Βόρειος+&+Νότιος+Πόλος

Π ώ ς δ η μ ι ο υ ρ γ ε ί τ α ι τ ο Β ό ρ ε ι ο Σ έ λ α ς

media type="youtube" key="QhkM0kyFDcU" width="560" height="315"

TM

= Τι διαφορές έχει ο Νότιος από το Βόρειο Πόλο; =



Δύο από τις πλέον αφιλόξενες περιοχές του πλανήτη μας, που ταυτόχρονα υπό μία έννοια μπορούν να χαρακτηριστούν και άκρα του, είναι ο Νότιος και ο Βόρειος Πόλος. Παρά τις ομοιότητες που οι περισσότεροι γνωρίζουν με προεξέχουσα αυτή της ύπαρξης των πάγων και του πολικού ψύχους, υπάρχουν ορισμένες βασικές διαφορές μεταξύ αυτών των δύο που είναι λιγότερο γνωστές. Ακολουθούν ορισμένες από τις βασικότερες διαφορές του Νότιου και Βόρειου Πόλου. Το λιώσιμο των πάγων

 Οι πάγοι στην αρκτική περιοχή του Βόρειου Πόλου, ακολουθούν ένα περιοδικό κύκλο κάθε χρόνο καθώς σχεδόν η μισή σχεδόν ποσότητα λιώνει κάθε καλοκαίρι, ενώ ξαναπαγώνει το χειμώνα για να αποκτήσει ξανά το ίδιο μέγεθος. Φυσικά ο φυσιολογικός αυτός κύκλος, έχει διαταραχθεί από την αύξηση της θερμοκρασίας στον πλανήτη καθώς η ποσότητα του πάγου που λιώνει είναι μεγαλύτερη από αυτή που δημιουργείται. Αντίθετα, στην Ανταρκτική οι πάγοι διατηρούν την ίδια μορφή σε ολόκληρη σχεδόν τη διάρκεια του έτους. Και σε αυτή την περίπτωση ωστόσο, επιστήμονες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για λιώσιμο των πάγων εξαιτίας της υπερθέρμανσης. Η τρύπα του όζοντος

 Μεγάλου μεγέθους είναι η τρύπα του όζοντος που παρατηρείται πάνω από την Ανταρκτική. Αν και στο Βόρειο Πόλο δεν έχει παρατηρηθεί ανάλογο κενό, το στρώμα του όζοντος γίνεται όλο και πιο λεπτό. Το κρύο

 Οι θερμοκρασίες που επικρατούν στο Νότιο Πόλο, είναι κατά πολύ χαμηλότερες από αυτές του Βόρειου. Ο μέσος όρος θερμοκρασίας στην Ανταρκτική για ένα έτος, αγγίζει τους -49 βαθμούς Κελσίου, ενώ στην Αρκτική μόλις -34. Πολικές αρκούδες και πιγκουίνοι

 <span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 130%;">Αντίθετα απ’ ότι πολλοί πιστεύουν, τα δύο αυτά είδη ζώων δεν μοιράζονται τις ίδιες περιοχές. Οι πιγκουίνοι ζουν στην Ανταρκτική, ενώ αντίθετα οι πολικές αρκούδες στο Βόρειο Πόλο. Αν τα δύο είδη ζούσαν στην ίδια περιοχή, τότε η αναζήτηση τροφής από τις αρκούδες θα ήταν εύκολη υπόθεση μιας και οι πιγκουίνοι θα αποτελούσαν μιας πρώτης τάξεως γεύμα! <span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 130%;">Ο μαύρος χρυσός

<span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 130%;"> <span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 130%;">Τα μισά σχεδόν αποθέματα πετρελαίου σε παγκόσμιο επίπεδο, βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια της αρκτικής. Αν και ορισμένοι υποστηρίζουν ότι αποθέματα μπορεί να υπάρχουν και στην Ανταρκτική, διεθνής συμφωνίες καθιστούν πιο δύσκολη νομικά την έρευνα και εκμετάλλευση του από διάφορες χώρες. <span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 130%;">Ανθρώπινη παρουσία

<span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 130%;"> <span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 130%;">Η Ανταρκτική είναι ίσως το μόνος έδαφος επί της Γης που δεν ανήκει σε κανέναν! Διεθνής συμφωνία προβλέπει πως το έδαφος της μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για επιστημονικούς και ειρηνικούς σκοπούς. Αντίθετα, περισσότερα από 4 εκατ. άνθρωποι ζουν στον αρκτικό κύκλο σε διάφορες πόλεις και χωριά. <span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 130%;">Ποσότητες πάγου

<span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 130%;"> <span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 130%;">Το 90% των πάγων της Γης βρίσκονται στην Ανταρκτική. Με τον τρόπο αυτό διαθέτει το 3/4 των παγκόσμιων αποθεμάτων γλυκού νερού. Όπως γίνεται προφανές, οι ποσότητες πάγου στο αντίθετο άκρο είναι πολύ λιγότερες. <span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 130%;">Επιφάνεια

