
Ο **Κόνδορας των Άνδεων** είναι ημερόβιο αρπακτικό πτηνό της [|οικογενείας] των [|Καθαρτιδών], ένας από τους επτά [|γύπες] του [|Νέου Κόσμου] και, ειδικότερα, ένας από τους δύο [|κόνδορες] της [|αμερικανικής] ηπείρου. Η επιστημονική του ονομασία είναι //Vultur gryphus// και δεν περιλαμβάνει [|υποείδη] .Η υποβάθμιση και αλλοίωση των οικοσυστημάτων του, καθώς και οι έμμεσες δηλητηριάσεις, μπορεί να θέσουν την ύπαρξή του σε κίνδυνο στο άμεσο μέλλον. Ο κόνδορας των Άνδεων απαντάται αποκλειστικά στη [|Νότια Αμερική], συγκεκριμένα στις απέραντες εκτάσεις της οροσειράς των [|Άνδεων] .Ο κόνδορας των Άνδεων είναι [|είδος] άρρηκτα συνδεδεμένο με τα μεγάλα ανοικτά λιβάδια των αλπικών περιοχών των Άνδεων, έως και τα 5.000 μ. Προτιμά σχετικά ανοικτές, μη δασικές εκτάσεις ώστε να μπορεί να εντοπίζει τα θνησιμαία από τον αέρα. Τέτοια οικοσυστήματα περιλαμβάνουν υψηλή, τροπική ορεινή βλάστηση, πάνω από την γραμμή των δένδρων ή άλλες βραχώδεις ορεινές περιοχές, σε γενικές γραμμές.Κατά καιρούς «κατεβαίνει» σε πεδιάδες στην Α. Βολιβία και την ΝΔ. Βραζιλία, σε περιοχές της [|ερήμου] στην Χιλή και το Περού και πάνω από το δασοόριο της οξιάς στην Παταγονία. Ο κόνδορας των Άνδεων είναι από τους μεγαλύτερους [|γύπες] και από τα τα μεγαλύτερα πτηνά -με ικανότητα πτήσης- παγκοσμίως.Ωστόσο, ο κόνδορας των Άνδεων, διαθέτει το // μεγαλύτερο άνοιγμα πτερύγων // από οποιοδήποτε αρπακτικό πτηνό και την // μεγαλύτερη επιφάνεια πτερύγων // από οποιοδήποτε πτηνό στον κόσμο –πάντοτε με πτητική ικανότητα.Χαρακτηριστικό του κεφαλιού και το πάνω μέρος του λαιμού του είναι θαμπό ροδαλό ή μελανοροδαλό χρώμα, το οποίο μπορεί να γίνεται λιγότερο ή περισσότερο φωτεινό, ανάλογα με την συναισθηματική κατάσταση του πουλιού. Το κεφάλι και ο λαιμός του κόνδορα των Άνδεων διατηρούνται σχολαστικά καθαρά από το πουλί, και η φαλακρότητά τους θεωρείται φυσιολογική προσαρμογή, επιτρέποντας στο δέρμα να εκτεθεί στις συνθήκες //αποστείρωσης// από την αυξημένη υπεριώδη ακτινοβολία στα μεγάλα υψόμετρα επειδή η περιοχή του κεφαλιού έρχεται σε συχνή επαφή με το ιδιαίτερα μολυσμένο περιβάλλον των θνησιμαίων. =====

Οι ίριδες του αρσενικού είναι καφέ, του θηλυκού βαθυκόκκινες, ενώ τα βλέφαρα των οφθαλμών στερούνται βλεφαρίδων.


Η ** Λεπιδοσειρήνα η παράδοξη ** ( [|λατ.] ** Lepidosiren paradoxa ** ) (γνωστό στα [|αγγλικά] ως // lung-fish // ) ανήκει στην οικογένεια // Lepidosirenidae // και απαντάται στα [|νερά] του [|Αμαζονίου]. Προκειμένου να αντέξει τις συνθήκες χαμηλής περιεκτικότητας [|οξυγόνου] στο νερό κατά την περίοδο των [|βροχών] και άρα της πλημμύρας, έχει αναπτύξει ολοκληρωμένα [|πνευμόνια], κάτι που δεν συναντάμε σε άλλα [|ψάρια].