<span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 130%;"> <span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: 130%;">Η αρκτική περιοχή είναι κατά βάση, μια έκταση παγωμένου νερού. Αντίθετα, η μεγαλύτερη έκταση της Ανταρκτικής είναι σε στεριά, με κανονική γεωλογική


 * Ελενα Φραγκογιαννακη Α4**

**ΒΟΡΕΙΟΣ ΚΑΙ ΝΟΤΙΟΣ ΠΟΛΟΣ**

**Ο βόρειος πόλος ή γεωγραφικός βόρειος πόλος είναι το βορειότερο σημείο του [|πλανήτη] [|Γη]. Ορίζεται ως το σημείο όπου ο [|άξονας περιστροφής της Γης] τέμνει την [|επιφάνειά της] στο [|Βόρειο Ημισφαίριο], και όπου συναντούνται όλοι οι [|μεσημβρινοί] και όλες οι [|ωριαίες άτρακτοι]. Βρίσκεται στο διαμετρικά αντίθετο σημείο σε σχέση με τον [|Νότιο Πόλο]. Είναι το σημείο που ορίζει το [|γεωδαισικό πλάτος] 90° Β (Βόρειο) καθώς και την κατεύθυνση του [|αληθούς βορρά]. Δεν είναι κάποιο σταθερό σημείο στην επιφάνεια της Γης αλλά [|μετακινείται] ημιπεριοδικά κατά μερικά μέτρα. Στον βόρειο πόλο, όλα τα σημεία του ορίζοντα δεικνύουν προς νότο.** **Ο γεωγραφικός βόρειος πόλος δεν πρέπει να συγχέεται με τον [|Μαγνητικό Βόρειο Πόλο] προς τον οποίο δεικνύουν οι μαγνητικές πυξίδες.** ** Ο Νότιος Πόλος είναι το νοτιότερο σημείο της [|Γης]. Βρίσκεται στο αντιδιαμετρικό σημείο του [|Βόρειου Πόλου] .Ο γεωγραφικός νότιος πόλος είναι το σημείο όπου ο άξονας περιστροφής της γης τέμνει την επιφάνειά της. Είναι το νοτιότερο σημείο της γης και βρίσκεται στην ήπειρο της [|ανταρκτικής] .Οι πρώτοι άνθρωποι που έφτασαν στο νότιο πόλο ήταν ο [|Νορβηγός] [|Ρόαλντ Αμούνδσεν] και η ομάδα του στις [|14 Δεκεμβρίου] [|1911]. Ο αντίπαλος του Αμούνδσεν, ο [|Ρόμπερτ Φάλκον Σκοτ] έφθασε στο νότιο πόλο ένα μήνα αργότερα,στις 17 Ιανουαρίου του 1912,όπου και αντίκρισε την νορβιγική σημαία που άφησε ο Ροαλντ Άμουδσεν και ένα σημείωμα προς τον Σκοτ που τον παρακαλούσε να κάνει γνωστό το κατόρθωμα του Άμυδσεν στον βασιλιά της Νορβηγίας.Αυτός και η ομάδα του όμως πέθαναν στο ταξίδι της επιστροφής από το κρύο και την πείνα. **

** Πηγή: Βικιπαίδεια ** ** Γαρυφάλου Θεοδώρα **

ΒΟΡΕΙΟΣ ΚΑΙ ΝΟΤΙΟΣ ΠΟΛΟΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΖΩΑ










 * Πηγη:Eικόνες Google**
 * Oικονόμου Γεωργουλοπούλου Μαρία-Έλλη α3 2016-2017**

=**ΒΟΡΕΙΟΣ** ΠΟΛΟΣ ΚΑΙ ΝΟΤΙΟΣ ΠΟΛΟΣ= =**ΒΟΡΕΙΟ ΣΕΛΑΣ**= =**ΠΟΛΙΚΑ ΖΩΑ**= Κωνσταντίνα Στάμου Α4
 * ΠΗΓΗ Google**

<span style="font-family: Georgia,serif; font-size: 32pt;">__Βόρειο Σέλας__

<span style="font-family: Georgia,serif; font-size: 12pt;">Το Βόρειο Σέλας είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά φυσικά φαινόμενα, κατά το οποίο ο ουρανός σε συγκεκριμένα σημεία της γης, λαμβάνει εκπληκτικά χρώματα.

<span style="font-family: Georgia,serif; font-size: 12pt;">Το Σέλας είναι το φωτεινό ουράνιο φαινόμενο που συμβαίνει στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας και που παρατηρείται ιδίως στις πολικές περιοχές (Πολικό Σέλας, τόσο στο Βόρειο ημισφαίριο, όσο και στο Νότιο,αποκαλούμενο αντίστοιχα “Βόρειο Σέλας” και “Νότιο Σέλας”. Πρόκειται για ένα από τα ωραιότερα θεάματα που προσφέρει η φύση, με ποικιλία χρωμάτων και σχεδίων σε αιφνίδιες εμφανίσεις και με γρήγορες σχετικά μεταμορφώσεις.

<span style="font-family: Georgia,serif; font-size: 12pt;">Τέτοια φαινόμενα, τα οποία γενικά ονομάζονται Auroral, δημιουργούνται από τη σύγκρουση φορτισμένων σωματιδίων (κυρίως ηλετρονίων, αλλά και πρωτονίων )από το διάστημα, τα οποία παγιδεύονται στο μαγνητικό πεδίο της γης, μετακινούνται προς το Βόρειο Πόλο και τελικά αντιδρούν με τα σωματίδια της ατμόσφαιρας. Το aurora borealis (Βόρειο Σέλας ), με το οποίο είναι γνωστό το φαινόμενο στις βόρειες χώρες, προέρχεται από τη Ρωμα’ι’κή θεότητα της Αυγής, “Aurora” και τη γεωγραφική περιοχή του Βορρά και δόθηκε από τον γάλλο φιλόσοφο,αστρονόμο και επιστήμονα Pierre Gassendi το 1621.

<span style="font-family: Georgia,serif; font-size: 12pt;">Το Σέλας παρατηρείται συχνότερα κατά μήκος ζώνης της οποίας το κέντρο απέχει από τους πόλους περίπου 10 μοίρες, ενώ ακριβώς πάνω από τους πόλους εμφανίζεται πολύ αραιότερα. Το κέντρο της ζώνης εμφάνισης του Βόρειου Σέλαος βρίσκεται κοντά στην βορειοδυτική ακτή της Γροιλανδίας και άρα πιο κοντά στην Αμερικανική ήπειρο παρά στην Ευρώπη. Όσο νοτιότερα κινούμαστε από αυτή τη ζώνη,τόσο σπανιότερη γίνεται η εμφάνιση του φαινομένου.

<span style="font-family: Vani,sans-serif; font-size: 32pt;">Η ζώνη του Σέλαος

<span style="color: #252525; font-family: Georgia,serif; font-size: 12pt;">Το Σέλας παρατηρείται συχνότερα κατά μήκος ζώνης της οποίας το κέντρο απέχει από τους πόλους περίπου 10 μοίρες, ενώ ακριβώς πάνω από τους πόλους εμφανίζεται πολύ ωραιότερα. Το κέντρο της ζώνης εμφάνισης του Βόρειου Σέλαος βρίσκεται κοντά στην βορειοδυτική ακτή της Γροιλανδίας και άρα πιο κοντά στην Αμερικανική ήπειρο παρά στην Ευρώπη.Όσο νοτιότερα κινούμαστε από αυτή τη ζώνη, τόσο σπανιότερη γίνεται η εμφάνιση του φαινομένου.

<span style="color: #252525; font-family: Georgia,serif; font-size: 12pt;">Μπορείτε να δείτε το Βόρειο Σελας ουσιαστικά σε οποιοδήποτε σημείο στο Βόρειο ημισφαίριο, που βρίσκεται μέσα ή ακριβώς επάνω στη ζώνη του σέλαος, σχεδόν επάνω στον αρκτικό κυκλο. Το φαινόμενο δημιουργείται από την αλληλεπίδραση του μαγνητισμού της γης και του ηλιακού ανέμου.

<span style="color: #252525; font-family: Vani,sans-serif; font-size: 32pt;">Η καλύτερη εποχή

<span style="color: #252525; font-family: Georgia,serif; font-size: 12pt;">Οι καλύτεροι μήνες για να δείτε το σέλας στο Βόρειο ημισφαίριο είναι ο Οκτώβριος,ο Φεβρουάριος και ο Μάρτιος επειδή τότε υπάρχει σκοτάδι (τους καλοκαιρινούς μήνες η ημέρα διαρκεί μέχρι και 24 ώρες ) και δεν υπάρχει πυκνή συννεφιά όπους τους υπόλοιπους χειμερινούς μήνες.

<span style="font-family: Vani,sans-serif; font-size: 32pt;">Τα καλύτερα μέρη για να δειτε το Βόρειο Σέλας

<span style="color: #252525; font-family: Georgia,serif; font-size: 12pt;">Οι ακόλουθες χώρες και οι περιοχές τους, είναι τα καλύτερα μέρη για να δείτε το βόρειο σέλας στο βόρειο ημισφαίριο. Ελέγξτε τη ζώνη του σέλαος για να δείτε πού βρίσκονται οι πιο κοντινές πόλεις. Όσο πιο κοντά βρίσκεστε στη ζώνη, τόσο πιθανότερο είναι να δείτε το βόρειο σέλας...