= **Κυριότερες πληροφορίες για την Μεγάλη Ρέα** = Η ** Μεγάλη ρέα ** είναι παλαιόγναθο ατροπιδοφόρο πτηνό της [|οικογενείας] των [|Ρεϊδών], που απαντά αποκλειστικά στην [|Νότια Αμερική]. Η επιστημονική ονομασία του [|είδους] είναι // Rhea americana // και περιλαμβάνει 5 υποείδη. Πηγαίνει σε ανοικτά λιβάδια και καλλιεργημένα χωράφια, μέχρι τα 1200 μ. Ωστόσο, περιπλανάται ακόμη και σε ελώδεις ή ερημικές εκτάσεις, αλλά τείνει να αποφεύγει τα υγρά τροπικά δάση που βρίσκονται προς τις ακτές του Ατλαντικού (Mata Atlântica και Planalto).Γενικά, οι πυκνότητες των πληθυσμών στις χορτολιβαδικές εκτάσεις είναι πολλές φορές μεγαλύτερες από εκείνες στις αγροτικές περιοχές, με τα πουλιά να καταλαμβάνουν το 51% των βοσκότοπων και λιγότερο από το 5% των γεωργικών θέσεων. Για την αναπαραγωγή τους, οι μεγάλες ρέες προτιμούν περιοχές που γειτνιάζουν με ποτάμια, λίμνες και έλη. προτιμά περιοχές με, τουλάχιστον, κάποια υψηλή βλάστηση, νότια έως 40 ° γεωγραφικό πλάτος. Οι μεγάλες ρέες απαντούν σε χαμηλό υψόμετρο, και σπάνια ανεβαίνουν πάνω από τα 1.200 μέτρα.Η μεγάλη ρέα είναι ατροπιδοφόρο πτηνό που το παρουσιαστικό της θυμίζει μικρή [|στρουθοκάμηλο], με μέγεθος ικανό για να της δώσει τον «τίτλο» του // μεγαλύτερου πτηνού στην [|Νότια Αμερική] //. Η τροφή της μεγάλης ρέας αποτελείται κυρίως από φύλλα πλατύφυλλων δένδρων, σπέρματα και φρούτα όταν είναι η εποχή τους, αλλά και ζωική ύλη, κυρίως [|έντομα], [|σκορπιούς] , μικρά [|τρωκτικά] , [|ερπετά] και μικρά πουλιά. οι μεγάλες ρέες σχηματίζουν κοπάδια από 10 έως και 100 άτομα. Όταν είναι σε σμήνη, τείνουν να είναι λιγότερο επιφυλακτικές, αλλά τα αρσενικά μπορούν να γίνουν επιθετικά προς άλλα αρσενικά. Όταν καταδιώκονται, τρέχουν γρήγορα σε σχήμα ζιγκ-ζαγκ, σηκώνοντας εναλλάξ τις πτέρυγες. Αυτά τα σμήνη διαλύονται κατά την αναπαραγωγική περίοδο.



Ως ** Πιράνχας ** αναφέρονται διάφορα γένη [|παμφάγων] ψαριών που ζουν στα γλυκά νερά της [|Νότιας Αμερικής] και κυρίως του [|Αμαζονίου]. Τα πιράνχας χρησιμεύουν ως τροφή για τις κοινότητες των ιθαγενών στην περιοχή του Αμαζονίου. Η ονομασία // πιράνχας // έχει αποκτήσει τρομακτική διάσταση, καθώς έχουν καταγραφεί επιθέσεις τους κατά ανθρώπων, όμως στην πραγματικότητα οι περιπτώσεις αυτές είναι μεμονωμένες. Κατά διαστήματα είχαν διαδοθεί μύθοι σχετικά με πιράνχας ότι καταβροχθίζουν ένα ανθρώπινο σώμα ή κάποιο θηλαστικό μέσα σε δευτερόλεπτα. Αυτοί οι μύθοι αναφέρονται σε ένα συγκεκριμένο γένος αυτού του ψαριού. Ένας ακόμη μύθος αναφέρει ότι έλκονται από το αίμα.Όμως όλοι αυτοί οι ισχυρισμοί έχουν καταρριφθεί ύστερα από σχετικές επιστημονικές έρευνες.



Η **Πράσινη Ιγκουάνα** ή **Κοινή Ιγκουάνα** (Iguana Iguana - Ιγκουάνα η ιγκουάνα) είναι ένα μεγάλο, δενδρόβιο φυτοφάγο είδος [|σαύρας] του γένους ιθαγενών Ιγκουάνα στην Κεντρική και Νότια [|Αμερική]. [|[1]] Τα πράσινα ιγκουάνα κυμαίνονται πάνω από μια μεγάλη γεωγραφική περιοχή, από τη νότια [|Βραζιλία] και την [|Παραγουάη], ως το [|Μεξικό] και τα νησιά της [|Καραϊβικής]. Επίσης και στις [|Ηνωμένες Πολιτείες], όμως σε άγριους πληθυσμούς της Νότιας Φλόριντα (συμπεριλαμβανομένων των Florida Keys), τη [|Χαβάη] , και την κοιλάδα του Ρίο Γκράντε στο [|Τέξας] .Αναπτύσσεται σε 1,5 μέτρo σε μήκος από το κεφάλι μέχρι την ουρά, αν και μερικά δείγματα έχουν αυξηθεί περισσότερο από 2 μέτρα, και με βάρος έως και 9,1 κιλά.Συνήθως βρίσκεται σε αιχμαλωσία ως κατοικίδιο λόγω της ηρεμικής του διάθεσης και τα φωτεινά χρώματα που έχει, ωστόσο είναι απαιτητική η φροντίδας τους. Απαιτήσεις όπως μεγάλο σε χώρο terrarium και την ανάγκη για ειδικό φωτισμό (UVA-UVB), για να παράγει [|βιταμίνη D], και ειδική θερμότητα μπορεί να αποδειχθεί δύσκολο για έναν ερασιτέχνη χομπίστα.