<span style="color: #252525; font-family: Georgia,serif; font-size: 12pt;">1)Νορβηγία (Tromso, Nordkapp, Alta, Hammerfest, Longyearbyen

<span style="font-family: Georgia,serif; font-size: 12pt;">2) Φινλανδία (Ivalo,Insari)

<span style="font-family: Georgia,serif; font-size: 12pt;">3)Σουηδία (Kiruna,Abisko)

<span style="font-family: Georgia,serif; font-size: 12pt;">4)Ισλανδία (Reykjavis,Grimsley,Akureyri)

<span style="font-family: Georgia,serif; font-size: 12pt;">4)Γροιλανδία (Kulusuk,Tasiilaq,Sermiligaaq,Kuummiut,Tiniteqilaaq,Isortoq)

<span style="font-family: Georgia,serif; font-size: 12pt;">5)Αλάσκα (Fairbanks,Barrow,Fort Yukon,Prudhoe Bay,Bettlen )

<span style="font-family: Georgia,serif; font-size: 12pt;">6)Καναδάς (Yellowbanks,Dawson City,Gillam,Fort Nelson,Fort McMurray)

<span style="font-family: Georgia,serif; font-size: 12pt;">7)Ρωσσία (Murmansk)

<span style="color: #252525; font-family: Georgia,serif; font-size: 12pt;">Στην Ευρώπη, τα καλύτερα μέρη για να δείτε το βόρειο σέλας είναι η βόρεια Νορβηγία, η βόρεια Φινλανδία, η βόρεια Σουηδία και η Ισλανδία. Η πόλη Tromso της Νορβηγίας είναι η πιο γνωστή πόλη για να δείτε το βόρειο σέλας και βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο της ζώνης.

<span style="color: #000000; font-family: Vani,sans-serif; font-size: 32pt;"> Επικρατέστερη θεωρία

==<span style="color: #222222; font-family: Georgia,serif; font-size: 12pt;">Επικρατέστερο χρώμα του Σέλαος είναι γενικά το λευκό. Όταν όμως παρατηρείται χρωματισμένο, τότε το κόκκινο επικρατεί στο χαμηλότερο άκρο των ακτίνων που πέφτουν κάθετα, το πράσινο στο ανώτερο και μεταξύ αυτών το κίτρινο που γρήγορα εξαφανίζεται. Από τη φασματοσκοπική ανάλυση του φωτός των Σελάων παρατηρήθηκαν εντός του φάσματος αυτών 150 γραμμές από τις οποίες η φωτεινότερη και σταθερότερη ανήκει στο στοιχείο κρυπτόν ως και στο οξυγόνο και στο άζωτο. Μέχρι την 10ετία του '50 υπήρχαν μόνο θεωρίες περί της αιτίας της δημιουργίας του όχι όμως και μακριά από την πραγματικότητα. Επικρατέστερη θεωρία ήταν εκείνη του Αρένιους όπου το Σέλας προέρχεται από ακτινοβολούμενο από τον Ήλιο κονιορτό από σώματα αρνητικά ηλεκτρισμένα τα οποία κατά την είσοδό τους στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας προκαλούν φωτεινά φαινόμενα ανάλογα με εκείνα που παρατηρούνται στους σωλήνες Kρούκς. ==



Το Νότιο Σέλας όπως φωτογραφήθηκε από δορυφόρο της [|NASA] στις 11 Σεπτεμβρίου 2005

Πάμελα Ζντράβα Β΄1

<span style="color: #222222; font-family: Andalus,serif; font-size: 15pt;">Πηγές <span style="background-color: #ffffff; color: #006621; font-family: arial,sans-serif; font-size: 14px;">https://el.wikipedia.org/wiki/Σέλας

<span style="background-color: #ffffff; color: #006621; font-family: arial,sans-serif; font-size: 14px;">www.clickatlife.gr/taksidi/story/6224

<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Κλίμα
Η Ανταρκτική είναι η ψυχρότερη ήπειρος της [|Γης]. Η χαμηλότερη φυσική θερμοκρασία που έχει καταγραφεί ήταν -93,2 °C σε μια ράχη ανάμεσα στα όρη Φούτζι και Άργος στο Ανατολικό Οροπέδιο της Ανταρκτικής τις 10 Αυγούστου 2010, όπως βρέθηκε με ανάλυση δορυφορικών δεδομένων. Η προηγούμενη χαμηλότερο φυσική καταγεγραμμένη θερμοκρασία ήταν −89,2 °C στον ρωσικό [|Σταθμό Βοστόκ] στην Ανταρκτική στις 21 Ιουλίου 1983.Για σύγκριση, αυτή η θερμοκρασία είναι κατά 11 °C ψυχρότερη από την θερμοκρασία [|εξάχνωσης] του [|ξηρού πάγου]. Η Ανταρκτική είναι παγωμένη έρημος με λίγες [|βροχοπτώσεις], στον δε Νότιο Πόλο το ύψος βροχοπτώσεων είναι χαμηλότερο από 10 cm τον χρόνο, κατά μέσο όρο. Οι θερμοκρασίες φτάνουν ένα ελάχιστο μεταξύ -80 °C και -90 °C στο εσωτερικό τον χειμώνα και μέγιστο μεταξύ 5 °C και 15 °C κοντά στις ακτές το καλοκαίρι. Ο κίνδυνος ηλιακών εγκαυμάτων είναι σημαντικός κίνδυνος καθώς η επιφάνεια του χιονιού αντανακλά σχεδόν όλη την υπεριώδη ακτινοβολία που πέφτει πάνω της.

<span style="background-color: #ffffff; color: #222222; display: block; font-family: sans-serif; font-size: 14px;">

Η επιφάνεια του χιονιού κοντά στον [|Σταθμό Κονκόρντια] είναι η τυπική που συναντάται στο μεγαλύτερο μέρος της επιφάνειας της ηπείρου. Η Ανατολική Ανταρκτική είναι ψυχρότερη από την δυτική εξαιτίας του μεγαλύτερου υψομέτρου της. Τα [|καιρικά μέτωπα] σπανίως διεισδύουν βαθιά μέσα στην ήπειρο, αφήνοντας το κέντρο ψυχρό και ξηρό. Παρά την έλλειψη βροχοπτώσεων πάνω από το κεντρικό τμήμα της ηπείρου, ο πάγος εκεί διατηρείται για εκτεταμένες χρονικές περιόδους. Στο παράκτιο τμήμα, οι έντονες χιονοπτώσεις δεν είναι σπάνιο φαινόμενο, όπου έχουν καταγραφεί χιονοπτώσεις έως και 1,22 μέτρα σε 48 ώρες.

Στις άκρες της ηπείρου, ισχυροί [|καταβατικοί άνεμοι] κοντά στο [|πολικό υψίπεδο] πνέουν συχνά με θυελλώδη ένταση. Στο εσωτερικό ωστόσο οι ταχύτητες του ανέμου είναι συνήθως μέτριες. Κατά το καλοκαίρι, κατά τις καθαρές ημέρες στον Νότιο Πόλο, φτάνει στην επιφάνεια περισσότερη [|ηλιακή ακτινοβολία] από ότι στον [|ισημερινό] εξαιτίας της εικοσιτετράωρης ηλιοφάνειας κάθε μέρα στον Πόλο.

Η Ανταρκτική είναι ψυχρότερη από την [|Αρκτική] για δύο λόγους. Πρώτον, το μεγαλύτερο μέρος της ηπείρου βρίσκεται σε υψόμετρο πάνω από 3 χλμ. από τη στάθμη της θάλασσας, και η θερμοκρασία μειώνεται με το υψόμετρο. Δεύτερον, ο Αρκτικός ωκεανός καλύπτει την ζώνη του Βορείου Πόλου, και η σχετική θερμότητα του ωκεανού μεταφέρεται μέσω του επιπλέοντος πάγου και δεν επιτρέπει στην θερμοκρασία των αρκτικών περιοχών να φτάσει στις ακραίες τιμές που είναι τυπικές για την χερσαία επιφάνεια της Ανταρκτικής. Δεδομένου του γεωγραφικού πλάτους, μεγάλες περίοδοι συνεχούς νύχτας ή συνεχούς ημέρας δημιουργούν κλίμα πολύ διαφορετικό από αυτό του υπόλοιπου πλανήτη, καθόλου οικείο για το ανθρώπινο είδος.

Το [|νότιο σέλας], το οποίο δημιουργείται από [|ηλιακούς ανέμους] γεμάτους πλάσμα, οι οποίοι περνάν από την Γη, παρατηρείται στον νυχτερινό ουρανό κοντά στον Νότιο Πόλο. Άλλο ένα μοναδικό θέαμα είναι η [|διαμαντόσκονη], ένα νέφος στο επίπεδο του εδάφους που αποτελείται από μικροσκοπικούς παγοκρυστάλλους. Εν γένει σχηματίζεται σε κατά τα άλλα αίθριο ή σχεδόν αίθριο ουρανό, έτσι κάποιες φορές αποκαλείται κατακρήμνιση καθαρού ουρανού. Το [|παρήλιο], ένα συχνό ατμοσφαιρικό [|οπτικό φαινόμενο] , είναι μία λαμπρή κηλίδα που εμφανίζεται παραπλεύρως του αληθινού ήλιου.

<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Πληθυσμός
<span style="background-color: #ffffff; color: #222222; display: block; font-family: sans-serif; font-size: 14px;">

Ο «επίσημος» [|Νότιος Πόλος], στον [|Σταθμό Νοτίου Πόλου Αμούδσεν-Σκοτ]. Μερικές κυβερνήσεις διατηρούν μόνιμους επανδρωμένους [|ερευνητικούς σταθμούς] σε όλη την ήπειρο. Ο αριθμός των ανθρώπων που διεξάγουν και υποστηρίζουν την επιστημονική έρευνα και άλλες εργασίες στην ήπειρο και τα κοντινά νησιά ποικίλλει από 1.000 τον χειμώνα έως περίπου 5.000 το καλοκαίρι. Πολλοί από τους σταθμούς μένουν επανδρωμένοι όλο τον χρόνο, με το προσωπικό που ξεχειμωνιάζει τυπικά να έρχεται για μονοετείς αποστολές. Ένας [|ορθόδοξος ναός], η [|Αγία Τριάδα] , κατασκευάστηκε το 2004 στο ρωσικό [|Σταθμό Μπέλινγκσχαουζεν] , μένει επίσης επανδρωμένος όλο τον χρόνο από έναν ή δύο ιερείς.