= **Κυριότερες πληροφορίες για την** **Στεατόρνις** =

=
Η ** Στεατόρνις ** είναι νυκτόβιο, [|σπηλαιόβιο] πτηνό της [|οικογενείας] των [|Στεατορνιθιδών], που απαντάται σε περιοχές της Κ. και Ν. Αμερικής.Η στεατόρνις είναι το μοναδικό νυκτόβιο πτηνό -χωρίς απώλεια πτητικής ικανότητας- που τρέφεται με καρπούς. Υπέστη μεγάλες απώλειες των πληθυσμών του λόγω της θήρευσης από τον άνθρωπο, για εκμετάλλευση του λίπους που παράγεται και αποθηκεύεται στο σώμα της. Εκείνη την εποχή, στις αρχές του 1800, οι ιθαγενείς εκμεταλλεύονταν το λίπος που αποθηκεύεται στο σώμα του πτηνού, από άτομα που παγίδευαν σε ένα πολύ μεγάλο σπήλαιο της περιοχής, περίπου 12 χιλιόμετρα από την ομώνυμη πόλη Καρίπε. Ενάμιση αιώνα, αργότερα, το συγκεκριμένο σπήλαιο πήρε την ονομασία του πτηνού καθώς και ολόκληρη η περιοχή, η οποία ανακηρύχθηκε Εθνικό Πάρκο .Οι στεατόρνεις είναι [|σπηλαιόβια] πτηνά των ορεινών, τροπικών και υποτροπικών δασικών οικοσυστημάτων, στις περιοχές εξάπλωσής τους. Επειδή η παρουσία των σπηλαίων είναι απαραίτητη για το είδος, η εξάπλωσή τους περιορίζεται αποκλειστικά σε περιοχές με τα συγκεκριμένα ενδιαιτήματα. Παρόλο που είναι -αναγκαστικά- καθιστικό είδος, εντούτοις παρατηρούνται μικρές τοπικές μετακινήσεις, ιδιαίτερα μετά την αναπαραγωγική περίοδο, από το επίπεδο της θαλάσσης μέχρι τα 3.400 μ. Επίσης, απαραίτητη είναι η παρουσία ομαλών πεδινών εκτάσεων στην περιοχή των σπηλαίων για την αναζήτηση της τροφής του. Οι στεατόρνεις είναι τα //μοναδικά αιγοθηλόμορφα που τρέφονται αποκλειστικά με καρπούς// (τα υπόλοιπα είδη είναι εντομοφάγα) και, τα μοναδικά φυτοφάγα νυκτόβια πτηνά -χωρίς απώλεια πτητικής ικανότητας-. Το μοναδικό άλλο νυκτόβιο πτηνό που τρέφεται με καρπούς είναι το [|κακάπο], αλλά έχει απωλέσει την πτητική του ικανότητα.=====



Ο **Τελματόβιος ο σάκος** κοινώς γνωστός ως βάτραχος στα νερά της [|Τιτικάκα] είναι ένα πολύ μεγάλο και άκρως απειλούμενο είδος [|βατράχου] στη λίμνη [|Τιτικάκα] και τα ποτάμια που εκβάλλουν σε αυτή. Το μήκος του μπορεί να φθάσει το μισό μέτρο και το βάρος του το ένα κιλό· διαθέτει τεράστια πίσω πόδια. Το περίεργο είναι ότι, αν και θεωρητικά είναι [|αμφίβια] ζώα και έχουν πνεύμονες, δεν χρειάζεται να ανέβουν στον αέρα για να αναπνεύσουν, επειδή έχουν συνηθίσει να προσλαμβάνουν το [|οξυγόνο] που χρειάζονται μέσα από το νερό με το δέρμα τους. Κατά τον [|Κουστώ] ,η προσμαργογή αυτή οφείλεται στο ότι έτσι κι αλλιώς η ατμόσφαιρα είναι πολύ αραιή σε τέτοιο υψόμετρο (3.854μ.) και η χρήση των [|πνευμόνων] θα ήταν δύσκολη, αν δεν αυξανόταν υπερβολικά το μέγεθός τους, ενώ η απευθείας παραλαβή του οξυγόνου είναι απλούστερη.



//**ΠΗΓΕΣ,ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ**// = [] =

ΝΙΚΟΛΕΤΑ ΜΙΣΑΗΛΙΔΗ Α2