Οι πρώτοι ημιμόνιμοι κάτοικοι των περιοχών γύρω από την Ανταρκτική (περιοχές νοτίως της [|Ανταρκτικής Σύγκλισης] ) ήταν Βρετανοί και Αμερικανοί [|κυνηγοί φώκιας] οι οποίοι περνούσαν ένα ή και παραπάνω χρόνια στη [|Νήσο Νότια Γεωργία], από το 1786 και μετά. Κατά την εποχή της [|φαλαινοθηρίας], η οποία διήρκεσε έως το 1966, ο πληθυσμός αυτών των νησιών ποίκιλε από πάνω από 1.000 κατοίκους το καλοκαίρι (πάνω από 2.000 κάποια χρόνια) και περίπου 200 τον χειμώνα. Οι περισσότεροι φαλαινοθήρες ήταν Νορβηγοί, με αυξανόμενη αναλογία Βρετανών. Μερικοί από τους οικισμούς ήταν το [|Γκρίτβιγκεν], το [|Λέιθ Χάρμπορ] , το [|Κινγκ Έντουαρντ Πόιντ] , το [|Στρόμνες] , το [|Χούσβικ] , το [|Πρινς Όλαφ Χάρμπορ] , το [|Όσεαν Χάρμπορ] και το [|Γκόντθουλ]. Οι διαχειριστές και άλλοι υψηλοί αξιωματούχοι των φαλαινοθηρικών σταθμών συχνά ζούσαν εκεί με τις οικογένειές τους. Ανάμεσά τους ήταν και ο ιδρυτής του Γκρίτβικεν, Πλοίαρχος [|Καρλ Άντον Λάρσεν], εξέχων Νορβηγός φαλαινοθήρας και εξερευνητής, ο οποίος μαζί με την οικογένειά του, πολιτογραφήθηκαν Βρετανοί το 1910.

Το πρώτο παιδί που γεννήθηκε στη νότια πολική περιοχή ήταν η Νορβηγίδα Σολβέιγ Γκούνμπγιορκ Γιάκομπσεν, η οποία γεννήθηκε στο Γκρίτβιγκεν στις 8 Οκτωβρίου 1913, και η γέννησή της καταχωρήθηκε από τον Βρετανό ειρηνοδίκη της [|Νότιας Γεωργίας]. Ήταν κόρη του Φρίντθγιοφ Γιάκομπσεν, του βοηθού διαχειριστή του φαλαινοθηρικού σταθμού, και της Κλάρα Ολέτε Γιάκομπσεν. Ο Γιάκομπσεν έφτασε στο νησί το 1904 και έγινε διαχειριστής του Γκρίτβικεν, από το 1914 έως το 1921, ενώ δύο από τα παιδιά του γεννήθηκαν στο νησί.

Ο [|Εμίλιο Μάρκος Πάλμα] ήταν το πρώτο άτομο που γεννήθηκε νοτίως του [|60ού νότιου παράλληλου] (το όριο της ηπείρου σύμφωνα με την [|Συνθήκη της Ανταρκτικής] ) καθώς και ο πρώτος που γεννήθηκε στην ηπειρωτική χώρα της Ανταρκτικής, το 1978 στη [|Βάση Εσπεράνζα], στην άκρη της Ανταρκτικής Χερσονήσου. Οι γονείς του είχαν σταλθεί μαζί με άλλες επτά οικογένειες από την κυβέρνηση της [|Αργεντινής] ώστε να εξακριβωθεί αν η ήπειρος προσφέρονταν για οικογενειακή ζωή. Το 1984, ο Χουάν Πάμπλο Καμάτσο γεννήθηκε στο [|Σταθμό Φρέι Μοντάλβα], όντας έτσι ο πρώτος χιλιανός που γεννήθηκε στην Ανταρκτική. Αρκετές βάσεις πλέον έχουν οικογένειες με παιδιά που πηγαίνουν σχολείο εκεί. [|[47]] Το 2009, έντεκα παιδιά γεννήθηκαν στην Ανταρκτική, οκτώ από τα οποία στην αργεντίνικη βάση [|Εσπεράνζα] και τρία στον χιλιανό Σταθμό Φρέι Μοντάλβα.

<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Βιοποικιλία
<span style="background-color: #ffffff; color: #222222; display: block; font-family: sans-serif; font-size: 14px;">

[|Αυτοκρατορικός πιγκουίνος] στη [|Θάλασσα Ρος], Ανταρκτική.

Στην Ανταρκτική ζουν πολύ λίγα εδαφόβια [|σπονδυλωτά] .Μεταξύ των ασπόνδυλων που ζουν στην ήπειρο περιλαμβάνονται μικροσκοπικά [|ακάρεα] όπως το // [|Alaskozetes antarcticus] //, [|ψείρες], [|νηματώδη] , [|βραδύπορα] , [|τροχόζωα] , [|κριλ] και [|Κολλέμβολα]. Το ανίκανο να πετάξει [|νηματόκερο] // [|Belgica antarctica] //, με μέγεθος έως και 6 mm, είναι το μεγαλύτερο καθαρά εδαφόβιο ζώο της Ανταρκτικής.Το πτηνό // [|Pagodroma nivea] // είναι ένα από μόνο τρία που αναπαράγονται αποκλειστικά στην Ανταρκτική.

Υπάρχει ποικιλία θαλάσσιων ζώων που βασίζονται διατροφικά, άμεσα ή έμμεσα, στο φυτοπλαγκτόν. Μερικά από αυτό είναι [|πιγκουίνοι], [|γαλάζιες φάλαινες] , [|όρκες] , [|γιγάντια καλαμάρια] και [|ωταρίδες]. Ο [|αυτοκρατορικός πιγκουίνος] είναι ο μόνος πιγκουίνος που αναπαράγεται κατά την διάρκεια του χειμώνα στην Ανταρκτική, ενώ ο [|αδέλιος πιγκουίνος] αναπαράγεται νοτιότερα από κάθε άλλο πιγκουίνο. Ο πιγκουίνος // [|Eudyptes chrysocome] // έχει διακριτά πούπουλα γύρω από τα μάτια, δίνοντας την εντύπωση περίτεχνων βλεφαρίδων. Οι [|βασιλικοί πιγκουίνοι], οι [|πιγκουίνοι τζεντού] και οι [|γενειοφόροι πιγκουίνοι] επίσης αναπαράγονται στην Ανταρκτική.

Η ωταρίδα // [|Arctocephalus gazella] // κυνηγήθηκε εκτεταμένα κατά τον 18ο και 19ο αιώνα για το δέρμα της από βρετανούς και αμερικανούς. Η [|φώκια ουέντελ], « [|αληθινή φώκια] », που ονομάστηκε προς τιμήν του [|Σερ Τζέιμς Ουέντελ] , διοικητή βρετανικών αποστολών κυνηγιού φώκιας στη [|Θάλασσα Ουέντελ]. Το [|ανταρκτικό κριλ], το οποίο συγκεντρώνεται σε μεγάλα κοπάδια, είναι το ακρογωνιαίο είδος του οικοσυστήματος του Νοτίου Ωκεανού και αποτελεί την τροφή για φάλαινες, φώκιες, [|φώκιες λεοπαρδάλεις] , [|τριχωτές φώκες] , [|καλαμάρια] , [|παγόψαρα] , πιγκουίνους, [|άλμπατρος] και πολλά άλλα πτηνά.

Μία απογραφή της θαλάσσιας ζωής που έγινε κατά το [|Διεθνές Πολικό Έτος] και η οποία απασχόλησε περίπου 500 ερευνητές, εκδόθηκε το 2010. Η έρευνα ήταν μέρος της παγκόσμιας [|Απογραφής της Θαλάσσιας Ζωής] και αποκάλυψε αρκετά αξιοσημείωτα ευρήματα. Πάνω από 235 θαλάσσιοι οργανισμοί ζουν και στις δύο πολικές περιοχές έχοντας γεφυρώσει απόσταση 12.000 χλμ. Κάποια μεγάλα ζώα, όπως κάποια κητώδη και πτηνά κάνουν το ταξίδι μεταξύ των δύο πολικών περιοχών κάθε χρόνο. Πιο εκπληκτικό είναι το ότι μικρά ζώα όπως σκουλήκια της λάσπης, [|θαλάσσια αγγούρια], και θαλάσσια σαλιγκάρια βρίσκονται και στους δύο πολικούς ωκεανούς. Διάφοροι παράγοντες μπορεί να βοηθούν την κατανομή τους: οι σχετικά ομοιόμορφες θερμοκρασίες σε μεγάλα βάθη στους ωκεανούς στους πόλους και στον ισημερινό όπου διαφέρουν κατά λιγότερο από 5 °C, και τα κύρια συστήματα ρευμάτων ή [|θερμοαλατική κυκλοφορία], τα οποία μεταφέρουν αυγά και προνύμφες.

<span style="background-color: #ffffff; color: #222222; display: block; font-family: sans-serif; font-size: 14px;">

Περίπου 400 είδη μυκήτων που σχηματίζουν [|λειχήνα] είναι γνωστό ότι υπάρχουν στην Ανταρκτική. Το κλίμα της Ανταρκτικής δεν επιτρέπει εκτεταμένη βλάστηση. Ο συνδυασμός πολύ χαμηλής θερμοκρασίας, κακής ποιότητας χώματος, έλλειψης υγρασίας και έλλειψης ηλιοφάνειας εμποδίζει την ανάπτυξη των φυτών. Ως αποτέλεσμα, η ποικιλία της φυτικής ζωής είναι μικρή και περιορισμένη σε κατανομή. Εξαιρώντας οργανισμούς που δεν είναι φυτά ( [|φύκη] και [|μύκητες], συμπεριλαμβανομένων και των ειδών που σχηματίζουν [|λειχήνα] ), η [|χλωρίδα] της ηπείρου αποτελείται κατά κύριο λόγο από [|βρυόφυτα] (υπάρχουν περίπου 100 είδη [|βρύων] και 25 είδη [|ηπατικών] ), με δύο μόνο είδη ανθοφόρων φυτών, αμφότερα στην Ανταρκτική Χερσόνησο: // [|Deschampsia antarctica] // και // [|Colobanthus quitensis] //. Η ανάπτυξη εν γένει λαμβάνει χώρα το καλοκαίρι, και μόνο για λίγες εβδομάδες το μέγιστο.

Στην Ανταρκτική έχουν καταγραφή περίπου 1150 είδη μυκήτων, από τους οποίους 750 δεν σχηματίζουν λειχήνες και 400 σχηματίζουν. Κάποια από αυτά τα είδη είναι [|κρυπτοενδολιθικά] ως αποτέλεσμα εξέλιξης υπό ακραίες συνθήκες. Υπάρχουν επτακόσια είδη φυκών, τα περισσότερα από τα οποία είναι [|φυτοπλαγκτόν]. Πολύχρωμα [|φύκη του χιονιού] και [|διάτομα] βρίσκονται σε αφθονία στις παράκτιες περιοχές κατά την διάρκεια του καλοκαιριού. Πρόσφατα βρέθηκαν αρχαία οικοσυστήματα αποτελούμενα από διάφορους τύπους βακτηρίων που ζουν παγιδευμένα βαθιά κάτω από παγετώνες. Οι [|αυτοτροφική] κοινότητα αποτελείται κατά κύριο λόγο από [|πρώτιστα].

Μαργαριτα Σταμουλη Α1 πηγη:Βικιπαιδεια

=<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.8em;">Βόρειος Πόλος =

Ο **βόρειος πόλος** ή **γεωγραφικός βόρειος πόλος** είναι το βορειότερο σημείο του [|πλανήτη] [|Γη]. Ορίζεται ως το σημείο όπου ο [|άξονας περιστροφής της Γης] τέμνει την [|επιφάνειά της] στο [|Βόρειο Ημισφαίριο], και όπου συναντούνται όλοι οι [|μεσημβρινοί] και όλες οι [|ωριαίες άτρακτοι]. Βρίσκεται στο διαμετρικά αντίθετο σημείο σε σχέση με τον [|Νότιο Πόλο]. Είναι το σημείο που ορίζει το [|γεωδαισικό πλάτος] 90° Β (Βόρειο) καθώς και την κατεύθυνση του [|αληθούς βορρά]. Δεν είναι κάποιο σταθερό σημείο στην επιφάνεια της Γης αλλά [|μετακινείται] ημιπεριοδικά κατά μερικά μέτρα. Στον βόρειο πόλο, όλα τα σημεία του ορίζοντα δεικνύουν προς νότο.

Ο γεωγραφικός βόρειος πόλος δεν πρέπει να συγχέεται με τον [|Μαγνητικό Βόρειο Πόλο] προς τον οποίο δεικνύουν οι μαγνητικές πυξίδες.

=<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.8em;">Νότιος Πόλος =

Ο ** Νότιος Πόλος ** είναι το νοτιότερο σημείο της [|Γης]. Βρίσκεται στο αντιδιαμετρικό σημείο του [|Βόρειου Πόλου].

<span style="background-color: #ffffff; color: #222222; display: block; font-family: sans-serif; font-size: 12.88px;">

<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Γεωγραφικός νότιος πόλος
εωγραφικός νότιος πόλος είναι το σημείο όπου ο άξονας περιστροφής της γης τέμνει την επιφάνειά της. Είναι το νοτιότερο σημείο της γης και βρίσκεται στην ήπειρο της [|ανταρκτικής].

<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Μαγνητικός νότιος πόλος
Ο μαγνητικός νότιος πόλος είναι το σημείο της επιφάνειας της Γης που οι γραμμές του [|μαγνητικού πεδίου] της γης είναι κάθετες και με προσανατολισμό προς τα πάνω. Ο νότιος μαγνητικός πόλος συνεχώς μεταβάλλεται λόγω των αλλαγών του μαγνητικού πεδίου της γης. Ο μαγνητικός νότιος πόλος δεν ταυτίζεται απόλυτα με το γεωγραφικό νότιο πόλο.

<span style="font-family: 'Linux Libertine',Georgia,Times,serif; font-size: 1.5em;"> Εξερεύνηση του Νότιου Πόλου
Οι πρώτοι άνθρωποι που έφτασαν στο νότιο πόλο ήταν ο [|Νορβηγός] [|Ρόαλντ Αμούνδσεν] και η ομάδα του στις [|14 Δεκεμβρίου] [|1911]. Ο αντίπαλος του Αμούνδσεν, ο [|Ρόμπερτ Φάλκον Σκοτ] έφθασε στο νότιο πόλο ένα μήνα αργότερα,στις 17 Ιανουαρίου του 1912,όπου και αντίκρισε την νορβιγική σημαία που άφησε ο Ροαλντ Άμουδσεν και ένα σημείωμα προς τον Σκοτ που τον παρακαλούσε να κάνει γνωστό το κατόρθωμα του Άμυδσεν στον βασιλιά της Νορβηγίας.Αυτός και η ομάδα του όμως πέθαναν στο ταξίδι της επιστροφής από το κρύο και την πείνα.

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Μπερίκου Γυκερία Α2

<span style="background-color: #ffffff; color: #222222; display: block; display: inline; font-family: sans-serif; font-size: 12.88px;">